กฎ ก
กฎ ก.พ.
ว่าด้วยการสั่งให้ข้าราชการพลเรือนสามัญออกจากราชการกรณีสมัครไปปฏิบัติงานใด ๆ
ตามความประสงค์ของทางราชการ
พ.ศ. ๒๕๕๓
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๘ (๕) และมาตรา ๑๑๐ วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ อันเป็นกฎหมายที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๓ มาตรา ๔๓ และมาตรา ๖๔ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ก.พ. โดยอนุมัติคณะรัฐมนตรี จึงออกกฎ ก.พ. ไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑[๑]
กฎ ก.พ. นี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๒ การสั่งให้ข้าราชการพลเรือนสามัญออกจากราชการเพื่อรับบำเหน็จบำนาญเหตุทดแทนสำหรับกรณีที่ไปปฏิบัติงานใด ๆ ตามความประสงค์ของทางราชการ ตามมาตรา ๑๑๐ (๒) ให้สั่งได้เฉพาะการไปปฏิบัติงานในหน่วยงาน ดังต่อไปนี้
(๑) รัฐวิสาหกิจ
(๒) องค์การมหาชน
(๓) หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ
(๔) หน่วยงานของรัฐที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายเฉพาะ
(๕) หน่วยงานของรัฐที่จัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรี
(๖) หน่วยงานอื่นตามที่ ก.พ. กำหนด
หน่วยงานตามวรรคหนึ่งต้องเป็นหน่วยงานที่จัดตั้งใหม่เป็นเวลาไม่เกินห้าปี
ข้อ ๓ การไปปฏิบัติงานตามความประสงค์ของทางราชการตามกฎ ก.พ. นี้ หมายถึง การไปปฏิบัติงานตามความประสงค์ร่วมกันของหน่วยงานต้นสังกัดและหน่วยงานตามข้อ ๒ และต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์ของทางราชการ โดยอาจเป็นไปเพื่อประโยชน์ของหน่วยงานต้นสังกัด หน่วยงานตามข้อ ๒ หรือเป็นไปเพื่อประโยชน์ของทางราชการโดยรวมก็ได้
ข้อ ๔ การสั่งให้ข้าราชการพลเรือนสามัญผู้ใดออกจากราชการเพื่อไปปฏิบัติงานใด ๆ ตามความประสงค์ของทางราชการตามกฎ ก.พ. นี้ ให้สั่งได้เมื่อข้าราชการพลเรือนสามัญผู้นั้น
(๑) ได้แสดงความสมัครใจเป็นลายลักษณ์อักษร
(๒) มีคุณสมบัติ ดังต่อไปนี้
(ก) มีอายุไม่ถึงห้าสิบปีบริบูรณ์
(ข) มีระยะเวลาในการรับราชการมาแล้วไม่น้อยกว่าห้าปี
(๓) ไม่มีลักษณะต้องห้าม ดังต่อไปนี้
(ก) อยู่ระหว่างถูกดำเนินการทางวินัย
(ข) อยู่ระหว่างรับราชการชดใช้ทุน
ในกรณีที่มีเหตุผลความจำเป็นเพื่อประโยชน์ของทางราชการ ก.พ. จะพิจารณายกเว้นคุณสมบัติหรือลักษณะต้องห้ามตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นการเฉพาะรายก็ได้
ให้ไว้ ณ วันที่ ๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๓
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
นายกรัฐมนตรี
ประธาน ก.พ.
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎ ก.พ. ฉบับนี้ คือ โดยที่มาตรา ๑๑๐ (๒) แห่งพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. ๒๕๕๑ บัญญัติให้ผู้บังคับบัญชาซึ่งมีอำนาจสั่งบรรจุตามมาตรา ๕๗ มีอำนาจสั่งให้ข้าราชการพลเรือนสามัญออกจากราชการเพื่อรับบำเหน็จบำนาญเหตุทดแทนตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการ กรณีเมื่อข้าราชการพลเรือนสามัญผู้ใดสมัครไปปฏิบัติงานใด ๆ ตามความประสงค์ของทางราชการ และวรรคสองบัญญัติให้การสั่งให้ออกจากราชการในกรณีดังกล่าวให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎ ก.พ. จึงจำเป็นต้องออกกฎ ก.พ. นี้
[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๗/ตอนที่ ๒๘ ก/หน้า ๒๘/๓๐ เมษายน ๒๕๕๓
ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).
