ข้อ ๔ เวลาทำงานของลูกจ้างให้กำหนด ดังนี้ (๑) งานอุตสาหกรรม โดยปกติจะเกินสัปดาห์ละสี่สิบแปดชั่วโมงไม่ได้ งานอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยหรือร่างกายของลูกจ้าง ห้ามมิให้เกินสัปดาห์ละสี่สิบสองชั่วโมง งานใด เป็นงานอันอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัยหรือร่างกายของลูกจ้างให้เป็นไปตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนด (๒) งานพาณิชยกรรม โดยปกติจะเกินสัปดาห์ละห้าสิบสี่ชั่วโมงไม่ได้
ข้อ ๕ ให้ลูกจ้างมีเวลาหยุดพักผ่อนติดต่อกันไม่น้อยกว่าวันละหนึ่งชั่วโมง เวลาพักผ่อนนี้ให้กำหนดหลังจากที่ลูกจ้างได้ทำงานมาแล้วในวันนั้นไม่เกินห้าชั่วโมงและไม่ให้นับรวมเป็นเวลาทำงาน นายจ้างและลูกจ้างอาจตกลงกันให้มีเวลาพักผ่อนน้อยกว่าครั้งละหนึ่งชั่วโมงก็ได้ แต่จะต้องไม่น้อยกว่าครั้งละยี่สิบนาทีและเมื่อรวมกันแล้วจะต้องไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง ความในสองวรรคก่อน มิให้ใช้บังคับแก่กรณีที่ลูกจ้างต้องทำงานในหน้าที่อันมีลักษณะที่ลูกจ้างอาจมีเวลาพักผ่อนไปได้ในตัว โดยได้รับความยินยอมจากลูกจ้างแล้ว วันหยุดงาน
本頁條文逐字來自該國官方公開資料，出處見署名列。
ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).