ข้อ ๑๘
ข้อ ๑๘ ที่ดินประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย ให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อการส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมตามกฎหมายว่าด้วยโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หรือสาธารณประโยชน์เท่านั้น ที่ดินประเภทนี้ซึ่งเอกชนเป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองโดยชอบด้วยกฎหมาย ให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรมท้องถิ่น การอยู่อาศัย พาณิชยกรรม เกษตรกรรม การศาสนา หรือสาธารณประโยชน์เท่านั้น และห้ามใช้ประโยชน์ที่ดินเพื่อกิจการตามที่กำหนด ดังต่อไปนี้ (๑) การอยู่อาศัยประเภทห้องแถว ตึกแถว หรือบ้านแถว (๒) การอยู่อาศัยประเภทอาคารชุดหรือหอพัก (๓) การประกอบพาณิชยกรรมประเภทห้องแถวหรือตึกแถว (๔) การประกอบพาณิชยกรรมที่มีพื้นที่ประกอบการในอาคารหลังเดียวกันหรือหลายหลังรวมกันเกิน ๕๐ ตารางเมตร (๕) การติด ตั้ง หรือก่อสร้างป้าย เว้นแต่ป้ายที่มีขนาดไม่เกิน ๐.๕๐ ตารางเมตร โดยมีความกว้างของป้ายไม่เกิน ๐.๕๐ เมตร และความยาวของป้ายไม่เกิน ๑.๐๐ เมตร (๖) กำจัดมูลฝอย การใช้ประโยชน์ที่ดินประเภทนี้ ให้เป็นไปดังต่อไปนี้ (๑) ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๑๐๐ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงยอดผนังของชั้นสูงสุด (๒) ที่ดินเพื่อการอยู่อาศัยและเกษตรกรรม ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และมีความสูงของอาคารไม่เกิน ๗ เมตร การวัดความสูงของอาคารให้วัดจากระดับพื้นดินที่ก่อสร้างอาคารถึงยอดผนังของชั้นสูงสุด (๓) ให้มีที่ว่างไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบของแปลงที่ดินที่ยื่นขออนุญาต การใช้ประโยชน์ที่ดินริมฝั่งแม่น้ำ ลำคลอง หรือแหล่งน้ำสาธารณะ ให้เป็นไปดังต่อไปนี้ (๑) ในระยะ ๗๐ เมตร จากริมฝั่งตามสภาพธรรมชาติของแม่น้ำยวมและแม่น้ำแม่สะเรียงให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และให้มีที่ว่างไม่น้อยกว่าร้อยละแปดสิบของแปลงที่ดินที่ยื่นขออนุญาต (๒) ในระยะ ๔๕ เมตร จากริมฝั่งตามสภาพธรรมชาติของห้วยกองเอ๊าะ ให้ดำเนินการหรือประกอบกิจการได้ในอาคารที่มีพื้นที่คลุมดินไม่เกิน ๗๕ ตารางเมตร และให้มีที่ว่างไม่น้อยกว่าร้อยละแปดสิบของแปลงที่ดินที่ยื่นขออนุญาต