พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
การทะเบียนคนต่างด้าว (ฉบับที่๒)
พุทธศักราช ๒๔๘๑
ในพระปรมาภิธัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว"อานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่ ๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐)
อาทิตย์ทิพอาภา
พล.อ.เจ้าพระยา"พิชเยนทรโยธิน
ตราไว้ ณ วันที่ ๑๔ มีนาคม พุทธศักราช ๒๔๘๑
เป็นปีที่ ๕ ในรัชกาลปัจจุบัน
โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการ
ทะเบียนคนต่างด้าว พุทธศักราช ๒๔๗๙ บางมาตรา
จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและ
ยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร ดั่งต่อไปนี้
มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว
(ฉบับที่ ๒) พุทธศักราช ๒๔๘๑
มาตรา ๒ ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา
เป็นต้นไป
มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗ แห่งพระราชบัญญัติการทะเบียน
คนต่างด้าว พุทธศักราช ๒๔๗๙ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
มาตรา ๗ หญิงซึ่งมีสัญชาติเป็นไทย ถ้าต้องสละสัญชาติไทยเพราะสมรส
กับคนต่างด้าว ให้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นที่ตนอยู่ภายในกำหนด
สามสิบวันนับแต่วันสมรส แต่ถ้าหญิงนั้นมีสัญชาติไทยโดยกำเนิดจะไม่ขอรับใบสำคัญประจำตัว
ก็ได้
มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็น
ไปตามพระราชบัญญัตินี้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พุทธศักราช ๒๔๗๙ มาตรา ๗
ซึ่งพระราชบัญญัติฉบับนี้ให้ยกเลิกมีความดั่งต่อไปนี้
มาตรา ๗ หญิงซึ่งมีสัญชาติเป็นไทย ถ้าต้องสละสัญชาติไทย เพราะ
สมรสกับคนต่างด้าว ให้ไปขอรับใบสำคัญประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นที่ตนอยู่
ภายในกำหนด ๓๐ วัน นับแต่วันสมรส
[รก. ๒๔๘๑/-/๑๐๕๖/๒๐ มีนาคม ๒๔๘๑]
สุรินทร์ / พิมพ์ /๕/๐๒/๒๕๔๕
A+B (C)
ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).
