ข้อ ๔
ข้อ ๔ ในเทศบัญญัตินี้ บุคคลธรรมดา หมายความว่า บุคคลตามความหมายแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และให้หมายรวมถึง คณะบุคคลที่ไม่ใช่นิติบุคคลด้วย เจ้าของที่ดิน หมายความว่า บุคคลหรือคณะบุคคล ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคล ซึ่งมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินหรือครอบครองอยู่ในที่ดินที่ไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชน ที่ดิน หมายความว่า พื้นที่ดินและให้หมายความรวมถึง พื้นที่ที่เป็นภูเขาหรือมีน้ำด้วย ที่อยู่อาศัย หมายความว่า บ้านเรือน ตึก กระท่อม หรือสิ่งปลูกสร้างอื่นใดที่มีประโยชน์ใช้สอยตามปกติเพื่อการอยู่อาศัย ซึ่งมิใช่เพื่อประโยชน์ในการประกอบการค้าของเจ้าของที่ดิน ที่เลี้ยงสัตว์ หมายความว่า พื้นที่ซึ่งใช้ประโยชน์ในการเลี้ยงสัตว์ที่เป็นประโยชน์ในการประกอบอาชีพหรือยังชีพของเจ้าของที่ดิน ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ปีก แมลง สัตว์บก หรือสัตว์น้ำ หรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำใด ๆ ก็ตาม โดยการเลี้ยงสัตว์ในที่ดินดังกล่าว อาจเป็นสถานที่ให้อาหาร หรือแหล่งอาหารของสัตว์ หรือแหล่งพักนอนของสัตว์ แหล่งควบคุมกักกันสัตว์ หรือหลายกรณีประกอบกันก็ได้ ที่ประกอบกสิกรรม หมายความว่า พื้นที่ใช้ประโยชน์ในการเพาะปลูกพืชผลที่เป็นประโยชน์ในการประกอบอาชีพ หรือยังชีพ โดยอาจเป็นพืชล้มลุก พืชยืนต้น หรือพืชน้ำใด ๆ ก็ตามของเจ้าของที่ดิน