資料由法律人 LawPlayer整理提供·กฎหมายไทย / LawPlayer จากสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา
ข้อบังคับสภาทนายความ
ข้อบังคับสภาทนายความ
ว่าด้วยการพนักงานสภาทนายความ
พ.ศ. ๒๕๓๐
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๒๗ (๓) (จ)
และด้วยความเห็นชอบของสภานายกพิเศษแห่งสภาทนายความ ตามมาตรา ๒๘
แห่งพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. ๒๕๒๘ คณะกรรมการสภาทนายความออกข้อบังคับว่าด้วยการพนักงานสภาทนายความ
พ.ศ. ๒๕๓๐ ไว้ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑
ข้อบังคับนี้เรียกว่า ข้อบังคับสภาทนายความ ว่าด้วยการพนักงานสภาทนายความ
พ.ศ. ๒๕๓๐
ข้อ ๒[๑]
ข้อบังคับนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๓
ในข้อบังคับนี้
นายก หมายความว่า นายกสภาทนายความ
คณะกรรมการ หมายความว่า คณะกรรมการสภาทนายความ
พนักงาน หมายความว่า พนักงานสภาทนายความ
ข้อ ๔
ให้นายกมีอำนาจออกระเบียบหรือคำสั่งใด ๆ
เพื่อปฏิบัติให้เป็นไปตามข้อบังคับนี้
คุณสมบัติ คุณวุฒิ
ตำแหน่งและอัตราเงินเดือนหรือค่าจ้าง
ข้อ ๕ พนักงานมี
๒ ประเภท ดังนี้
๕.๑ พนักงานประจำ คือ
พนักงานที่ได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นพนักงานประจำ
โดยได้รับเงินเดือนเป็นรายเดือน
๕.๒ พนักงานชั่วคราว คือ
พนักงานที่ได้รับการบรรจุเข้าฝึกงาน ทดลองงาน หรือจ้างเป็นพนักงานโดยมีกำหนดเวลา
ได้รับค่าจ้างเป็นรายเดือนหรือรายวันตามคำสั่งการจ้างงาน
ผู้ที่สภาทนายความจ้างให้ปฏิบัติงานชั่วคราว
ให้ถือว่าเป็นลูกจ้างชั่วคราวเพื่อปฏิบัติงานเฉพาะกิจการอย่างหนึ่งอย่างใดตามระยะเวลาของโครงการหรือแผนงาน
และไม่อยู่ในบังคับแห่งข้อบังคับนี้
ข้อ ๖
พนักงานต้องมีคุณสมบัติและไม่มีลักษณะต้องห้าม ดังต่อไปนี้
(๑) มีสัญชาติไทย
(๒) มีอายุไม่ต่ำกว่า ๑๘ ปีบริบูรณ์ และไม่เกิน ๖๐
ปีบริบูรณ์
(๓) ไม่เป็นหรือเคยเป็นบุคคลล้มละลาย
(๔) ไม่เคยได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาท หรือความผิดลหุโทษ
(๕) ไม่เป็นข้าราชการซึ่งมีตำแหน่งหรือเงินเดือนประจำ
รวมทั้งข้าราชการการเมือง ลูกจ้างของกระทรวงทบวงกรมหรือทบวงการเมืองที่มีฐานะเทียบเท่า
พนักงานส่วนท้องถิ่น รวมทั้งกรุงเทพมหานคร หรือดำรงตำแหน่งทบวงการเมือง
รวมทั้งสมาชิกสภาท้องถิ่น หรือผู้บริหารท้องถิ่น
(๖) ไม่เป็นผู้มีร่างกายทุพพลภาพจนไม่สามารถปฏิบัติงานได้
ไร้ความสามารถ หรือจิตฟั่นเฟือน ไม่สมประกอบ หรือไม่เป็นโรคใดโรคหนึ่ง ดังต่อไปนี้
ก. โรคเรื้อน
ข. วัณโรค
ค. โรคเท้าช้างในระยะที่ปรากฏอาการ
ง. ติดยาเสพติดให้โทษ
จ. โรคพิษสุราเรื้อรัง
ฉ. โรคอื่น ๆ
ที่แพทย์เห็นว่าจะเป็นอุปสรรคต่อการทำงาน
(๗) ไม่เป็นผู้อยู่ในระหว่างถูกพักราชการ
หรือพักงาน
(๘) ไม่เป็นผู้เคยถูกลงโทษให้ออก ปลดออก
หรือไล่ออกจากส่วนราชการ หรือรัฐวิสาหกิจ
ข้อ ๗
พนักงานต้องมีคุณวุฒิหรือพื้นความรู้ตามที่กำหนดไว้ในบัญชีคุณสมบัติประจำตำแหน่งพนักงาน
ข้อ ๘[๒] ตำแหน่งของพนักงาน มีดังนี้
(๑) หัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ
(๒) รองหัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ
(๓) ผู้ช่วยหัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ
(๔) หัวหน้าฝ่าย
(๕) รองหัวหน้าฝ่าย
(๖) ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่าย
(๗) หัวหน้างาน
(๘) รองหัวหน้างาน
(๙) ผู้ช่วยหัวหน้างาน
(๑๐) เจ้าหน้าที่
(๑๑) พนักงาน
(๑๒) พนักงานขับรถ
(๑๓) นักการ
ข้อ ๘/๑[๓] พนักงานสภาทนายความ
ให้ได้รับเงินเดือนที่ได้รับแต่งตั้ง ดังต่อไปนี้
(๑) หัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๘
(๒) รองหัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ, ผู้ช่วยหัวหน้าสำนักงานสภาทนายความ
ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๗
(๓) หัวหน้าฝ่าย ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๖
(๔) รองหัวหน้าฝ่าย, ผู้ช่วยหัวหน้าฝ่าย ให้ได้รับเงินเดือน
ระดับ ๕
(๕) หัวหน้างาน ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๔-๕
(๖) รองหัวหน้างาน, ผู้ช่วยหัวหน้างาน ให้ได้รับเงินเดือน
ระดับ ๔
(๗) เจ้าหน้าที่ ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๓
(๘) พนักงาน ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๑-๒
(๙) พนักงานขับรถ, นักการ ให้ได้รับเงินเดือน ระดับ ๑
ข้อ ๙
ในกรณีที่พนักงานตำแหน่งใดไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้เป็นครั้งคราว
หรือพนักงานตำแหน่งใดว่างลง ให้นายกมอบหมายให้พนักงานระดับรองลงไปเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่แทน
หรือรักษาการแทนเฉพาะงานหรือทั้งหมด เพื่อมิให้เกิดความเสียหายแก่งานในหน้าที่นั้น
ข้อ ๑๐
อัตราเงินเดือน หรือค่าจ้างของพนักงาน
ให้เป็นไปตามบัญชีอัตราเงินเดือนพนักงานที่แนบท้ายข้อบังคับนี้
ข้อ ๑๑
การกำหนดวัน เวลาปฏิบัติงาน การหยุดงาน การลา
ของพนักงานให้เป็นไปตามระเบียบที่นายกจะเป็นผู้กำหนด โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
การบรรจุ
และการแต่งตั้ง
ข้อ ๑๒
ผู้สมัครเข้าเป็นพนักงานจะต้องปฏิบัติตามระเบียบข้อบังคับและคำสั่งของสภาทนายความ
ข้อ ๑๓
การบรรจุเข้าเป็นพนักงานประจำ การแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง การเลื่อนตำแหน่ง
ให้นายกมีอำนาจออกระเบียบโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
การบรรจุบุคคลเข้าเป็นพนักงานชั่วคราว
หรือลูกจ้างชั่วคราวเพื่อกิจการใดกิจการหนึ่ง ให้นายกเป็นผู้มีอำนาจพิจารณาจ้างตามที่เห็นเป็นการสมควรเพื่อประโยชน์แก่สภาทนายความ
การบรรจุเข้าดำรงตำแหน่งครั้งแรก จะได้ชั้นใด ระดับใด
ให้นายกมีอำนาจออกเป็นระเบียบ โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
ข้อ ๑๔
การบรรจุและแต่งตั้งพนักงานที่ลาไปรับราชการทหารตามกฎหมายว่าด้วยการรับราชการทหาร
เมื่อพ้นจากประจำการ หรือได้รับอนุญาตให้ลาพักเพื่อรอการปลดและประสงค์จะกลับเข้าปฏิบัติงาน
ให้นายกวางระเบียบโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการไว้เป็นหลักปฏิบัติ
ข้อ ๑๕
การแต่งตั้งพนักงานให้ดำรงตำแหน่งสูงขึ้น
หรือแต่งตั้งให้รักษาการในตำแหน่งที่ว่าง ให้นายกเป็นผู้มีอำนาจในการแต่งตั้ง
โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
ข้อ ๑๖
การโยกย้าย สับเปลี่ยนหน้าที่ของพนักงานในฝ่ายหรือต่างฝ่าย
ให้ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของฝ่ายหรือสำนักงานนั้น ๆ
เสนอความเห็นต่อนายกเพื่อพิจารณาและลงนามในคำสั่ง
การเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้าง
ข้อ ๑๗
นายกมีอำนาจพิจารณาเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างพนักงานตามบัญชีอัตราเงินเดือน
โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
ข้อ ๑๘
การพิจารณาเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างพนักงาน โดยปกติให้เลื่อนได้ปีละ
๑ ขั้น ตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคมของปีที่เลื่อนนั้น
และพนักงานที่อยู่ในเกณฑ์ที่จะได้เลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างจะต้องเป็นผู้ที่
(๑) ปฏิบัติตามระเบียบ คำสั่ง
ข้อบังคับที่สภาทนายความได้กำหนดไว้ และรักษาวินัยโดยเคร่งครัด
(๒) มีความรู้ความสามารถเหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่และมีความอุตสาหะบากบั่นในการปฏิบัติหน้าที่ของตน
ทั้งงานที่ได้กระทำไปนั้นเรียบร้อยและเป็นผลดี
(๓) ได้ปฏิบัติงานในตำแหน่งที่มีคุณภาพและปริมาณงานสมควรที่จะเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้าง
(๔) ในรอบปีที่แล้วมาได้รับการบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นพนักงานประจำหรือเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างหรือปรับขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างมาแล้วไม่น้อยกว่า
๘ เดือน โดยนับตั้งแต่เดือนแรกของปีเป็นต้นไป
(๕) ในรอบปีที่แล้วมา
มีวันลากิจและลาป่วยในกรณีเจ็บป่วยที่ไม่เกี่ยวกับการปฏิบัติงาน รวมกันไม่ถึง ๔๕
วัน
(๖) ในรอบปีที่แล้วมา มาทำงานสายไม่เกิน ๒๔ ครั้ง
(๗) ในรอบปีที่แล้วมาต้องไม่ขาดงานโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
(๘) ในรอบปีที่แล้วมาต้องไม่ถูกลงโทษทางวินัย
(๙) ในรอบปีที่แล้วมาต้องไม่ถูกสั่งพักงานเกินกว่า ๖๐ วัน
ในรอบปีที่แล้วมา หมายความว่า ระยะเวลาตั้งแต่วันที่ ๑
มกราคม ถึงวันที่ ๓๑ ธันวาคม ของปีนั้น
ข้อ ๑๙
การพิจารณาเลื่อนขั้นเงินเดือนเกินกว่าหนึ่งขั้น ให้อยู่ในหลักเกณฑ์ตามข้อ
๑๘ และในหลักเกณฑ์ประการใดประการหนึ่งดังต่อไปนี้ คือ
(๑) ปฏิบัติงานตามหน้าที่ได้ผลดีเด่นจนถือเป็นตัวอย่างที่ดีได้
(๒) ปฏิบัติงานตามหน้าที่ที่ต้องเสี่ยงอันตรายเป็นกรณีพิเศษ
(๓) ปฏิบัติงานเกินกว่าตำแหน่งหน้าที่จนเกิดประโยชน์ต่อสภาทนายความเป็นพิเศษ
และปฏิบัติงานในตำแหน่งหน้าที่ของตนเป็นผลดีด้วย
(๔) ปฏิบัติงานโดยมีความคิดริเริ่มในเรื่องใดเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นประโยชน์ต่อสภาทนายความเป็นพิเศษ
และสภาทนายความได้ดำเนินการตามความคิดริเริ่มนั้น
(๕) ปฏิบัติงานตามหน้าที่ด้วยความตรากตรำเหน็ดเหนื่อยเป็นพิเศษ
และงานนั้นได้ผลดียิ่ง
(๖) ปฏิบัติงานที่ได้รับมอบหมายให้กระทำกิจการใดกิจการหนึ่งจนสำเร็จเป็นผลดียิ่งแก่สภาทนายความ
ข้อ ๒๐
ผู้ซึ่งสมควรได้เลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างเป็นกรณีพิเศษเกินกว่า ๑
ขั้น ตามข้อ ๑๙ แต่ขาดหลักเกณฑ์ในข้อ ๑๘ (๔) ถ้าผู้นั้นได้รับการบรรจุหรือแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหน้าที่เป็นพนักงานประจำแล้ว
หรือเลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้าง หรือปรับเงินเดือนหรือค่าจ้างมาแล้วตั้งแต่ ๖
เดือนขึ้นไปให้เลื่อนขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างได้ไม่เกิน ๑ ขั้น
วินัย และการรักษาวินัย
ข้อ ๒๑
พนักงานต้องรักษาวินัยโดยเคร่งครัดอยู่เสมอ
ผู้ใดฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามถือว่าผู้นั้นกระทำผิดวินัย
ต้องได้รับโทษตามที่กล่าวไว้ในหมวดนี้
ข้อ ๒๒
พนักงานต้องปฏิบัติหน้าที่การงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตและเที่ยงธรรม
ห้ามมิให้ผู้อื่นอาศัย หรือยอมให้ผู้อื่นอาศัยอำนาจหน้าที่ของตน ไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อมหาประโยชน์ให้แก่ตนเองหรือผู้อื่น
เป็นความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง
การปฏิบัติหรือการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ
เพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้ เป็นการทุจริตต่อหน้าที่
เป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
ข้อ ๒๓
พนักงานต้องรักษาความลับของสภาทนายความ
การเปิดเผยความลับของสภาทนายความอันเป็นเหตุให้เสียหายแก่สภาทนายความ
เป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
ข้อ ๒๔
พนักงานต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา
ซึ่งสั่งในหน้าที่การงานหรือชอบด้วยกฎหมาย ระเบียบ ข้อบังคับ
และคำสั่งของสภาทนายความ โดยมิให้ขัดขืนหรือหลีกเลี่ยง
การขัดคำสั่ง
หรือหลีกเลี่ยงไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา
ซึ่งสั่งในหน้าที่การงานโดยชอบด้วยกฎหมาย ระเบียบ
ข้อบังคับและคำสั่งของสภาทนายความอันเป็นเหตุให้เสียหายแก่สภาทนายความ ถือเป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
ข้อ ๒๕ พนักงานต้องปฏิบัติงานโดยมิให้เป็นการกระทำข้ามผู้บังคับบัญชาเหนือตน
เว้นแต่ผู้บังคับบัญชาเหนือตนขึ้นไปเป็นผู้สั่งให้กระทำ
หรือได้รับอนุญาตเป็นพิเศษเป็นครั้งคราว
ข้อ ๒๖
พนักงานต้องไม่รายงานเท็จต่อผู้บังคับบัญชา การรายงานโดยปกปิด
ข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้ง ถือว่าเป็นการรายงานเท็จด้วย
การรายงานเท็จต่อผู้บังคับบัญชา
อันเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่สภาทนายความ เป็นความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง
ข้อ ๒๗
พนักงานต้องสนับสนุนนโยบายของสภาทนายความและต้องตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ตามนโยบาย
ระเบียบ ข้อบังคับ หรือคำสั่งของสภาทนายความให้เกิดผลดีและมีความก้าวหน้าแก่สภาทนายความด้วยความอุตสาหะเอาใจใส่และระมัดระวังรักษาผลประโยชน์ของสภาทนายความ
ข้อ ๒๘
พนักงานต้องอุทิศเวลาของตนให้แก่กิจการงานของสภาทนายความ
จะละทิ้งหรือทอดทิ้งหน้าที่การงานมิได้
การละทิ้งหน้าที่การงานโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
เป็นเหตุให้เสียหายแก่สภาทนายความอย่างร้ายแรง หรือละทิ้งหน้าที่การงานติดต่อในคราวเดียวกันเป็นเวลาเกินกว่าเจ็ดวันโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร
หรือมีพฤติการณ์แสดงถึงความจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบคำสั่งและข้อบังคับของสภาทนายความ
เป็นความผิดวินัยอย่างร้ายแรง
ข้อ ๒๙ พนักงานต้องสุภาพเรียบร้อยและรักษาความสามัคคีระหว่างพนักงาน
และช่วยเหลือซึ่งกันและกันในหน้าที่การงาน
ข้อ ๓๐
พนักงานต้องสุภาพเรียบร้อยให้การต้อนรับ
ให้ความสะดวกแก่ผู้มาติดต่อในการงานอันเกี่ยวกับหน้าที่ของตนเป็นอย่างดี
ข้อ ๓๑
พนักงานต้องไม่กระทำการ หรือยอมให้ผู้อื่นกระทำการหาผลประโยชน์อันอาจทำให้เสียความเป็นธรรม
หรือเสื่อมเสียเกียรติศักดิ์ของตำแหน่งหน้าที่ของตน
ข้อ ๓๒
พนักงานต้องไม่กระทำการอันได้ชื่อว่าเป็นผู้ประพฤติชั่ว เช่น
ประพฤติตนเป็นคนเสเพล เสพของมึนเมาจนไม่สามารถครองสติได้ หมกมุ่นในการพนัน หรือประพฤติผิดศีลธรรมอันดี
ข้อ ๓๓
การกระทำความผิดทางอาญาจนกระทั่งได้รับโทษจำคุกหรือโทษหนักกว่าจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
หรือได้รับโทษที่หนักกว่าจำคุก
เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ
หรือความผิดที่ได้กระทำโดยประมาท
ข้อ ๓๔
ให้ผู้บังคับบัญชามีหน้าที่ส่งเสริมและระมัดระวังดูแลผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาให้ปฏิบัติตามวินัย
ผู้บังคับบัญชาผู้ใดละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามข้อนี้โดยไม่สุจริต
ให้ถือว่าผู้นั้นกระทำผิดวินัยด้วย
ข้อ ๓๕
โทษผิดวินัยมี ๖ สถาน
(๑) ภาคทัณฑ์
(๒) ตัดเงินเดือนหรือค่าจ้าง
(๓) ลดขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้าง
(๔) ให้ออก
(๕) ปลดออก
(๖) ไล่ออก
ข้อ ๓๖
การลงโทษพนักงาน นายกเป็นผู้มีอำนาจสั่งลงโทษพนักงานได้ตามข้อ ๓๕
โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
ข้อ ๓๗
การลงโทษพนักงาน ต้องสั่งลงโทษให้เหมาะสมกับความผิด ทั้งนี้ ต้องอย่าให้เป็นไปโดยพยาบาท หรือโทสะจริต
หรือลงโทษผู้ที่ไม่มีความผิด
ในคำสั่งลงโทษให้แสดงว่าผู้ถูกลงโทษกระทำผิดวินัยในกรณีใด ข้อใด
ข้อ ๓๘
พนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยที่ยังไม่ถึงขั้นเป็นการกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงให้สั่งลงโทษภาคทัณฑ์
ตัดเงินเดือนหรือค่าจ้างหรือลดขั้นเงินเดือนหรือค่าจ้างตามควรแก่กรณี
ให้เหมาะสมกับความผิด ถ้ามีเหตุอันควรลดหย่อนจะนำมาประกอบการพิจารณาลดโทษก็ได้
แต่สำหรับการลงโทษภาคทัณฑ์ให้ใช้เฉพาะกรณีกระทำผิดวินัยเล็กน้อย
หรือมีเหตุอันควรลดหย่อน ซึ่งยังไม่ถึงกับจะต้องถูกลงโทษตัดเงินเดือน
ในกรณีกระทำผิดวินัยเล็กน้อยและเป็นความผิดครั้งแรก
ถ้าเห็นว่ามีเหตุอันควรงดโทษจะงดโทษให้โดยว่ากล่าวตักเตือนหรือให้ทำทัณฑ์บนหรือเป็นหนังสือไว้ก่อนก็ได้
ข้อ ๓๙
พนักงานผู้ใดกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงจะต้องได้รับโทษให้ออก ปลดออก
หรือไล่ออก ตามความร้ายแรงแห่งกรณี ถ้ามีเหตุอันควรลดหย่อนจะนำมาประกอบการพิจารณาลดโทษก็ได้
แต่ห้ามมิให้ลดโทษลงต่ำกว่าให้ออก
พนักงานผู้ใดมีกรณีถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงและเห็นว่ากรณีมีมูลอันควรสอบสวน
ให้นายกตั้งคณะกรรมการขึ้นมาทำการสอบสวนโดยไม่ชักช้า
จำนวนของกรรมการจะมีเท่าใดให้นายกเป็นผู้กำหนด แต่มิให้เกิน ๕ คน แต่ไม่ต่ำกว่า ๓
คน
ในการสอบสวนจะต้องแจ้งข้อกล่าวหาและสรุปพยานหลักฐานที่สนับสนุนข้อกล่าวหาเท่าที่มีให้ผู้ถูกกล่าวหาทราบ
โดยจะระบุหรือไม่ระบุชื่อพยานก็ได้
และต้องให้โอกาสผู้ถูกกล่าวหาชี้แจงและนำพยานหลักฐานเข้าสืบแก้ข้อกล่าวหาได้ด้วย
ข้อ ๔๐ ให้คณะกรรมการสอบสวนทำการสอบสวนให้เสร็จภายในกำหนด
๓๐ วัน นับแต่วันที่ได้รับทราบคำสั่งแต่งตั้ง
หากไม่สามารถดำเนินการสอบสวนให้เสร็จภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้คณะกรรมการสอบสวนขอขยายระยะเวลาสอบสวนต่อนายกได้อีกไม่เกิน
๒ ครั้ง ครั้งละไม่เกิน ๑๕ วัน
ในการพิจารณา ให้คณะกรรมการสอบสวนตัดสินโดยการลงมติถือเอาเสียงข้างมาก
ผู้ถูกกล่าวหาอาจอุทธรณ์คำสั่งของคณะกรรมการสอบสวนต่อนายกโดยต้องแสดงว่าคำสั่งของคณะกรรมการสอบสวนไม่ถูกต้องอย่างไร
ภายใน ๗ วันนับจากวันทราบคำสั่ง เพื่อประโยชน์แห่งการนี้นายกมีอำนาจเรียกบุคคลหรือเอกสารที่ได้แสดงไว้แล้วต่อคณะกรรมการสอบสวนมาประกอบการพิจารณา
คำสั่งของนายกเป็นที่สุด
การอุทธรณ์ไม่เป็นเหตุแห่งการเพิ่มโทษ
แต่หากสมควรจะลดโทษก็ได้แต่มิให้ลดต่ำเกินกว่า ๑ ขั้นของโทษเดิม
การถอดถอน
ข้อ ๔๑
นายกมีอำนาจถอดถอนพนักงานให้พ้นจากตำแหน่งหน้าที่ โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ
ข้อ ๔๒
พนักงานพ้นจากตำแหน่งเมื่อ
(๑) ตาย
(๒) ลาออก
(๓) ให้ออก
(๔) ไล่ออก
(๕) ปลดออก
(๖) เป็นผู้ขาดคุณสมบัติหรือมีลักษณะต้องห้ามตามข้อ ๖
ข้อ ๔๓
พนักงานผู้ใดพ้นจากตำแหน่งหน้าที่เพราะตายให้จ่ายเงินเดือนหรือค่าจ้างถึงวันตาย
ข้อ ๔๔ พนักงานผู้ใดประสงค์จะลาออก
ให้ยื่นหนังสือขอลาออกต่อผู้บังคับบัญชาชั้นต้นล่วงหน้าไม่น้อยกว่า ๓๐ วัน
ให้ผู้บังคับบัญชาพิจารณาว่าสมควรจะอนุญาตให้ลาออกหรือไม่
หรือควรยับยั้งการอนุญาตให้ลาออกไว้ก่อนตามหลักเกณฑ์ในข้อนี้
พร้อมด้วยหลักฐานโดยชัดเจนและมูลเหตุอื่นที่ขอลาออก นอกจากที่ระบุไว้ในใบลาออก
รายงานเสนอตามลำดับจนถึงนายกภายในกำหนดเวลาไม่เกิน ๒๐ วัน
เมื่อนายกมีคำสั่งให้ลาออกแล้วจึงให้ถือว่าพนักงานผู้นั้นพ้นจากตำแหน่งหน้าที่โดยการลาออก
ถ้าได้รับหนังสือลาออกภายในระยะเวลาน้อยกว่ากำหนด ๓๐ วัน
และผู้บังคับบัญชาพิจารณาว่าจะไม่ก่อให้เกิดผลเสียแก่การทำงาน
ประกอบทั้งผู้ขอลาออกมีเหตุผลและความจำเป็นที่จะต้องขอลาออกโดยด่วนก็ให้อยู่ในดุลยพินิจที่จะรับพิจารณาได้เป็นการเฉพาะราย
นายกมีอำนาจยับยั้งการลาออกในกรณีต่อไปนี้
(๑) ผู้ขอลาออกมีเรื่องถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดวินัยหรือกระทำผิดทางอาญาซึ่งมิใช่ความผิดอันได้กระทำโดยประมาท
หรือความผิดลหุโทษ
ให้ยับยั้งการอนุญาตให้ลาออกไว้ก่อนเพื่อรอฟังผลของเรื่องที่ถูกกล่าวหา แต่เมื่อเรื่องถึงที่สุดแล้ว
พนักงานผู้นั้นไม่ถูกลงโทษให้ออก ปลดออก หรือไล่ออก จึงอนุญาตให้ลาออกได้ หากพนักงานผู้นั้นถูกสั่งลงโทษให้ออก
ปลดออก หรือไล่ออก จะอนุญาตให้ลาออกไม่ได้
(๒) พนักงานผู้ขอลาออกมีภาระผูกพันหรือหนี้สินกับสภาทนายความให้ยับยั้งการอนุญาตให้ลาออกไว้ก่อนจนกว่าพนักงานผู้นั้นจะปลดเปลื้องภาระผูกพันหรือหนี้สินที่มีให้หมดสิ้น
หรือได้ทำความตกลงให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
(๓) พนักงานผู้ขอลาออกยังส่งมอบงานไม่แล้วเสร็จ
การสั่งอนุญาตให้ลาออกหรือไม่
หรือการยับยั้งการอนุญาตให้ลาออกให้นายกสั่งภายในกำหนดเวลาไม่เกิน ๑๐ วัน
นับแต่วันที่รับเรื่องการขอลาออก
ข้อ ๔๕
นายกอาจสั่งให้พนักงานผู้ใดพ้นจากตำแหน่งหน้าที่โดยการให้ออกในกรณีข้อหนึ่งข้อใด
ต่อไปนี้
(๑) พนักงานผู้นั้นเจ็บป่วยเกินกำหนดเวลาในรอบปี
ตามระเบียบของสภาทนายความว่าด้วยการลาและนายกเห็นสมควรให้ออก
(๒) พนักงานผู้นั้นหย่อนความสามารถในอันที่จะปฏิบัติหน้าที่การงานของตน
หรือประพฤติตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่หรือบกพร่องต่อหน้าที่
(๓) พนักงานผู้นั้นต้องหาว่ากระทำผิดวินัยร้ายแรงและการสอบสวนไม่ได้เป็นความสัตย์ว่าได้กระทำผิดที่จะถูกไล่ออกหรือปลดออก
แต่มีมลทินมัวหมอง หรือมีพฤติการณ์อันไม่น่าเป็นที่ไว้วางใจ ซึ่งจะให้ปฏิบัติงานต่อไปอาจเป็นการเสียหายแก่สภาทนายความ
(๔) พนักงานผู้นั้นต้องรับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ
(๕) พนักงานผู้นั้นต้องถูกยุบเลิกตำแหน่ง
โดยไม่มีตำแหน่งอื่นที่จะแต่งตั้งให้เหมาะสมได้
(๖) พนักงานผู้นั้นขาดคุณสมบัติ หรือมีลักษณะต้องห้ามตาม
ข้อ ๖
ข้อ ๔๖
พนักงานผู้ใดประสงค์จะสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรให้ลาออกก่อนวันรับสมัครเลือกตั้งไม่น้อยกว่า
๗ วัน
พนักงานผู้ใดไม่ลาออกตามวรรคหนึ่ง ให้นายกสั่งปลดออก
ข้อ ๔๗
ภายใต้บังคับข้อ ๓๙ เมื่อพนักงานกระทำผิดวินัยอย่างร้ายแรงดังต่อไปนี้
ให้ไล่ออก
(๑) ทุจริตต่อหน้าที่
(๒) ขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชาซึ่งสั่งในหน้าที่โดยชอบ
และขัดคำสั่งนั้น เป็นเหตุให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงแก่สภาทนายความ
(๓) ประมาทเลินเล่อในหน้าที่
เป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่สภาทนายความอย่างร้ายแรง
(๔) ประพฤติชั่วอย่างร้ายแรง
(๕) ละทิ้งหน้าที่หรือทอดทิ้งหน้าที่หรือขาดงานติดต่อในคราวเดียวกันโดยไม่มีเหตุผลอันสมควรเป็นเวลาเกินกว่าเจ็ดวันทำการ
(๖) ต้องคำพิพากษาให้เป็นคนล้มละลายเพราะกระทำหนี้สินขึ้นโดยทุจริต
การพักงาน
ข้อบังคับสภาทนายความ ว่าด้วยการพนักงานสภาทนายความ พ.ศ. 2530 (ฉบับ Update ล่าสุด) (Office of the Council of State). Retrieved via LawPlayer, https://lawplayer.com/th/act/pythainlp_51162c81d9edb276
ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).
Thai official texts excluded from copyright (Copyright Act B.E. 2537 s.7)；開放資料層 CC BY 署名
本頁資料來源：สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (OCS)·整理提供：法律人 LawPlayer· lawplayer.com