กฎกระทรวงการคลัง ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ พุทธศักราช 2486

• จำนวนมาตรา: 5

มาตรา อารัมภบท

กฎกระทรวงการคลัง

ออกตามความในพระราชบัญญัติยาสูบ

พุทธศักราช ๒๔๘๖[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ มาตรา ๑๗ มาตรา ๒๒ และมาตรา ๒๓ แห่งพระราชบัญญัติยาสูบ พุทธศักราช ๒๔๘๖ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎไว้ ดังต่อไปนี้

เงื่อนไขการจำหน่ายยาสูบ

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ให้ผู้จำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบปฏิบัติตามเงื่อนไข ดังต่อไปนี้

(๑) ต้องนำใบอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบปิดหรือแขวนไว้ในร้านจำหน่ายในที่ซึ่งแลเห็นได้ง่าย ถ้าจำหน่ายเร่ต้องนำใบอนุญาตให้จำหน่ายไปด้วย และต้องปิดหรือแขวนไว้ให้เห็นได้สะดวก

(๒) การจำหน่ายยาสูบ เมื่อเปิดซองยาสูบออกจำหน่าย ต้องทำลายแสตมป์ยาสูบให้เสียสภาพไป และยาสูบที่จำหน่ายปลีกย่อยนั้น จะต้องคงอยู่ในซองของยาสูบนั้น ไม่สับเปลี่ยนซอง หรือนำยาสูบไปวางไว้ในภาชนะอื่น ทั้งนี้ ให้ใช้เฉพาะผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบที่มิได้ประกอบอุตสาหกรรมขึ้นเอง ถ้าผู้ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายยาสูบเป็นผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบ จะจำหน่ายยาสูบเป็นรายปลีกย่อยไม่ได้ จะจำหน่ายได้แต่ยาสูบที่บรรจุซองเป็นซอง ๆ ไป

(๔) ต้องนำยาสูบที่มีอยู่ออกวางจำหน่าย กับต้องจำหน่ายตามราคาตลาด และไม่สูงกว่าราคาที่อธิบดีกรมสรรพสามิตประกาศกำหนด ห้ามมิให้กักกันยาสูบไว้ด้วยประการใด ๆ เว้นแต่จะเก็บไว้เพื่อสูบเองไม่เกินจำนวนห้าซอง

(๔) ต้องยอมให้เจ้าพนักงานตรวจยาสูบ ซึ่งอยู่ในความครอบครอง และถ้ามีบัญชีหลักฐานการค้ายาสูบ ต้องยอมให้เจ้าพนักงานตรวจด้วย

ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบ

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒ ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบในเขตจำหน่ายยาสูบให้เรียกเก็บตามอัตรา ดังต่อไปนี้

(๑) ผู้ขายยาสูบครั้งหนึ่งตั้งแต่ร้อยซองขึ้นไป ให้แก่ผู้ที่จะนำไปขายส่งหรือขายปลีก เรียกว่า “ผู้ขายส่ง” ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้ปีละห้าบาท

(๒) ผู้รับซื้อยาสูบจากบุคคลอื่นมาทำการขายครั้งหนึ่งตั้งแต่สิบซองขึ้นไป ให้แก่ผู้ที่จะนำไปขายปลีก เรียกว่า “ผู้ขายส่งช่วง” ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้ปีละสามบาท

(๓) ผู้ขายยาสูบให้แก่ผู้บริโภค เรียกว่า “ผู้ขายปลีก” ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในการขายประเภทนี้ ปีละหนึ่งบาท

ผู้จำหน่ายยาสูบซึ่งได้เสียค่าธรรมเนียมการจำหน่ายยาสูบตามความในข้อ ๒ นี้ ในประเภทที่มีค่าธรรมเนียมอัตราสูงแล้ว ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในประเภทจำหน่ายที่มีอัตราค่าธรรมเนียมต่ำอีก

เงื่อนไขในการประกอบอุตสาหกรรมยาสูบ

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ ผู้ประกอบอุตสาหกรรมยาสูบต้องปฏิบัติตามเงื่อนไข ดังต่อไปนี้

(๑) จัดโรงอุตสาหกรรมให้มั่นคง ที่ทางที่จะขนยาสูบออกจากโรงอุตสาหกรรมได้เฉพาะที่ได้รับอนุญาต

(๒) เก็บรักษาใบยาและยาเส้นไว้ในสถานที่ ๆ ได้รับอนุญาต

(๓) จัดให้มีห้องมั่นคงภายในโรงอุตสาหกรรม สำหรับเก็บรักษายาสูบที่บรรจุซองแล้ว แต่ยังมิได้ปิดหรือประทับแสตมป์ยาสูบ

(๔) ส่งมอบยาสูบออกจากโรงอุตสาหกรรมภายในเวลาระหว่าง ๘.๐๐ นาฬิกา ถึง ๑๗.๐๐ นาฬิกา

(๕) จัดให้มีที่ทำการอันเหมาะสม และมีพัสดุต่าง ๆ อันควรแก่ที่ทำการรวมตลอดถึงโทรศัพท์สำหรับเจ้าพนักงานซึ่งได้รับแต่งตั้งไปประจำโรงอุตสาหกรรมนั้น ๆ

(๖) ทำบัญชีของคงโรงอุตสาหกรรม และงบเดือนแสดงกิจการโดยละเอียด

(๗) ยอมให้เจ้าพนักงานตรวจของคงโรงอุตสาหกรรมเมื่อต้องการ

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ผู้ประกอบอุตสาหกรรมที่ประกอบการทำยาสูบในวันหนึ่งไม่เกินสองร้อยมวน ไม่ต้องได้รับอนุญาตประกอบการทำยาสูบ แต่ยาสูบที่ทำขึ้นนั้นเมื่อจำหน่าย ต้องปิดแสตมป์ตามพระราชบัญญัติยาสูบ

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕ ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตประกอบอุตสาหกรรมให้เรียกเก็บตามอัตรา ดังต่อไปนี้

(๑) อุตสาหกรรมซิกาแรต ปีละสองร้อยบาท

(๒) อุตสาหกรรมซิการ์ หรือยากล้อง หรือยามวนเอง ปีละห้าสิบบาท

(๓) อุตสาหกรรมบุหรี่อื่น ๆ ปีละสิบบาท

กฎให้ไว้ ณ วันที่ ๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๔๘๖

ภ. บริภันท์ยุทธกิจ

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

ศิรวัชร์/จัดทำ

๑๐ มกราคม ๒๕๖๒

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๖๐/ตอนที่ ๘/หน้า ๓๐๗/๔ กุมภาพันธ์ ๒๔๘๖