ข้อ ๑๐
ข้อ ๑๐ ลูกจ้างซึ่งมิใช่ลูกจ้างชั่วคราวมีสิทธิหยุดพักรักษาตัวได้ไม่น้อยกว่าปีละสามสิบวัน โดยไม่นับรวมกับวันหยุดงานประจำสัปดาห์ วันหยุดงานตามประเพณีนิยมและวันหยุดงานพักผ่อนประจำปี การหยุดพักรักษาตัวแต่ละครั้ง นายจ้างอาจให้ลูกจ้างแสดงใบรับรองของแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่ง แต่ในกรณีที่ไม่มีแพทย์แผนปัจจุบันชั้นหนึ่ง ให้นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันเอง ในกรณีที่นายจ้างจัดแพทย์ไว้ให้แล้ว ให้ใช้แพทย์ดังกล่าว เว้นแต่ลูกจ้างไม่สามารถให้แพทย์นั้นตรวจได้ ค่าใบรับรองแพทย์ตามข้อนี้ให้นายจ้างเป็นผู้ออก สิทธิในการหยุดพักรักษาตัวดังกล่าวแล้ว ให้ใช้ได้เฉพาะปี และเพื่อประโยชน์แห่งข้อนี้ คำว่าปีนั้นให้นับตั้งแต่วันที่ลูกจ้างเข้าทำงาน การจ่ายค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา และค่าล่วงเวลาในวันหยุด