ข้อ ๒附則
ข้อ ๒ ให้กำหนดค่าทำการและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตามมาตรา ๓๓ ดังต่อไปนี้ (๑) การตรวจเรือเดินทะเลที่มีขนาดตั้งแต่ห้าร้อยตันรียีสเตอร์ขึ้นไป นอกเวลาราชการถ้าไม่มีคนโดยสารพาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๒) การตรวจเรือเดินทะเลหรือเรือใบที่มีขนาดตั้งแต่หนึ่งร้อยตันรียีสเตอร์ขึ้นไป แต่ไม่ถึงห้าร้อยตันรียีสเตอร์นอกเวลาราชการ ถ้าไม่มีคนโดยสาร พาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๓) การตรวจเรือยนต์ เรือกลไฟ รวมทั้งเรือพ่วงที่ถูกลากจูงโดยเรือยนต์หรือเรือกลไฟ นอกจาก (๑) หรือ (๒) นอกเวลาราชการ ถ้าไม่มีคนโดยสาร พาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๔) การตรวจพาหนะทางอากาศนอกเวลาราชการ ถ้าไม่มีคนโดยสาร พาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๕) การตรวจรถยนต์ รถไฟที่เดินทางผ่านเข้ามาในหรือออกไปนอกราชอาณาจักร นอกเวลาราชการ ถ้าไม่มีคนโดยสาร พาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๖) การตรวจพาหนะทางบกอื่น นอกเวลาราชการ ถ้าไม่มีคนโดยสาร พาหนะหนึ่งให้เสีย ถ้ามีคนโดยสารให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร (๗) การตรวจพาหนะ ณ ที่อื่น นอกจากที่อธิบดีประกาศกำหนดตามมาตรา ๒๖ วรรคหนึ่ง พาหนะหนึ่ง ให้เสีย (๘) การรอคอยเพื่อตรวจพาหนะใน (๑) (๒) (๓) (๔) (๕) และ (๖) อันมิใช่ความผิดของพนักงานเจ้าหน้าที่ (๙) การไปนอกสถานที่ทำการเพื่อควบคุมพาหนะ พาหนะหนึ่งให้เสีย ครั้งละ ๒๐๐ บาท คนละ ๑๐ บาท ครั้งละ ๑๐๐ บาท คนละ ๑๐ บาท ครั้งละ ๒๐ บาท คนละ ๓ บาท ครั้งละ ๒๐๐ บาท คนละ ๑๐ บาท ครั้งละ ๒๕ บาท คนละ ๕ บาท ครั้งละ ๑๐ บาท คนละ ๓ บาท วันละ ๒๐๐ บาท วันละ ๒๐๐ บาท วันละ ๒๐๐ บาท ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๓ มกราคม พ.ศ. ๒๕๒๓ พลเอก เล็ก แนวมาลี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากมาตรา ๒๒ มาตรา ๓๕ มาตรา ๓๖ มาตรา ๓๙ มาตรา ๔๕ มาตรา ๔๗ มาตรา ๕๐ มาตรา ๕๑ มาตรา ๕๒ และมาตรา ๕๗ แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒ บัญญัติให้ผู้อุทธรณ์ ผู้ขออนุญาต ผู้ขอรับใบสำคัญถิ่นที่อยู่ ผู้ขอหลักฐานการแจ้งออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อกลับเข้ามาอีก ผู้ขอใบแทนหรือเปลี่ยนใบสำคัญถิ่นที่อยู่ และผู้ขอพิสูจน์สัญชาติ ต้องเสียค่าธรรมเนียมตามอัตราที่กำหนดในกฎกระทรวง และมาตรา ๓๓ บัญญัติให้เจ้าของพาหนะหรือผู้ควบคุมพาหนะเสียเงินค่าทำการและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้ กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๒๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒[๕] หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่อัตราค่าธรรมเนียมต่าง ๆ เกี่ยวกับการเข้าเมือง ตามที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๒๒) และกฎกระทรวง ฉบับที่ ๗ (พ.ศ. ๒๕๒๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.๒๕๒๒ ยังไม่เหมาะสมกับสภาวการณ์ในปัจจุบัน สมควรปรับปรุงอัตราค่าธรรมเนียมดังกล่าวเสียใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้ กฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๐ (พ.ศ. ๒๕๔๐) ออกตามความในพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒[๖]