พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติ
เครื่องแบบกรรมการสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ
พุทธศักราช
๒๔๘๖
ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่
๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐
และวันที่
๑๖ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๘๔)
อาทิตย์ทิพอาภา
ปรีดี
พนมยงค์
ตราไว้
ณ วันที่ ๗ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๘๖
เป็นปีที่
๑๐ ในรัชกาลปัจจุบัน
โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า
สมควรกำหนดให้มีเครื่องแบบกรรมการสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ
จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาผู้แทนราษฎร
ดังต่อไปนี้
มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า พระราชบัญญัติเครื่องแบบกรรมการสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ
พุทธศักราช ๒๔๘๖
มาตรา ๒[๑]
ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
มาตรา ๓
เครื่องแบบกรรมการสภาวัฒนธรรมแห่งชาติ หมายถึง เครื่องแบบแต่งกายทั้งหลายที่ได้กำหนดให้แต่ง
รวมทั้งเครื่องหมายสำหรับประดับด้วย
มาตรา ๔ ลักษณะ ชนิดและประเภทของเครื่องแบบ
ตามมาตรา ๓ จะสมควรอย่างไร และจะต้องแต่งเมื่อไร โดยมีเงื่อนไขอย่างไร
ให้เป็นไปตามกฎซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัตินี้
มาตรา ๕ ให้นายกรัฐมนตรีรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
และให้มีอำนาจออกกฎ เพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
กฎนั้นเมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล
ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
ปัทมา/ตรวจ
๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๒
[๑]
ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๐/ตอนที่ ๖๘/หน้า ๑๗๔๓/๒๑ ธันวาคม ๒๔๘๖
ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).
