ข้อ ๒ โรคตามมาตรา ๒๗ (๑๑) คือ
(๑) โรคเรื้อนในระยะติดต่อหรือในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคม
(๒) วัณโรคในระยะอันตราย
(๓) โรคเท้าช้างในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคม
(๔) โรคติดยาเสพติดให้โทษ
(๕) โรคพิษสุราเรื้อรัง
ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๒๖
พิภพ อะสีติรัตน์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
หมายเหตุ:-
เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากโรคเรื้อนเป็นโรค
ที่สามารถรักษาให้หายขาดได้
และเมื่อได้รับการรักษาจนหายขาดแล้วผู้ป่วยก็สามารถประกอบ
อาชีพได้เหมือนบุคคลธรรมดา ทั้งพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.
๒๕๒๓ และประกาศกระทรวง
สาธารณสุข เรื่อง โรคติดต่อและอาการสำคัญ ออกตามความพระราชบัญญัติดังกล่าว
ก็กำหนด
ให้โรคเรื้อนเป็นโรคประเภทโรคติดต่อเท่านั้น
สมควรแก้ไขการกำหนดให้บุคคลซึ่งเป็นโรคเรื้อน
เป็นบุคคลไม่เหมาะสมรับราชการเป็นข้าราชการตุลาการเป็นกำหนดให้เฉพาะผู้ป่วยเป็นโรคเรื้อน
ในระยะติดต่อหรือในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคมเท่านั้นเป็นผู้ขาดคุณสมบัติ
ในการรับราชการดังกล่าว
และโดยที่ยาเสพติดให้โทษเมื่อมีการใช้อย่างไม่ถูกต้อง ทั้งผู้ติด
ยาเสพติดให้โทษชนิดร้ายแรงและผู้ติดยาเสพติดให้โทษทั่วไปต่างก็เป็นที่น่ารังเกียจแก่สังคม
ไม่เหมาะสมที่จะให้รับราชการเป็นข้าราชการตุลาการ
สมควรแก้ไขโรคยาเสพติดให้โทษอย่าง
ร้ายแรงเป็นโรคติดยาเสพติดให้โทษ จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
[รก.๒๕๒๖/๑๓๘/๕พ./๒๔ สิงหาคม ๒๕๒๖]