ข้อ ๑๘
ข้อ ๑๘ ที่ดินประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย ให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อการส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมท้องถิ่น การอยู่อาศัย พาณิชยกรรม เกษตรกรรม การศาสนา การสาธารณูปโภคและสาธารณูปการ หรือสาธารณประโยชน์เท่านั้น ที่ดินประเภทนี้ ห้ามใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อกิจการตามที่กำหนด ดังต่อไปนี้ (๑) การอยู่อาศัยประเภทห้องแถว ตึกแถว หรือบ้านแถว (๒) การอยู่อาศัยประเภทอาคารชุดหรือหอพัก (๓) การประกอบพาณิชยกรรมประเภทห้องแถวหรือตึกแถว (๔) การประกอบพาณิชยกรรมที่มีพื้นที่ประกอบการในอาคารหลังเดียวกันหรือหลายหลังรวมกันเกิน ๕๐ ตารางเมตร (๕) การติด ตั้ง หรือก่อสร้างป้าย เว้นแต่ป้ายที่มีขนาดไม่เกิน ๐.๕๐ ตารางเมตร โดยมีความกว้างของป้ายไม่เกิน ๐.๕๐ เมตร และความยาวของป้ายไม่เกิน ๑.๐๐ เมตร (๖) กำจัดมูลฝอย การใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทนี้ ให้เป็นไปดังต่อไปนี้ (๑) ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๑๐๐ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงส่วนที่สูงที่สุดของอาคาร (๒) ที่ดินเพื่อการอยู่อาศัยและเกษตรกรรม ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงส่วนที่สูงที่สุดของอาคาร (๓) ให้มีที่ว่างไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบของแปลงที่ดินที่ยื่นขออนุญาต การใช้ประโยชน์ที่ดินริมฝั่งแม่น้ำ ลำคลอง หรือแหล่งน้ำสาธารณะ ให้เป็นไปดังต่อไปนี้ (๑) ในระยะ ๗๐ เมตร จากริมฝั่งตามสภาพธรรมชาติของแม่น้ำปาย ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงยอดผนังของชั้นสูงสุด (๒) ในระยะ ๔๕ เมตร จากริมฝั่งตามสภาพธรรมชาติของห้วยหัวนา ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงยอดผนังของชั้นสูงสุด