มาตรา ๑๐
มาตรา ๑๐ พยานผู้เชี่ยวชาญที่ศาลเรียกมาให้ความเห็นหรือทํารายงานความเห็น ให้ศาลมีอํานาจสั่งจ่ายค่าป่วยการได้ตามที่เห็นสมควร ดังนี้ (๑) ในกรณีให้ความเห็นต่อศาลด้วยวาจา ให้สั่งจ่ายตามบัญชี ๒ ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ (๒) ในกรณีทํารายงานความเห็น โดยต้องทําเป็นรายงานการศึกษา การวิจัย การตรวจสอบ การทดสอบ หรือการตรวจสภาพ ซึ่งต้องใช้เวลาและความรู้ความสามารถสูง และเป็นข้อเท็จจริง ที่ศาลเห็นว่ามีความจําเป็นต่อการพิจารณาและพิพากษาคดี ให้ศาลกําหนดค่าป่วยการได้ตามที่ เห็นสมควรตามลักษณะความยากง่ายและปริมาณของรายงานความเห็นที่จะต้องจัดทํา ให้สั่งจ่าย ตามบัญชี ๓ ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ ถ้าองค์คณะเห็นว่าคดีนั้นมีข้อเท็จจริงหรือพยานหลักฐานเป็นที่ประจักษ์ที่แสดงให้เห็นถึง ความยุ่งยากซับซ้อน หรือพยานผู้เชี่ยวชาญต้องใช้เวลาในการให้ความเห็นต่อศาลหรือจัดทํารายงาน ความเห็นเป็นเวลานาน องค์คณะอาจใช้ดุลพินิจกําหนดค่าป่วยการสูงกว่าอัตราขั้นสูงที่กําหนดไว้ในบัญชี ๒ หรือบัญชี ๓ ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ได้ โดยให้องค์คณะบันทึกเหตุผลประกอบการใช้ดุลพินิจไว้ด้วย