มาตรา ๑๕
มาตรา ๑๕ ให้นายกรัฐมนตรีรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มี อำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้ ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ ด้วยพระราชบัญญัติ บัตรประจำตัวเจ้าพนักงาน พุทธศักราช ๒๔๗๘ และพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวเจ้าพนักงาน (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๘๕ หาได้ใช้บังคับแก่ข้าราชการทั่วไปไม่ บัดนี้ เป็นการสมควรให้ข้าราชการทั่วไปมีบัตรประจำตัว และให้พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาล และพนักงานองค์การของรัฐทุกคนมีบัตรประจำตัวในโอกาสเดียวกันนี้ด้วย จึงต้องตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ พระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาลและพนักงาน องค์การของรัฐ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๘ หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากบัตรประจำตัว ข้าราชการตามพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาล และพนักงานองค์การของรัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘ มีกำหนดเวลาให้ใช้ได้ ๕ ปี แต่ ทหารกองประจำ การ เป็นผู้ที่รับราชการทหารอยู่เพียงชั่วระยะเวลาไม่เกิน ๒ ปี ทั้งมิได้เป็นข้าราชการตาม ความมุ่งหมายของทางราชการโดยตรง และต้องมีบัตรประจำตัวตามข้อบังคับของกระทรวง กลาโหมอยู่แล้ว จึงไม่ควรกำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้ แต่ ทหารประจำการ เป็นข้าราชการในสังกัดกระทรวงกลาโหมเช่นเดียวกับ ข้าราชการกลาโหมพลเรือน มิได้กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติให้มีบัตรประจำตัว จึงสมควร กำหนดให้มีบัตรประจำตัวตามพระราชบัญญัตินี้ด้วย *[รก. ๒๔๙๘/๘๐/๑๔๐๓/๔ ตุลาคม ๒๔๙๘] พระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาลและพนักงาน องค์การของรัฐ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๓๐ หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากพระราชบัญญัติ บัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาลและพนักงานองค์การของ รัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘ ได้นิยามคำว่า ข้าราชการ ไว้ก่อนที่จะได้มีการตรากฎหมายว่าด้วยระเบียบ ข้าราชการฝ่ายต่าง ๆ ขึ้นใช้บังคับหลายฉบับ และบทนิยามดังกล่าวมิได้หมายความรวมถึง ข้าราชการการเมืองด้วย จึงไม่เหมาะสมและไม่สอดคล้องกับกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการ ฝ่ายต่าง ๆ สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติบัตรประจำตัวข้าราชการ พนักงานเทศบาล พนักงานสุขาภิบาล และพนักงานองค์การของรัฐ พ.ศ. ๒๔๙๘ โดยนิยามคำว่า ราชการ ให้ หมายถึงข้าราชการตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการฝ่ายต่าง ๆ รวมทั้งข้าราชการการ เมืองตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบข้าราชการการเมืองข้าราชการกรุงเทพมหานครตามกฎหมาย ว่าด้วยระเบียบข้าราชการกรุงเทพมหานคร และข้าราชการส่วนจังหวัดตามกฎหมายว่าด้วย ระเบียบบริหารราชการส่วนจังหวัดด้วย และโดยที่เป็นการสมควรกำหนดให้ข้าราชการซึ่งออก จากราชการโดยมีสิทธิได้รับบำเหน็จบำนาญตามกฎหมายว่าด้วยบำเหน็จบำนาญข้าราชการมี สิทธิที่จะขอมีบัตรประจำตัวข้าราชการบำเหน็จบำนาญได้ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ *[รก. ๒๕๓๐/๒๗๐/๕๖พ/๒๘ ธันวาคม ๒๕๓๐] ไพรินทร์/แก้ไข ๑๕ ก.พ.๔๕