พระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2503

• จำนวนมาตรา: 9

มาตรา อารัมภบท

ตราพระบรมราชโองการ

ตราพระบรมราชโองการ

พระราชบัญญัติ

รถยนตร์ (ฉบับที่ 14)

พ.ศ.

2503

ในพระปรมาภิไธย

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

สังวาลย์

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ให้ไว้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2503

เป็นปีที่ 15 ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่เป็นการสมควรแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยรถยนตร์

พระมหากษัตริย์โดยคำแนะนำและยินยอมของสภาร่างรัฐธรรมนูญในฐานะรัฐสภา จึงมีพระบรม

ราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา 1

มาตรา 1

พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า `พระราชบัญญัติรถยนตร์

(ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2503'

มาตรา 2

มาตรา 2

พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา 3

มาตรา 3 ให้ยกเลิกความใน (3)

(ค) ของมาตรา 4

แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์

พุทธศักราช 2473

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์ แก้ไขเพิ่มเติม

พุทธศักราช 2478และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

`(ค) รถยนตร์รับจ้างพิเศษ

คือ

รถยนตร์สาธารณะที่จดทะเบียนและรับใบอนุญาตให้บรรทุก

คนโดยสารได้เกินเจ็ดคน'

มาตรา 4

มาตรา 4

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา 7 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช

`มาตรา 7 ทวิ รถยนตร์รับจ้างพิเศษ

เมื่ออยู่ในเขตจังหวัดพระนครหรือจังหวัดธนบุรีและไม่มี

ผู้จ้าง

ต้องประจำอยู่ในโรงหรือจอดในที่ที่เจ้าพนักงานกำหนดไว้โดยเฉพาะสำหรับรถชนิดนี้'

มาตรา 5

มาตรา 5

ให้ยกเลิกความในมาตรา 17

แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์

พุทธศักราช 2473

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่

7) พุทธศักราช

2479และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

`มาตรา 17 ใบอนุญาตขับรถยนตร์มี 6 ชนิด คือ

(1)

ใบอนุญาตขับรถยนตร์ส่วนบุคคล

(2)

ใบอนุญาตขับรถยนตร์สามล้อส่วนบุคคล

(3)

ใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณะ

(4) ใบอนุญาตขับรถยนตร์สามล้อสาธารณะ

(5)

ใบอนุญาตขับรถจักรยานยนตร์

(6) ใบอนุญาตขับรถบดถนน

ใบอนุญาตขับรถยนตร์แต่ละชนิดใช้สับเปลี่ยนกันไม่ได้เว้นแต่ใบอนุญาตชนิด (3)

ใช้เป็นใบอนุญาต

ชนิด (1) ได้และใบอนุญาตชนิด (4) ใช้เป็นใบอนุญาตชนิด (2) ได้

ใบอนุญาตขับรถยนตร์ทุกชนิด

ให้ใช้ได้ตลอดเวลาสิบสองเดือนนับแต่วันออกใบอนุญาต เว้นแต่ใบ

อนุญาตชนิด (1) (2) และ (5) ที่เสียค่าธรรมเนียมในอัตราตลอดชีพให้ใช้ได้ตลอดชีพของผู้รับใน

อนุญาต'

มาตรา 6

มาตรา 6

ให้ยกเลิกความในวรรคสอง (1)

ของมาตรา 18 แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์

พุทธศักราช 2473

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนตร์ (ฉบับที่ 9) พุทธศักราช 2481และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

`(1) มีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบห้าปีบริบูรณ์'

มาตรา 7

มาตรา 7

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (14)

ทวิ (14) ตรี (14) จัตวา และ (14) เบญจ

ของมาตรา 38

แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์

พุทธศักราช 2473

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติ

รถยนตร์ (ฉบับที่ 7)

พุทธศักราช 2479

`(14) ทวิ

กำหนดขนาดหรือกำลังของเครื่องยนตร์และเงื่อนไขในการรับจดทะเบียนหรือแก้

ทะเบียนรถยนตร์

(14) ตรี

กำหนดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือของ

(14) จัตวา

ห้ามมิให้ใช้รถยนตร์บางชนิดในเขตหนึ่งเขตใด

(14) เบญจ

ให้งดจดทะเบียนรถยนตร์บางชนิดในบางจังหวัด '

มาตรา 8

มาตรา 8 ความในวรรคสอง

(1) ของมาตรา 18

แห่งพระราชบัญญัติรถยนตร์ พุทธศักราช

2473

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้ไม่กระทบกระทั่งสิทธิของผู้ซึ่งมีใบอนุญาตขับรถยนตร์สาธารณะ

อยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ

มาตรา 9

มาตรา 9

ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

จอมพล ส. ธนะรัชต์

นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ:-

เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ

เนื่องจากจำนวนยานพาหนะภายใน

ประเทศได้มีปริมาณมากยิ่งขึ้น สมควรแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติรถยนตร์ที่ใช้อยู่ เกี่ยวกับใบอนุญาต

และอายุของผู้ขับรถยนตร์สาธารณะ การกำหนดกำลังแรงม้า

เงื่อนไขที่จดทะเบียนหรือแก้ทะเบียน

การกำหนดอัตราค่าจ้างบรรทุกของหรือคนโดยสาร

การห้ามมิให้ใช้รถยนตร์บางชนิดในเขตหนึ่งเขตใด

และการให้งดจดทะเบียนรถยนตร์บางชนิดในบางจังหวัด เพื่อความเหมาะสมและปลอดภัยต่อสวัสดิภาพ

ของประชาชน