ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. 2560

• จำนวนมาตรา: 10

มาตรา อารัมภบท

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย

เรื่อง

การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

พ.ศ. ๒๕๖๐

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย

ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา

๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗

และที่แก้ไขเพิ่มเติม ประกอบกับมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

องค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยและนายอำเภอเขาค้อ

จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า

“ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย เรื่อง

การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ พ.ศ. ๒๕๖๐”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยนับแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วสี่สิบห้าวัน

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ

หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในข้อบัญญัตินี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ในข้อบัญญัตินี้

“การเลี้ยงสัตว์”

หมายความว่า การเลี้ยงในสถานที่เลี้ยงสัตว์

“การปล่อยสัตว์”

หมายความว่า การเลี้ยงสัตว์ในลักษณะที่มีการปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์

รวมทั้งการสละการครอบครองสัตว์

“สถานที่เลี้ยงสัตว์”

หมายความว่า คอกสัตว์ กรงสัตว์ ที่ขังสัตว์ หรือสถานที่

ในลักษณะอื่นที่ใช้ในการควบคุมสัตว์ที่เลี้ยง

“เจ้าของสัตว์”

หมายความถึงผู้ครอบครองสัตว์ด้วย

“ที่หรือทางสาธารณะ”

หมายความว่า

สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชนและประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือสัญจรได้

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า

นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า

เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข

พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีวิตของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ดังนี้

(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์

ประเภท ช้าง ม้า ลา โค กระบือ แกะ แพะ สุกร เป็ด ไก่ ห่าน สุนัข แมว โดยเด็ดขาด

(๑.๑) ที่สาธารณะประจำหมู่บ้านและตำบล เช่น สนามกีฬา

สนามเด็กเล่น วัดหรือสถานที่ปฏิบัติธรรม โบสถ์ ศาลาประจำหมู่บ้าน ฯลฯ

(๑.๒) สถานที่ราชการ เช่น

ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ โรงเรียน ฯลฯ

(๑.๓) บริเวณรอบอ่างเก็บน้ำห้วยอ้อล้อ

หรือแหล่งน้ำสาธารณะที่ใช้สำหรับผลิตน้ำประปาหรือใช้เพื่อประโยชน์ในการสาธารณูปโภค

(๑.๔) บริเวณรอบพื้นที่ระบบประปาผิวดินขนาดใหญ่ หมู่ที่ ๒

หมู่ที่ ๕ และหมู่ที่ ๑๒

นอกจากที่ได้กำหนดตามวรรคสองห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ประเภท ช้าง ม้า ลา โค กระบือ แกะ แพะ สุกร เป็ด ไก่ ห่าน สุนัข แมว ในเขตพื้นที่ถนนสาธารณะทุกสาย

ซึ่งองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยรับผิดชอบดูแล

การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ คือ

กรณีกระทำการเป็นประจำเป็นอาจิณหรือไม่สนใจควบคุมดูแลสัตว์จนเข้าใจได้ว่ามีการใช้พื้นที่สาธารณะเป็นที่เลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกำหนดประเภท และชนิดสัตว์ที่ต้องควบคุมการเลี้ยงเพิ่มเติมได้

ในกรณีที่ปรากฏว่าสัตว์นั้นก่อให้เกิดความรำคาญหรือเป็นเหตุให้ประชาชนได้รับความเดือดร้อนหรือเป็นอันตรายต่อการดำรงชีวิตของประชาชน

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖ สำหรับการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ในเขตพื้นที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยซึ่งดำเนินการในลักษณะฟาร์มเลี้ยงสัตว์

หรือการเลี้ยงเป็นจำนวนมาก หรือเลี้ยงในครัวเรือน

เจ้าของสัตว์จะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย ระเบียบที่เกี่ยวข้อง

หรือหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่องค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยกำหนดอย่างเคร่งครัดและต้องปฏิบัติตามมาตรการเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคหรือเหตุรำคาญอันเกิดจากการเลี้ยงสัตว์ดังนี้

(๑)

จัดให้มีสถานที่เลี้ยงสัตว์ที่มั่นคงแข็งแรงตามความเหมาะสมแก่ประเภท

และชนิดของสัตว์

โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอมีระบบการระบายน้ำ

และการกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

(๒) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ

จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ

เป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงทำให้เกิดเหตุรำคาญต่อชุมชน

(๓) เมื่อสัตว์ตายลงเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์และมูลสัตว์

ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้

โดยวิธีที่ไม่ให้ก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นควันและไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

ในกรณีที่สัตว์ตายลงโดยมิทราบสาเหตุ

หรือต้องสงสัยว่าเป็นโรคที่อาจเป็นอันตรายต่อมนุษย์

ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อเจ้าพนักงานสาธารณสุขภายใน ๒๔ ชั่วโมง เพื่อป้องกันโรคหรืออันตรายที่อาจเกิดจากซากสัตว์นั้น

(๔) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์

เพื่อป้องกันอันตรายเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์

(๕) ให้เลี้ยงสัตว์อยู่ภายในสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน

ไม่ปล่อยให้สัตว์อยู่นอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ โดยปราศจากการควบคุม

กรณีเป็นสัตว์ดุร้ายจะต้องเลี้ยงในสถานที่หรือกรงที่บุคคลภายนอกเข้าไปไม่ถึงสัตว์และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน

(๖) ไม่นำสัตว์เลี้ยงออกมานอกสถานที่เลี้ยงสัตว์ของตน

เว้นแต่เฉพาะเพื่อการเคลื่อนย้ายสัตว์และได้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๗) ควบคุมดูแลสัตว์ของตนมิให้ก่ออันตราย

หรือเหตุรำคาญแก่ผู้อื่น ไม่ก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม

(๘) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำ คำสั่งเจ้าพนักงานท้องถิ่น

รวมทั้งข้อบัญญัติ ระเบียบ ประกาศ

(๙)

การดูแลสภาพและสุขลักษณะของสถานที่เลี้ยงสัตว์ต้องทำรางระบายน้ำเพื่อรับน้ำโสโครกไปให้พ้นจากที่มีเหตุรำคาญหรือที่อื่นอย่างเหมาะสม

(๑๐) ห้ามมิให้ระบายน้ำเสียลงสู่แหล่งน้ำสาธารณะโดยเด็ดขาด

(๑๑)

ต้องจัดให้มีระบบกักเก็บน้ำหรือบ่อบำบัดน้ำเสียที่เหมาะสม ก่อนปล่อยลงสู่แหล่งน้ำสาธารณะ

และต้องไม่ให้เกิดกลิ่นเหม็นจนสร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่อาศัยข้างเคียงโดยมาตรฐานของน้ำเสียที่ปล่อยจากระบบบำบัดน้ำเสียสู่แหล่งน้ำสาธารณะให้เป็นไปตามมาตรฐานของกรมควบคุมมลพิษ

(๑๒) ต้องทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้อยู่ในสภาวะอันดีเสมอ

(๑๓) ต้องรักษาสถานที่อย่าให้เป็นที่เพาะพันธุ์แมลงวัน

แมลงสาบ ยุง หรือสัตว์นำโรคอื่น ๆ และต้องเก็บวัสดุอุปกรณ์

เครื่องใช้ในการเลี้ยงสัตว์ให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเสมอ

(๑๔) ต้องมีที่รองรับมูลฝอย

และสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะจำนวนเพียงพอ

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗ ในกรณีที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะอันเป็นการฝ่าฝืนข้อ

๕

โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจกักสัตว์ดังกล่าวไว้เป็นเวลาอย่างน้อยสามสิบวันหรือกรณีสัตว์นั้นอาจเป็นอันตรายต่อประชาชนให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควร

ในระหว่างการจับสัตว์หากสัตว์วิ่งหนีเกิดอุบัติเหตุอื่นใดทำให้สัตว์บาดเจ็บ

หากเป็นเหตุที่โดยพฤติการณ์ต้องเกิดขึ้นและเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว

องค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยจะไม่รับผิดชอบต่อความเสียหายใด ๆ

ที่เกิดขึ้นแต่ถ้าความเสียหายเกิดขึ้นต่อบุคคลที่สาม เนื่องมาจากการกระทำดังกล่าว

ให้เจ้าของสัตว์เป็นผู้ชดใช้ค่าเสียหายแก่บุคคลที่สามที่ได้รับความเสียหายนั้น

เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาควบคุมสัตว์ตามวรรคหนึ่งแล้ว

ยังไม่มีผู้ใดมาแสดงหลักฐานการเป็นเจ้าของเพื่อรับสัตว์คืนให้สัตว์นั้นตกเป็นขององค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยแต่ถ้าการกักสัตว์ไว้อาจก่อให้เกิดอันตรายแก่สัตว์นั้นหรือสัตว์อื่น

หรือต้องเสียค่าใช้จ่ายเกินสมควรเจ้าพนักงานท้องถิ่นจะจัดการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์นั้น

ตามควรแก่กรณีก่อนถึงกำหนดดังกล่าวก็ได้เงินที่ได้จากการขายหรือขายทอดตลาดเมื่อได้หักค่าใช้จ่ายในการขายหรือขายทอดตลาดและค่าเลี้ยงดูแล้ว

ให้เก็บรักษาไว้แทนสัตว์

ในกรณีที่มิได้มีการขายหรือขายทอดตลาดสัตว์ตามวรรคหนึ่งและเจ้าของสัตว์มาขอรับสัตว์คืน

ภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่ง

เจ้าของสัตว์ต้องเป็นผู้เสียค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูสัตว์แก่องค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยตามจำนวนเงินที่จ่ายจริงด้วย

ในกรณีปรากฏว่าสัตว์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นพบนั้นเป็นโรคติดต่ออันอาจเป็นอันตราย

ต่อประชาชน ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจทำลายหรือจัดการตามที่เห็นสมควรได้

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจแต่งตั้งข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่น

เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๔๔ วรรคหนึ่งแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.

๒๕๓๕ ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย ในเรื่องใดหรือทุกเรื่องก็ได้

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙ ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามข้อบัญญัตินี้ต้องระวางโทษปรับไม่เกิน

๕,๐๐๐ บาท

ตามที่กำหนดไว้ในบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ข้อ ๑๐

ข้อ ๑๐ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อยเป็นผู้รักษาการตามข้อบัญญัตินี้และให้มีอำนาจออกระเบียบ

ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

ประกาศ ณ วันที่ ๒๘ กันยายน พ.ศ.

๒๕๖๐

สุวิทย์ แสนยากุล

นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเข็กน้อย

ปวันวิทย์/จัดทำ

๑ ตุลาคม

๒๕๖๑

[๑]

ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๒๑๐ ง/หน้า ๑๕๔/๓๑ สิงหาคม ๒๕๖๑