法律人 LawPlayer logo

資料由法律人 LawPlayer整理提供·กฎหมายไทย / LawPlayer จากสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

localOrdinance

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว พ.ศ. 2561

เลขที่
วันที่ประกาศ
จำนวนมาตรา
24
มาตรา อารัมภบท

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว

พ.ศ. ๒๕๖๑

โดยที่เป็นการสมควรตราข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย ว่าด้วยการควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑ แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๔๖ ประกอบกับมาตรา ๒๙ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยโดยความเห็นชอบของสภาองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย และนายอำเภอพัฒนานิคม จึงตราข้อบัญญัติไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ข้อบัญญัตินี้เรียกว่า “ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว พ.ศ. ๒๕๖๑”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒[๑] ข้อบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ บรรดาข้อบัญญัติ ประกาศ ระเบียบ หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้ว ในข้อบัญญัตินี้ซึ่งขัดหรือแย้งกับข้อบัญญัตินี้ให้ใช้ข้อบัญญัตินี้แทน

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ให้นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามข้อบัญญัตินี้

บททั่วไป

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕ ในข้อบัญญัตินี้

“การเลี้ยงสัตว์” หมายความว่า การมีสัตว์ไว้ในครอบครอง การดูแลเอาใจใส่สัตว์ บำรุงรักษาหรือการให้อาหารเป็นอาจิณเพื่อให้สัตว์เจริญเติบโตและมีชีวิตอยู่ได้

“การปล่อยสัตว์” หมายความว่า การสละการครอบครองสัตว์ หรือปล่อยให้อยู่นอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

“สถานที่เลี้ยงสัตว์” หมายความว่า กรง ที่ขัง หรือที่เลี้ยงอื่นที่มีการควบคุม ของเจ้าของสัตว์

“ที่หรือทางสาธารณะ” หมายความว่า สถานที่หรือทางซึ่งมิใช่เป็นของเอกชน และประชาชนสามารถใช้ประโยชน์หรือสัญจรได้

“สิ่งปฏิกูล” หมายความว่า อุจจาระหรือปัสสาวะ และให้หมายรวมถึงสิ่งอื่นใดซึ่งเป็นสิ่งโสโครกหรือมีกลิ่นเหม็น

“เจ้าของสัตว์” หมายความรวมถึงผู้ครอบครองสัตว์ หรือผู้ให้อาหารสัตว์เป็นประจำด้วย

“ราชการส่วนท้องถิ่น” หมายความว่า องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า เจ้าพนักงานซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขให้ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และแก้ไขเพิ่มเติม

“ผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นที่ได้รับการแต่งตั้งจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

“การจดทะเบียนสัตว์” หมายความว่า การนำสัตว์ หรือใบรับรองไปแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อบันทึกรายละเอียดรูปพรรณสัณฐานของสัตว์ พร้อมจัดทำบัตรประจำตัวสัตว์

“สุนัขควบคุมพิเศษ” หมายความว่า

(๑) สุนัขสายพันธ์ที่ดุร้าย เช่น พิทบูลเทอเรีย บูลเทอเรีย สเตฟฟอร์ดเชอร์ บูลเทอเรีย รอทไวเลอร์ ฟิล่าบราซิลเรียโร เป็นต้น

(๒) สุนัขที่มีประวัติทำร้ายคน หรือพยายามทำร้ายคน

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่นหรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ ให้พื้นที่ในเขตอำนาจของราชการส่วนท้องถิ่นเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังนี้

(๑) สุนัข

(๒) แมว

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗ ให้พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘ ห้ามมิให้ผู้ใดปล่อยสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ หรือในที่อื่นใดในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยโดยเด็ดขาด

การจดทะเบียนสุนัข แมว

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙ เจ้าของสัตว์ต้องนำสัตว์หรือใบรับรอง แล้วแต่กรณี ไปจดทะเบียน ณ สถานที่ที่กำหนดไว้ตามข้อ ๑๐ ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันที่สัตว์เกิดหรือภายในสามสิบวันนับแต่วันที่นำสัตว์มาเลี้ยงในเขตตำบลชอนน้อยด้วยตนเองหรือมอบอำนาจให้ผู้อื่นไปทำการแทนก็ได้

มาตรา ข้อ ๑๐

ข้อ ๑๐ การจดทะเบียนสัตว์ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด ให้นำใบรับรองมาแสดงโดยไม่ต้องนำสัตว์มาด้วย

การจดทะเบียนสัตว์ที่สำนักงานองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด จะนำสัตว์หรือใบรับรองอย่างหนึ่งอย่างใดมาจดทะเบียนก็ได้

แบบใบรับรองและคำขอจดทะเบียนสัตว์ ให้เป็นไปตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

มาตรา ข้อ ๑๑

ข้อ ๑๑ เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบความสมบูรณ์ของคำขอจดทะเบียนสัตว์แล้วปรากฏว่าหลักฐานถูกต้องให้ออกบัตรประจำตัวสัตว์ตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

มาตรา ข้อ ๑๒

ข้อ ๑๒ ในกรณีดังต่อไปนี้ให้ดำเนินการภายภายในสามสิบวัน

(๑) เมื่อมีการย้ายที่อยู่ของสัตว์ ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

(๒) เมื่อบัตรประจำตัวสัตว์สูญหาย ถูกทำลาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ ให้เจ้าของสัตว์แจ้งหน่วยงานที่รับจดทะเบียน หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดเพื่อทำบัตรประจำตัวสัตว์ใหม่

(๓) ในกรณีที่สัตว์ที่ไม่ใช่สุนัขควบคุมพิเศษทำร้ายคนหรือพยายามทำร้ายคน ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด เพื่อเปลี่ยนสาระสำคัญของบัตรประจำตัวสัตว์

ในกรณีที่สัตว์ทำร้ายคน ให้เจ้าของสัตว์แจ้งต่อหน่วยงานที่รับจดทะเบียน หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดโดยไม่ชักช้า

มาตรา ข้อ ๑๓

ข้อ ๑๓ ในกรณีที่สัตว์ตาย เจ้าของสัตว์ต้องแจ้งต่อหน่วยงานที่จดทะเบียนไว้ หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายในสามสิบวันตามแบบที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

มาตรา ข้อ ๑๔

ข้อ ๑๔ ในกรณีที่สัตว์หาย เจ้าของสัตว์ต้องแจ้งต่อหน่วยงานที่จดทะเบียนไว้ หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดภายในสามวันนับแต่วันที่ทราบ หากเจ้าของสัตว์พบสัตว์ที่หายแล้วต้องแจ้งให้หน่วยงานที่จดทะเบียนไว้ หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดทราบภายในสามวัน

มาตรา ข้อ ๑๕

ข้อ ๑๕ การแจ้งตามข้อ ๑๒ ข้อ ๑๓ และข้อ ๑๔ เจ้าของสัตว์อาจแจ้งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนหรือวิธีการอื่นใด ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์ที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

การควบคุมการเลี้ยงสุนัข แมว

มาตรา ข้อ ๑๖

ข้อ ๑๖ ในการเลี้ยงสัตว์ เจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ดังนี้

(๑) จัดสถานที่เลี้ยงตามความเหมาะสมของสัตว์ โดยมีขนาดเพียงพอแก่การดำรงชีวิตของสัตว์มีแสงสว่างและการระบายอากาศที่เพียงพอ มีระบบการระบายน้ำและกำจัดสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะ กรณีเป็นสุนัขควบคุมพิเศษจะต้องเลี้ยงในสถานที่ หรือกรงที่สุนัขไม่สามารถเข้าถึงบุคคลภายนอก และมีป้ายเตือนให้ระมัดระวังโดยสังเกตได้อย่างชัดเจน

(๒) ควบคุมสัตว์มิให้ออกนอกสถานที่เลี้ยงโดยปราศจากการควบคุม

(๓) ควบคุมดูแลสัตว์มิให้ก่อเหตุเดือดร้อนรำคาญ เช่น ก่อให้เกิดเสียงดังติดต่อกัน เป็นระยะเวลานาน ๆ เป็นต้น

(๔) รักษาสถานที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดอยู่เสมอ จัดเก็บสิ่งปฏิกูลให้ถูกสุขลักษณะเป็นประจำไม่ปล่อยให้เป็นที่สะสมหมักหมมจนเกิดกลิ่นเหม็นรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

(๕) ต้องรับผิดชอบต่อความเป็นอยู่ของสัตว์ เช่น เรื่องอาหาร ความสะอาด เป็นต้น ถ้าเจ้าของสัตว์ไม่สามารถเลี้ยงดูสัตว์ได้เป็นการชั่วคราวจะต้องจัดให้มีผู้ดูแลความเป็นอยู่ของสัตว์ให้เป็นปกติสุข

(๖) เมื่อสัตว์ตายเจ้าของสัตว์จะต้องกำจัดซากสัตว์ให้ถูกสุขลักษณะ เพื่อป้องกันมิให้เป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงหรือสัตว์นำโรค ทั้งนี้ โดยวิธีที่ไม่ก่อเหตุรำคาญ และไม่เป็นเหตุให้เกิดการปนเปื้อนของแหล่งน้ำ

(๗) จัดให้มีการสร้างเสริมภูมิคุ้มกันโรคในสัตว์ เพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์มาสู่คน

(๘) ในกรณีที่มีเหตุควรสงสัยว่าสัตว์ที่เลี้ยงเป็นโรคอันอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพของประชาชน ให้เจ้าของสัตว์แยกกักสัตว์นั้นไว้ต่างหาก และแจ้งให้หน่วยงานที่จดทะเบียนไว้ หรือสถานที่อื่นใดตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนดทราบ และต้องปฏิบัติตามคำแนะนำ

(๙) ปฏิบัติการอื่นใดตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือเจ้าพนักงานท้องถิ่น

มาตรา ข้อ ๑๗

ข้อ ๑๗ ห้ามมิให้ผู้ใดเลี้ยงสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ หรือในที่ของบุคคลอื่นโดยปราศจากความยินยอม

การนำสุนัข แมวออกนอกสถานที่เลี้ยง

มาตรา ข้อ ๒๐

ข้อ ๒๐ ผู้ใดนำสัตว์ออกนอกสถานที่เลี้ยงต้องปฏิบัติ ดังต่อไปนี้

(๑) พกบัตรประจำตัวสัตว์และต้องแสดงบัตรประจำตัวสัตว์เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น เจ้าพนักงานสาธารณสุข หรือพนักงานเจ้าหน้าที่เรียกตรวจ

(๒) ผูกสายลากจูงสุนัขที่แข็งแรงและจับสายลากจูงตลอดเวลา ในกรณีที่เป็นสุนัขควบคุมพิเศษต้องใส่อุปกรณ์ครอบปากและจับสายลากจูงห่างจากตัวสุนัขไม่เกินห้าสิบเซนติเมตรตลอดเวลาความใน (๒) มิให้ใช้บังคับในกรณี ดังต่อไปนี้

๑) ขณะที่สุนัขอยู่ในระหว่างการประกวด การแสดงหรือการประกอบกิจกรรมอื่นใดในทำนองเดียวกัน แต่ผู้จัดงานจะต้องมีมาตรการในการป้องกันสุนัขมิให้ทำร้ายคน

๒) ขณะที่สุนัขอยู่ในการฝึกหัด แต่ผู้ฝึกจะต้องมีมาตรการในการป้องกันสุนัขมิให้ทำร้ายคน

๓) ขณะที่สุนัขอยู่ในกรง ที่ขัง หรือเครื่องควบคุมอื่นใดที่มั่นคงแข็งแรงเพียงพอ ที่จะป้องกันมิให้สุนัขเข้าถึงบุคคลภายนอก

มาตรา ข้อ ๒๑

ข้อ ๒๑ ห้ามบุคคลอายุต่ำกว่าสิบห้าปี หรือเกินกว่าหกสิบห้าปี นำสุนัขควบคุมพิเศษออกนอกสถานที่เลี้ยง เว้นแต่จะอยู่ในกรง ที่ขัง หรือเครื่องควบคุมอื่นที่มั่นคงแข็งแรงเพียงพอที่จะป้องกันสุนัข มิให้เข้าถึงบุคคลภายนอก

อำนาจหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่

มาตรา ข้อ ๒๒

ข้อ ๒๒ ในกรณีที่พนักงานเจ้าหน้าที่พบสัตว์ในที่หรือทางสาธารณะ ในเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสุนัขอันเป็นการฝ่าฝืนข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อยนี้ โดยไม่ปรากฏเจ้าของให้พนักงานเจ้าหน้าที่กักสัตว์ดังกล่าวไว้ และให้ดำเนินการตามมาตรา ๓๐ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ข้อ ๒๓

ข้อ ๒๓ เจ้าของสัตว์ต้องอำนวยความสะดวกแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ในการตรวจสอบตามอำนาจหน้าที่ที่กำหนดไว้ตามกฎหมายว่าด้วยการสาธารณสุข

มาตรา ข้อ ๒๔

ข้อ ๒๔ เจ้าของสัตว์ต้องแสดงข้อมูล หลักฐานต่าง ๆ เกี่ยวกับสัตว์ เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ร้องขอสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย

มาตรา ข้อ ๒๕

ข้อ ๒๕ ในกรณีที่มีเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์ พนักงานเจ้าหน้าที่จะต้องไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้ร้องเรียน และเจ้าของสัตว์ต้องปฏิบัติตามคำแนะนำของพนักงานเจ้าหน้าที่คำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น หรือเจ้าพนักงานสาธารณสุข

มาตรา ข้อ ๒๖

ข้อ ๒๖ ผู้ใดฝ่าฝืนข้อบัญญัตินี้ ต้องระวางโทษตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ประกาศ ณ วันที่ ๑๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๖๑

กำพล เทพกฤษ

นายกองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย

พรวิภา/จัดทำ

๑๗ มกราคม ๒๕๖๒

นุสรา/ตรวจ

๑๘ มกราคม ๒๕๖๒

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๓๕/ตอนพิเศษ ๒๐๒ ง/หน้า ๑๓๔/๒๒ สิงหาคม ๒๕๖๑

24 มาตรา

อ้างอิงกฎหมายนี้

ข้อบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลชอนน้อย เรื่อง การควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท สุนัข แมว พ.ศ. 2561 (Office of the Council of State). Retrieved via LawPlayer, https://lawplayer.com/th/act/pythainlp_a309a919b3e3d50f

ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).

Thai official texts excluded from copyright (Copyright Act B.E. 2537 s.7);開放資料層 CC BY 署名

本頁資料來源:สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (OCS)·整理提供:法律人 LawPlayer· lawplayer.com