ข้อ ๒
ข้อ ๒ โรคตามมาตรา ๒๗ (๑๑) คือ (๑) โรคเรื้อนในระยะติดต่อหรือในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคม (๒) วัณโรคในระยะอันตราย (๓) โรคเท้าช้างในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคม (๔) โรคติดยาเสพติดให้โทษ (๕) โรคพิษสุราเรื้อรัง ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๕ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๒๖ พิภพ อะสีติรัตน์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากโรคเรื้อนเป็นโรค ที่สามารถรักษาให้หายขาดได้ และเมื่อได้รับการรักษาจนหายขาดแล้วผู้ป่วยก็สามารถประกอบ อาชีพได้เหมือนบุคคลธรรมดา ทั้งพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๒๓ และประกาศกระทรวง สาธารณสุข เรื่อง โรคติดต่อและอาการสำคัญ ออกตามความพระราชบัญญัติดังกล่าว ก็กำหนด ให้โรคเรื้อนเป็นโรคประเภทโรคติดต่อเท่านั้น สมควรแก้ไขการกำหนดให้บุคคลซึ่งเป็นโรคเรื้อน เป็นบุคคลไม่เหมาะสมรับราชการเป็นข้าราชการตุลาการเป็นกำหนดให้เฉพาะผู้ป่วยเป็นโรคเรื้อน ในระยะติดต่อหรือในระยะที่ปรากฏอาการเป็นที่รังเกียจแก่สังคมเท่านั้นเป็นผู้ขาดคุณสมบัติ ในการรับราชการดังกล่าว และโดยที่ยาเสพติดให้โทษเมื่อมีการใช้อย่างไม่ถูกต้อง ทั้งผู้ติด ยาเสพติดให้โทษชนิดร้ายแรงและผู้ติดยาเสพติดให้โทษทั่วไปต่างก็เป็นที่น่ารังเกียจแก่สังคม ไม่เหมาะสมที่จะให้รับราชการเป็นข้าราชการตุลาการ สมควรแก้ไขโรคยาเสพติดให้โทษอย่าง ร้ายแรงเป็นโรคติดยาเสพติดให้โทษ จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้ [รก.๒๕๒๖/๑๓๘/๕พ./๒๔ สิงหาคม ๒๕๒๖]