พระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2517

• จำนวนมาตรา: 3

มาตรา อารัมภบท

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ

โทรเลขและโทรศัพท์

(ฉบับที่ ๒)

พ.ศ. ๒๕๑๗

ภูมิพลอดุลยเดช

ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๖

กันยายน พ.ศ. ๒๕๑๗

เป็นปีที่ ๒๙

ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการ

โปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขกฎหมายว่าด้วยโทรเลขและโทรศัพท์

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำ

และยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑

มาตรา ๑

พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์

(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๑๗”

มาตรา ๒

มาตรา ๒*

พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศใน

ราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

*[รก.๒๕๑๗/๑๕๕/๓๗พ/๑๘ กันยายน ๒๕๑๗]

มาตรา ๓

มาตรา ๓

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา ๓ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์

พุทธศักราช ๒๔๗๗

“มาตรา ๓ ทวิ

พระราชบัญญัตินี้ในส่วนที่ว่าด้วยการตั้งทำหรือบำรุงการโทรศัพท์

มิให้ใช้บังคับแก่กิจการโทรศัพท์ของกระทรวงกลาโหมที่ใช้ในราชการทหารโดยเฉพาะ

ในกรณีที่กระทรวงกลาโหมประสงค์จะเชื่อมโยงกิจการโทรศัพท์ของกระทรวงกลาโหมตามวรรคหนึ่งเข้ากับข่ายสายโทรศัพท์ขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย

ให้กระทรวงกลาโหมทำความตกลงกับองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยก่อน”

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

สัญญา

ธรรมศักดิ์

นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :-

เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ทางราชการทหารมีความจำเป็นจะต้องจัดให้มีและใช้โทรศัพท์ในราชการทหาร

โดยเฉพาะขึ้นเพื่อประโยชน์ในการป้องกันราชอาณาจักร แต่พระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์

พุทธศักราช ๒๔๗๗ และพระราชบัญญัติองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๔๙๗

กำหนดให้องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย

เท่านั้นเป็นผู้มีสิทธิและหน้าที่ในการจัดดำเนินการเกี่ยวกับกิจการโทรศัพท์ทั้งสิ้นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติโทรเลขและโทรศัพท์

พุทธศักราช ๒๔๗๗เพื่อให้กระทรวงกลาโหมมีอำนาจจัดทำและใช้โทรศัพท์ดังกล่าวได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ขึ้น

สุนันทา/แก้ไข

๑/๑๐/๔๔

A+B (C)