ข้อบังคับตำบลหนองบุนนาก เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. 2539

• จำนวนมาตรา: 14

มาตรา อารัมภบท

ข้อบังคับตำบลหนองบุนนาก

ข้อบังคับตำบลหนองบุนนาก

เรื่อง

การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๓๙[๑]

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงข้อบังคับ

เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗๑

แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. ๒๕๓๗ มาตรา ๓๒

แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ และประกาศกระทรวงสาธารณสุข ที่ ๒/๒๕๓๕

เรื่อง แต่งตั้งเจ้าพนักงานสาธารณสุขตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ลงวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๓๕ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบุนนาก

และโดยอนุมัติของนายอำเภอหนองบุนนาก ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ข้อบังคับนี้ให้เรียกว่า “ข้อบังคับตำบลหนองบุนนาก

เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๓๙”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒ ให้ใช้บังคับนี้นับแต่วันที่ได้ประกาศโดยเปิดเผยที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลแล้ว

๗ วัน

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ ในข้อบังคับนี้

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า

ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลหนองบุนนาก

“เจ้าพนักงานสาธารณสุข” หมายความว่า

หัวหน้าส่วนสาธารณสุของค์การบริหารส่วนตำบลหนองบุนนาก

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ให้กิจการดังต่อไปนี้

เป็นการค้าซึ่งให้ควบคุมตามมาตรา ๓๒ แห่งพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

(๑)

การเลี้ยงม้า โค กระบือ

(๒)

การเลี้ยงสุกร

(๓)

การเลี้ยงแพะ แกะ

(๔)

การเลี้ยงห่าน เป็ด ไก่

(๕)

การเลี้ยงสัตว์เพื่อรีดน้ำนม

(๖)

การทำเนยเทียม

(๗)

การฆ่าห่าน เป็ด ไก่ ยกเว้น การฆ่าในภัตตาคาร โรงแรมหรือร้านข้าวแกง

(๘)

การฟอกหนังสัตว์ การสะสมหนังสัตว์

(๙)

การสะสมเขาสัตว์ กระดูกสัตว์ ขนสัตว์ หนังสัตว์ที่ยังไม่ได้ฟอก

(๑๐)

การย้อมที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น

(๑๑)

การทำกระปิ น้ำปลา น้ำเคย ไตปลา เต้าเจี้ยว หอยดอง ซีอิ้ว

(๑๒)

การทำ การหมัก การสะสมปลาร้า ปลาเจ่า กุ้งเจ่า

(๑๓)

การทำและการตากปลาเค็ม เนื้อเค็ม เป็ดเค็ม หนังหมู กุ้งแห้ง เคี่ยวมันกุ้ง

(๑๔)

การนึ่งปลา การต้มปลาซึ่งให้แทนการนึ่ง

(๑๕)

การทำสบู่

(๑๖)

การเคี่ยวหนังสัตว์ เอ็นสัตว์ ไขสัตว์

(๑๗)

การอัดเอาน้ำมันจากพืช

(๑๘)

การเคี่ยวหนังสัตว์ การทำกุนเชียง หมูตั้ง

(๑๙)

การทำเส้นหมี่ ขนมจีน ก๋วยเตี๋ยว เต้าหู้ น้ำส้ม เกี๋ยมอี๋

(๒๐)

การทำแบะแซ

(๒๑)

การเผาเปลือกหอย

(๒๒)

การล้าง การรม การสะสมยางดิบ

(๒๓)

การทำอาหารบรรจุกระป๋อง ขวด หรือภาชนะอื่น ๆ

(๒๔)

การทำขนมปังสด ขนมปังแห้ง จันอับ

(๒๕)

การทำน้ำอัดลม น้ำหวาน โซดา

(๒๖)

การทำน้ำตาล

(๒๗)

การทำนมข้น

(๒๘)

การทำแป้งมันสำปะหลัง

(๒๙)

การสีข้าว

(๓๐)

การต้ม กลั่นแอลกอฮอล์ สุรา เบียร์ และน้ำส้มสายชู

(๓๑)

การทำไม้ขีดไฟ

(๓๒)

การทำแชลแล็ค

(๓๓)

การทำภาชนะดินเผา

(๓๔)

การทำและมวนยาสูบ

(๓๕)

การทำกระดาษทราย

(๓๖)

การทำธูปโดยใช้เครื่องจักร

(๓๗)

การปั่นฝ้ายหรือนุ่นโดยใช้เครื่องจักร

(๓๘)

การประดิษฐ์ของใช้ด้วยกระดูกสัตว์ เขาสัตว์ ขนสัตว์ และยาง

(๓๙)

การสะสมหนังสัตว์ชนิดแผ่นที่ฟอกแล้ว

(๔๐)

การสะสมถ่าน

(๔๑)

การเลื่อยไม้และซอยไม้

(๔๒)

การหลอม หล่อ ตี กลึง ถลุง แก้ว และโลหะทุกชนิด

(๔๓)

การเชื่อมและประสานโลหะด้วยแก๊ส ไฟฟ้า หรือเครื่องจักร

(๔๔)

การต่อ ประกอบ หรือซ่อมแซมเครื่องจักร เครื่องยนต์ รถยนต์ เรือยนต์

(๔๕)

การล้างอัดฉีดรถยนต์

(๔๖)

การเคลือบ ชุบโลหะด้วยตะกั่ว สังกะสี ดีบุก โครเมียม นิเกิลหรือโลหะอื่น

(๔๗)

การขัดโลหะด้วยเครื่องจักร

(๔๘)

การโม่ป่นหินด้วยเครื่องจักร

(๔๙)

การอัด เจาะ รีดโลหะด้วยเครื่องจักร

(๕๐)

การโม่บดยาด้วยเครื่องจักร

(๕๑)

การประดิษฐ์ไม้หรืองา เป็นสิ่งของต่าง ๆ ด้วยเครื่องจักร

(๕๒)

การไส เจาะ ขุดร่อง ทำคิ้ว และตัดไม้ด้วยเครื่องจักร

(๕๓)

การทำโลหะเป็นภาชนะหรือเครื่องใช้ต่าง ๆ

(๕๔)

การพิมพ์หนังสือด้วยเครื่องจักร

(๕๕)

การประดิษฐ์สิ่งของเครื่องใช้และเครื่องเขียนด้วยกระดาษ

(๕๖)

การพ่นสี

(๕๗)

การกรอด้ายทอผ้า ด้วยเครื่องจักรหรือด้ายกี่กระตุกตั้งแต่ ๕ กี่ขึ้นไป

(๕๘)

การสะสมหรือล้างครั่ง

(๕๙)

การทำยากันยุงชนิดเผามีควัน

(๖๐)

การคั่วกาแฟ

(๖๑)

การทอกระสอบด้วยเครื่องจักร

(๖๒)

การสะสม ปอ หรือป่าน

(๖๓)

การทำกระดาษต่าง ๆ

(๖๔)

การทำสิ่งของเครื่องใช้ด้วยวัตถุคล้ายคลึง

(๖๕)

การทำลูกชิ้นด้วยเครื่องจักร

(๖๖)

การทำกาว

(๖๗)

การประดิษฐ์ของใช้ด้วยยางเทียม พลาสติด เซลโลลอยด์

(๖๘)

การทอเสื่อ พรม และสิ่งของอื่น ๆ

(๖๙)

การทำกาวบรรจุและสะสมยาฆ่าแมลง

(๗๐)

การทำผงชูรส

(๗๑)

การสะสมอาหารสัตว์

(๗๒)

การขัด กะเทาะ บดเมล็ดพืช

(๗๓)

การโม่ บดชัน

(๗๔)

การทำบรรจุเครื่องสำอาง และยาสีฟัน

(๗๕)

การปะ เชื่อมยาง

(๗๖)

การทำ การบรรจุยารักษาโรค ยารักษาสัตว์

(๗๗)

การทำสีและน้ำมันผสมสี

(๗๘)

การทำสำลี

(๗๙)

การทำ สะสมปุ๋ย

(๘๐)

การทำ ซ่อม อัดแบตเตอรี่

(๘๑)

การเย็บผ้าด้วยจักร เย็บผ้าเกิน ๕ เครื่อง

(๘๒)

การทำน้ำกรด

(๘๓)

การทำน้ำกลั่น น้ำบริโภค เครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ

(๘๔)

การทำสะสมแก๊ส

(๘๕)

การประกอบกิจการอาบ อบ นวด

(๘๖)

การประกอบกิจการโรงแรม

(๘๗)

การประกอบกิจการโรงมหรสพ

(๘๘)

การสะสมน้ำมันเชื้อเพลิง

(๘๙)

การสะสมซีเมนต์และวัตถุคล้ายคลึง

(๙๐)

การทำหลอดกาแฟโดยใช้เครื่องจักร

(๙๑)

การอบไม้

(๙๒)

การซ่อมอีเลคโทนิค

(๙๓)

การล้างฟิล์มรูปถ่าย และฟิล์มภาพยนตร์

(๙๔)

การพิมพ์สีลวดลายผ้าและสิ่งอื่น ๆ

(๙๕)

การทำหรือประดิษฐ์ผ้าเย็นและสิ่งคล้ายกันที่ไม่บรรจุหรือบรรจุในกล่อง

(๙๖)

การตัดโลหะโดยใช้ไฟฟ้า แก๊ส หรือเครื่องจักร

(๙๗)

การเจียระไนเพชร พลอย หิน กระจก หรือวัตถุคล้ายคลึง

(๙๘)

การเลี่ยม ตัด หรือประดิษฐ์หินเป็นสิ่งของต่าง ๆ

(๙๙)

การประดิษฐ์กระจก

(๑๐๐)

การเคลือบ ชุบวัตถุด้วยพลาสติก เซลโลลอยด์ เบเกอร์ไลท์

(๑๐๑)

การทำโม่ บด หลอม หล่อพลาสติก เซลโลลอยด์ เบเกอร์ไลท์

(๑๐๒)

การอัดผ้าเบรก ผ้าคลัช

(๑๐๓)

การสะสม แยก คัดเลือก หรือล้างแร่

(๑๐๔)

การทำหรือบรรจุสารเคมีดับเพลิง

(๑๐๕)

การทำน้ำแข็ง

(๑๐๖)

การทำชอล์ค ปูนปาสเตอร์

(๑๐๗)

การซักรีด อัดกลีบ อัดสีผ้าโดยใช้เครื่องจักร

(๑๐๘)

การทำใยมะพร้าว หรือวัตถุคล้ายคลึงด้วยเครื่องจักร

(๑๐๙)

การทำเทียน เทียนไข หรือวัตถุคล้ายคลึง

(๑๑๐)

การพิมพ์แบบ พิมพ์เขียว

(๑๑๑)

การเก็บ ถนอมอาหารโดยใช้เครื่องจักรที่มีกำลังตั้งแต่ ๕ แรงม้าขึ้นไป

(๑๑๒)

การทำบรรจุใบชาแห้ง ใบชาผง

(๑๑๓)

การทำไอศกรีม

(๑๑๔)

การทำบะหมี่ มักกะโรนี

(๑๑๕)

การสะสมถ่านโค๊ก

(๑๑๖)

การจัดให้มีการเต้นรำ รำวง รองเง็ง หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน

(๑๑๗)

การจัดตั้งสระว่ายน้ำ หรือกิจการอื่นในทำนองเดียวกัน

(๑๑๘)

การจัดให้มีการเล่นสเก็ต โดยมีแสงเสียงประกอบเพื่อการค้า

(๑๑๙)

การรับจ้างแต่งเล็บ การแคะหู การล้างตาซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ

(๑๒๐)

การสะสมวัสดุสิ่งของที่ชำรุด ใช้แล้วหรือเหลือใช้

(๑๒๑)

การทำ เก็บ ขนส่ง

และค้าดอกไม้เพลิงหรือสารเคมีอันเป็นส่วนประกอบในการผลิตดอกไม้เพลิง

(๑๒๒)

การประกอบกิจการเลี้ยง รวบรวมสัตว์นานาชนิดในที่สาธารณะหรือที่เอกชนหรือธุรกิจอื่นใดอันมีลักษณะทำนองเดียวกัน

เพื่อให้ประชาชนเข้าชมหรือเพื่อประโยชน์ของกิจการนั้น ทั้งนี้

จะมีการเรียกเก็บค่าดูหรือค่าบริการไม่ทางตรงหรือทางอ้อมหรือไม่ก็ตาม

(๑๒๓)

การให้บริการควบคุมน้ำหนักโดยวิธีการควบคุมทางโภชนาการ

ให้อาหารที่มีวัตถุประสงค์พิเศษหรือโดยวิธีอื่นใด

เว้นแต่การให้บริการดังกล่าวในสถานพยาบาลตามกฎหมาย ว่าด้วยการสถานพยาบาลหรือการบริหารร่างกาย

(๑๒๔)

การแปรรูป การตาก การเก็บสะสม หรือการขนถ่ายมันสำปะหลัง

(๑๒๕)

การแต่งผม

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕ เมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันใช้บังคับนี้แล้ว

ห้ามมิให้บุคคลใดประกอบการค้าซึ่งกำหนดเพิ่มเติมดังได้ระบุไว้ในข้อ ๔ (๑ - ๑๒๕)

ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖ ผู้ขอรับใบอนุญาตประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุมต้องยื่นเรื่องราวตามแบบที่ได้กำหนดไว้ต่อพนักงานท้องถิ่น

และต้องปฏิบัติและต้องจัดสถานที่สำหรับประกอบการค้าให้เป็นไปตามเงื่อนไขอันเกี่ยวกับสุขลักษณะซึ่งเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้กำหนดไว้ตามควรแก่กรณี

ดังต่อไปนี้

(๑)

สถานที่นั้นต้องตั้งอยู่ในทำเลซึ่งสามารถทำทางระบายน้ำ

เพื่อให้น้ำโสโครกไหลพ้นไปได้โดยสะดวก

(๒)

ต้องทำทางระบายน้ำไปสู่ทางระบายน้ำสาธารณะ หรือบ่อรับน้ำโสโครกด้วย

วัตถุถาวรมีลักษณะเรียบไม่ซึมไม่รั่ว น้ำไหลได้สะดวก

(๓)

ทางระบายน้ำและรางระบายน้ำ

ต้องไม่มีลักษณะเป็นที่เดือดร้อนแก่ผู้ใช้น้ำในทางน้ำสาธารณะแก่ผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง

(๔)

เมื่อเจ้าพนักงานธารณสุขเห็นว่าสถานที่ใดเห็นควรต้องทำพื้นด้วยวัตถุถาวรเพื่อป้องกันมิให้น้ำซึมรั่วไหลหรือขังอยู่ได้

หรือเห็นว่าควรมีบ่อพักน้ำโสโครกหรือต้องมีเครื่องระบายน้ำ เครื่องป้องกันควัน มูลเถ้า

กลิ่น ไอ

หรือสิ่งอื่นใดซึ่งอาจเป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อยู่ในที่ใกล้เคียงต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุข

(๕)

ต้องให้มีแสงสว่างและทางระบายลมเพียงพอ

และต้องจัดสถานที่มิให้เป็นที่อาศัยของพาหะนำโรค เช่น หนู แมลงสาบ

(๖)

ต้องจัดให้มีน้ำสะอาดเพียงพอแก่การค้านั้น

(๗)

ต้องมีที่รองรับมูลฝอยและสิ่งเปรอะเปื้อนได้สุขลักษณะ

(๘)

ต้องมีส้วมอันได้สุขลักษณะให้พอกับที่ทำการอยู่ในสถานที่นั้นและต้องอยู่ในที่ซึ่งเจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ

(๙)

สถานที่เลี้ยงสัตว์ ต้องมีที่ขังและที่ปล่อยสัตว์กว้างขวางพอ

(๑๐)

ต้องมีสถานที่ที่ใช้ตากหรือผึ่งสินค้าตามที่เจ้าพนักงานสาธารณสุขเห็นชอบ

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจผ่อนผันผู้ขอรับใบอนุญาตงดเว้นปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อ

๖ เพียงเท่าเห็นสมควร

หรือจะเปลี่ยนแปลงอย่างใดเพื่อให้เหมาะสมแก่การค้าซึ่งให้ควบคุมก็ได้

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘ เมื่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นพิจารณาแล้วเห็นว่าผู้ขอรับใบอนุญาตได้ปฏิบัติตามความในข้อ

๖ หรือข้อ ๗ การอนุญาตนั้นไม่มีเหตุกระทบกระเทือนถึงสุขภาพของประชาชน

ก็ให้ออกใบอนุญาตให้ตามแบบที่กำหนดไว้ภายในสิบห้าวัน

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙ ผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุมต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขอันเกี่ยวด้วยสุขลักษณะดังต่อไปนี้

(๑)

ต้องรักษาสถานที่ตามที่ได้กำหนดไว้ในข้อ ๖ หรือข้อ ๗

ให้อยู่ในภาวะอันดีเสมอและทำความสะอาดกวาดล้างสถานที่ประกอบการค้าให้สะอาดทุกวัน

(๒)

ต้องประกอบการค้าภายในเขตสถานที่และตามกำหนดเวลาที่ได้รับอนุญาต

(๓)

ต้องรักษาเครื่องมือเครื่องใช้ในการประกอบการทุกอย่างให้สะอาดอยู่เสมอถ้าเศษวัตถุหรือวัตถุแห่งการค้านั้นจัดใช้เป็นอาหาร

ต้องป้องกันวัตถุนั้นให้พ้นจากฝุ่นละออง แมลงวันและสัตว์อื่น ๆ

(๔)

ต้องรักษาสถานที่อย่างให้เป็นที่เพาะพันธ์แมลงวัน ยุง และสัตว์นำโรคอื่น ๆ

(๕)

ถ้าจะเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือเพิ่มเติมสถานที่

ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นก่อน

(๖)

ต้องปฏิบัติการทุกอย่างเพื่อให้ได้สุขลักษณะตามคำแนะนำของเจ้าพนักงานสาธารณสุขหรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๗)

ต้องยอมให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นหรือเจ้าพนักงานสาธารณสุข

หรือผู้ได้รับมอบหมายเข้าตรวจสถานที่เครื่องมือ เครื่องใช้

ตลอดจนวิธีการประกอบการค้านั้นได้ในเวลาอันควร เมื่อได้รับแจ้งความประสงค์ให้ทราบแล้ว

มาตรา ข้อ ๑๐

ข้อ ๑๐ ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเรียกเก็บค่าธรรมเนียมออกใบอนุญาตให้ประกอบการค้าที่เพิ่มเติมตามอัตราท้ายข้อบังคับนี้

ใบอนุญาตฉบับหนึ่งให้ใช้สำหรับการค้าประเภทเดียวและสำหรับสถานที่แห่งเดียว

ถ้าประกอบการค้าซึ่งให้ควบคุมหลายประเภทในขณะและสถานที่เดียวกัน

ให้เรียกเก็บค่าธรรมเนียมในประเภทที่มีอัตราสูงเต็มอัตราแต่ประเภทเดียวประเภทอื่นให้เก็บกึ่งอัตรา

มาตรา ข้อ ๑๑

ข้อ ๑๑ ผู้ใดประกอบการค้าประเภทหนึ่งประเภทใดซึ่งกำหนดเพิ่มเติมให้ควบคุมตามข้อ

๔ (๑ - ๑๒๕) ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล ดังกำหนดไว้ในข้อ ๕

โดยมิได้รับอนุญาตมีความผิดตามมาตรา ๗๑ และมาตรา ๗๓ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข

พ.ศ. ๒๕๓๕

มาตรา ข้อ ๑๒

ข้อ ๑๒ ผู้รับใบอนุญาตให้ประกอบการค้าซึ่งได้ควบคุมตามข้อบังคับนี้

ไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในข้อ ๙ หรือตามเงื่อนไขโดยเฉพาะ

ซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ออกใบอนุญาตกำหนดให้ผู้รับใบอนุญาตปฏิบัติตามมาตรา ๓๓

วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ มีความผิดตามมาตรา ๗๖

แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

และอาจต้องถูกสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตตามมาตรา ๕๙, ๖๐

แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวอีกด้วย

มาตรา ข้อ ๑๓

ข้อ ๑๓ ใบอนุญาตฉบับหนึ่งให้มีอายุหนึ่งปีนับแต่วันออกใบอนุญาต

มาตรา ข้อ ๑๔

ข้อ ๑๔ ให้ประธานกรรมการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลหนองบุนนาก

เป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามข้อบังคับนี้

ประกาศ ณ วันที่ ๒๐

ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๙

ทองขาว ประสาทไทย

ประธานกรรมการบริหาร

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบุนนาก

[เอกสารแนบท้าย]

๑.

อัตราค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตท้ายข้อบังคับตำบลหนองบุนนาก เรื่อง

การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๓๙

(ดูข้อมูลจากภาพกฎหมาย)

ปริยานุช/ผู้จัดทำ

๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๒

จุฑามาศ/ปรับปรุง

๑๐ ตุลาคม ๒๕๕๗

[๑] ราชกิจจานุเบกษา

เล่ม ๑๒๖/ตอนพิเศษ ๖๖ ง/หน้า ๗๕/๔ พฤษภาคม ๒๕๕๒