มาตรา ๑๕
ให้นายกรัฐมนตรีรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มี
อำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ ด้วยพระราชบัญญัติ
บัตรประจำตัวเจ้าพนักงาน พุทธศักราช ๒๔๗๘
และพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวเจ้าพนักงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๘๕
หาได้ใช้บังคับแก่ข้าราชการทั่วไปไม่
บัดนี้ เป็นการสมควรให้ข้าราชการทั่วไปมีบัตรประจำตัว และให้พนักงานเทศบาล
พนักงานสุขาภิบาล และพนักงานองค์การของรัฐทุกคนมีบัตรประจำตัวในโอกาสเดียวกันนี้ด้วย จึงต้องตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้
พระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล
พนักงานสุขาภิบาลและพนักงาน
องค์การของรัฐ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๘
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากบัตรประจำตัว
ข้าราชการตามพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ
พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาล
และพนักงานองค์การของรัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘ มีกำหนดเวลาให้ใช้ได้ ๕
ปี แต่ ทหารกองประจำ
การ เป็นผู้ที่รับราชการทหารอยู่เพียงชั่วระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี
ทั้งมิได้เป็นข้าราชการตาม
ความมุ่งหมายของทางราชการโดยตรง
และต้องมีบัตรประจำตัวตามข้อบังคับของกระทรวง
กลาโหมอยู่แล้ว จึงไม่ควรกำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้
แต่ ทหารประจำการ เป็นข้าราชการในสังกัดกระทรวงกลาโหมเช่นเดียวกับ
ข้าราชการกลาโหมพลเรือน
มิได้กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติให้มีบัตรประจำตัว จึงสมควร
กำหนดให้มีบัตรประจำตัวตามพระราชบัญญัตินี้ด้วย
*[รก. ๒๔๙๘/๘๐/๑๔๐๓/๔ ตุลาคม ๒๔๙๘]
พระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล
พนักงานสุขาภิบาลและพนักงาน
องค์การของรัฐ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๓๐
หมายเหตุ :-
เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากพระราชบัญญัติ
บัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล
พนักงานสุขาภิบาลและพนักงานองค์การของ
รัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘ ได้นิยามคำว่า ข้าราชการ
ไว้ก่อนที่จะได้มีการตรากฎหมายว่าด้วยระเบียบ
ข้าราชการฝ่ายต่าง ๆ ขึ้นใช้บังคับหลายฉบับ
และบทนิยามดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึง
ข้าราชการการเมืองด้วย
จึงไม่เหมาะสมและไม่สอดคล้องกับกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการ
ฝ่ายต่าง ๆ สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ
พนักงานเทศบาล
พนักงานสุขาภิบาล และพนักงานองค์การของรัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘
โดยนิยามคำว่า ราชการ ให้
หมายถึงข้าราชการตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการฝ่ายต่าง
ๆ รวมทั้งข้าราชการการ
เมืองตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการการเมืองข้าราชการกรุงเทพมหานครตามกฎหมาย
ว่าด้วยระเบียบข้าราชการกรุงเทพมหานคร
และข้าราชการส่วนจังหวัดตามกฎหมายว่าด้วย
ระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัดด้วย
และโดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้ข้าราชการซึ่งออก
จากราชการโดยมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการมี
สิทธิที่จะขอมีบัตรประจำตัวข้าราชการบำเหน็จบำนาญได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
*[รก. ๒๕๓๐/๒๗๐/๕๖พ/๒๘ ธันวาคม ๒๕๓๐]
ไพรินทร์/แก้ไข
๑๕ ก.พ.๔๕
