กฎกระทรวงว่าด้วยการกำหนดโรคระบาด โรคหรือลักษณะของสัตว์หรือเนื้อสัตว์ที่ไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์นั้นเป็นอาหาร พ.ศ. 2546

• จำนวนมาตรา: 3

มาตรา อารัมภบท

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง

ว่าด้วยการกำหนดโรคระบาด โรคหรือลักษณะของสัตว์หรือเนื้อสัตว์

ที่ไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์นั้นเป็นอาหาร

พ.ศ. ๒๕๔๖[๑]

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๓ มาตรา ๒๔ และมาตรา ๓๕ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าและจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๓๕ อันเป็นพระราชบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ให้ยกเลิกกฎกระทรวง ฉบับที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๓๖) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒ สัตว์ที่เป็นโรคระบาด หรือเป็นโรค หรือมีลักษณะดังต่อไปนี้ ให้ถือว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์นั้นเป็นอาหารตามมาตรา ๒๓

(๑) กาฬโรคของสัตว์ปีก (FOWL

PLAGUE)

(๒) โรคกัมโบโร (GUMBORO)

(๓) โรคขี้ขาว (PULLORUM)

(๔) โรคไข้ขา (BLACKLEG)

(๕) โรคไข้สมองอักเสบจากเชื้อไวรัส (VIRAL

ENCEPHALITIS)

(๖) โรคคอนทาเซียสพลูโรมิวมอเนีย (CONTAGIOUS PLEUROPNEMONIA)

(๗) โรคนิวคาสเซิล (NEWCASTLE) (๘) โรคทริคิโนซีส (TRICHINOSIS) (๙) โรคบาดทะยัก (TETANUS)

(๑๐) โรคบรูเซลโลซีส (FOOT AND

MOUTH DISEASE)

(๑๑) โรคปากและเท้าเปื่อย (FOOT

AND MOUTH DISEASE)

(๑๒) โรคฝีดาษ (FOWLPOX)

(๑๓) โรคพาราทูเบอคูโลซีส (PARA

– TUBERCULOSS หรือ JOHNE’S

DISEASE)

(๑๔) โรคพิททาโคซีส (PSITTSCOSSIS)

(๑๕) โรคพิษสุนัขบ้า (RABIES)

(๑๖) โรคไฟลามทุ่งของสุกร (SWINE

ERYSIPELAS)

(๑๗) โรคมาเร็ก (MAREX’S DISEASE)

(๑๘) โรคเมลิโอไอโดซีส (MELIOISOSIS)

(๑๙) โรคลาริงโกเทรคีไอตีสติดต่อ (INFECTIOU LARYNGOTRACHEITIS)

(๒๐) โรคเลปโตสไปโรซีส (LEPTOSPIROSIS)

(๒๑) โรคอหิวาต์สุกร (SWINE FEVER)

(๒๒) โรคอาโทรฟิกไรไนติส (ATROPHIC

RHINITIS)

(๒๓) โรคแอตติโนบาซิลโลซีส (ACTINOBACILLOSIS)

(๒๔) โรคแอตติโนมัยโคซีส (ACTINOMYCOSIS)

(๒๕) โรคแอนแทรกซ์ (ANTHRAX)

(๒๖) วัณโรค (TUBERCULOSIS)

(๒๗) สัตว์ที่ตั้งท้อง หรือสัตว์ที่พึ่งตกลูกใหม่

(๒๘) สัตว์ที่ปรากฏชัดว่าได้ฉีดวัคซีนแล้วยังไม่ครบยี่สิบเอ็ดวัน

(๒๙) สัตว์ที่เป็นแผล ฝี ทั่ว ๆ ไป

(๓๐) สัตว์ที่เป็นโรคระบาดสัตว์ตามกฎหมายว่าด้วยโรคระบาดสัตว์

(๓๑) สัตว์ที่ผอมแห้งมาก (EMACIATION)

(๓๒) สัตว์ทีมีลักษณะบวมทั้งตัว (GENERALIZED

EDEMA)

(๓๓) สัตว์ที่มีสารตกค้างกลุ่มเบต้าอะโกนิสท์ (B

- Agonist)

(๓๔) สัตว์ที่มีอาการไข้สูง สำหรับสุกรที่มีไข้สูงตั้งแต่ ๑๐๖ องศาฟาเรนไฮท์ขึ้นไป สำหรับ โค กระบือ แพะหรือแกะที่มีไข้สูงตั้งแต่ ๑๐๕ องศาฟาเรนไฮท์ขึ้นไป

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ เนื้อสัตว์ที่เป็นโรคหรือมีลักษณะดังต่อไปนี้ ให้ถือว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์นั้นเป็นอาหารตามมาตรา ๒๔

(๑) เนื้อสัตว์ที่ช้ำ หรือมีโลหิตคั่งฝังอยู่ในเนื้อสัตว์นั้น

(๒) เนื้อสัตว์ที่เป็นแผล ฝี หนอง เน่า หรือเนื้อตาย (NECROSIS)

(๓) เนื้อสัตว์ที่เป็นโรคตามข้อ ๒ (๑) ถึง (๒๖)

(๔) เนื้อสัตว์ที่มีกลิ่นปัสสาวะ หรือกลิ่นยา

(๕) เนื้อสัตว์ที่มีตัวพยาธิ

(๖) เนื้อสัตว์ที่มีโรคโลหิตเป็นพิษ (SEPTICEMIA) (๗) เนื้อสัตว์ที่มีลักษณะเป็นโรคดีซ่าน (JAUNDICE) (๘) เนื้อสัตว์ที่มีลักษณะอักเสบ บวม หรือแข็งเป็นไต

(๙) เนื้อสัตว์ที่มีสารตกค้างกลุ่มเบต้าอะโกนิสท์ (B - Agonist) (๑๐) เนื้อสัตว์ที่ไม่สะอาด ไม่สด หรือมีสีดำคล้ำ

ประกาศ ณ วันที่ ๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

สรอรรถ กลิ่นประทุม

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่ในปัจจุบันพบว่ามีการใช้สารกลุ่มเบต้าอะโกนิสท์ (B - Agonist) ซัลบูทามอล (Salbutamol) หรือเคลนบูเทอรอล (Clenbuterol) เป็นต้น ให้แก่สัตว์โดยเฉพาะสุกรกินเพื่อทำให้ไขมันลดลง ซึ่งสารกลุ่มนี้อาจจะตกค้างในเนื้อสัตว์และสะสมในร่างกายผู้บริโภคโดยจะมีผลทำให้หลอดลมขยายตัว นอกจากี้อาจจะมีอาการอื่น เช่น หัวใจเต้นเร็ว กล้ามเนื้อสั่นกระตุกโดยเฉพาะที่มือ และความดันโลหิตต่ำ หากได้รับปริมาณมากกอาจทำให้เสียชีวิตได้ ดังนั้น เพื่อให้การควบคุมผลผลิตด้านการปศุสัตว์ได้มาตรฐานและปลอดภัยต่อผู้บริโภคและเพื่อให้สามารถส่งผลผลิตด้านการปศุสัตว์นั้นออกไปจำหน่ายต่างประเทศเป็นจำนวนมากขึ้น รวมทั้งเพ่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่สามารถดำเนินการตรวจ แยกสัตว์หรือเนื้อสัตว์ที่มีสารกลุ่มเบต้าอะโกนิสท์ (B - Agonist) ตกค้างอยู่และมีอำนาจสั่งงดการฆ่าสัตว์หรือทำลายเนื้อสัตว์ได้ สมควรกำหนดลักษณะของสัตว์และเสื้อสัตว์ที่ตรวจพบว่ามีเบต้าอะโกนิสท์ (B - Agonist) ตกค้างในสัตว์หรือเนื้อสัตว์ให้ถือว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้เนื้อสัตว์เช่นนั้นเป็นอาหาร ประกอบกับได้มีการโอนอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์จากระทรวงมหาดไทยไปเป็นของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ สมควรปรับปรุงกฎกระทรวง ฉบับที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๓๖) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. ๒๕๓๕ ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

ณัฐดนัย/พิมพ์

๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑

ดลธี/จัดทำ

๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๑

[๑]

ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๑๐๓ ก/หน้า ๔/๑๕ ตุลาคม ๒๕๔๖