ข้อ ๕ เพื่อประโยชน์ในการรักษาสภาวะความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับการดำรงชีพของประชาชนในท้องถิ่น หรือเพื่อป้องกันอันตรายจากเชื้อโรคที่เกิดจากสัตว์ให้พื้นที่ในเขตอำนาจขององค์การบริหารส่วนตำบลแม่จั๊วะเป็นเขตควบคุมการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ดังนี้
(๑) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ประเภท ช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะ หรือสัตว์อื่น ๆ โดยเด็ดขาด
(๑.๑) ในพื้นที่สาธารณะ เช่น บริเวณถนนสาธารณะทุกสาย สนามกีฬา สนามเด็กเล่น วัด ศาลาประจำหมู่บ้าน เว้นแต่เป็นที่สาธารณประโยชน์ประเภทจัดไว้ให้ประชาชนใช้สำหรับปล่อยสัตว์ร่วมกัน เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยช้าง ม้า โค กระบือ สุกร แพะ แกะ หรือสัตว์อื่น ๆ
(๑.๒) บริเวณสถานที่ราชการทุกแห่ง เช่น ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบล โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบล โรงเรียน ฯลฯ
(๑.๓) พื้นที่ผังเมืองประกาศเป็นเขตพาณิชย์กรรมและเขตประชากรหนาแน่น
(๑.๔) ผืนที่ผังเมืองประกาศเป็นประเภทอนุรักษ์เพื่อส่งเสริมเอกลักษณ์ศิลปวัฒนธรรมไทย
(๑.๕) สถานที่ท่องเที่ยว
(๒) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์เกินจำนวนที่กำหนดดังนี้
(๒.๑) พื้นที่นอกจากที่ระบุในข้อ ๕ (๑) และในเขตชุมชน ห้ามเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทดังต่อไปนี้เกินจำนวนดังนี้
๑) ช้าง ม้า ไม่เกิน ๒ ตัว ต่อพื้นที่ ๑ ไร่ (๑,๖๐๐ ตารางเมตร)
๒) สุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว กระต่าย ประเภทละ ไม่เกิน ๕ ตัว ต่อพื้นที่ ๔๐๐ ตารางเมตร
๓) เป็ด ไก่ นก ห่าน ประเภทละไม่เกิน ๕๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๔๐๐ ตารางเมตร
๔) จำนวนสัตว์อื่นนอกจาก ๑) - ๓) ต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
๕) การเลี้ยงสัตว์ต้องไม่ก่อมลภาวะและเหตุรำคาญ
๖) ต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธุ์และแพร่เชื้อโรคที่ติดต่อจากสัตว์สู่คน
(๓) ให้พื้นที่ต่อไปนี้เป็นเขตที่มีการเลี้ยงสัตว์หรือปล่อยสัตว์ต้องอยู่ภายใต้มาตรการ อย่างใดอย่างหนึ่งดังนี้
(๓.๑) พื้นที่ห่างจากชุมชน เกิน ๕๐๐ เมตร เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทดังนี้
๑) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว กระต่าย จำนวนไม่เกิน ๓๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๘๐๐ ตารางเมตร
๒) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๘๐๐ ตารางเมตร
๓) สัตว์อื่น ๆ นอกจากข้อ (๑) และ (๒) จำนวนไม่เกิน ๕ ตัว ต่อพื้นที่ ๘๐๐ ตารางเมตร
(๓.๒) พื้นที่ห่างจากชุมชน เกิน ๑ กิโลเมตร เป็นเขตที่การเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ ประเภทดังนี้
๑) การเลี้ยงสุกร โค กระบือ แพะ แกะ สุนัข แมว กระต่าย จำนวนไม่เกิน ๑๐๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๑ ไร่ (๑,๖๐๐ ตารางเมตร)
๒) การเลี้ยงไก่ นก เป็ด ห่าน จำนวนไม่เกิน ๕๐๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๑ ไร่ (๑,๖๐๐ ตารางเมตร)
๓) สัตว์อื่น ๆ นอกจากข้อ (๑) และ (๒) จำนวนไม่เกิน ๑๐ ตัว ต่อพื้นที่ ๑ ไร่ (๑,๖๐๐ ตารางเมตร)
ต้องมีการปฏิบัติภายใต้มาตรการดังนี้
๑. สถานที่ตั้ง
(๑) ต้องตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่ก่อเหตุรำคาญให้กับผู้อาศัยอยู่ใกล้เคียง
(๒) ต้องมีบริเวณเลี้ยงสัตว์ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วนและให้อยู่ห่างเขตที่ดินสาธารณะ ทางน้ำสาธารณะหรือที่ดินต่างเจ้าของ และมีที่ว่างอันปราศจากหลังคาหรือสิ่งใดปกคลุมโดยรอบบริเวณเลี้ยงสัตว์นั้น ไม่น้อยกว่า ๒๐ เมตรทุกด้าน เว้นแต่ด้านที่มีแนวเขตที่ดินติดต่อกับที่ดินของผู้เลี้ยงสัตว์ประเภทเดียวกัน
๒. อาคารและส่วนประกอบ
(๑) อาคารต้องเป็นอาคารเอกเทศและมั่นคงแข็งแรงมีลักษณะเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์ประเภทนั้น ๆ ไม่มีการพักอาศัยหรือประกอบกิจการอื่นใด
(๒) พื้นต้องเป็นพื้นแน่นทำความสะอาดง่ายไม่เฉอะแฉะเว้นแต่การเลี้ยงสุกรพื้นจะต้องเป็นคอนกรีตและมีความลาดเอียงเพื่อให้น้ำและสิ่งปฏิกูลไหลลงทางระบายน้ำได้โดยสะดวก
(๓) หลังคาต้องมีความสูงจากพื้นมากพอสมควรและมีช่องทางให้แสงสว่างหรือแสงแดดส่องภายในอาคารอย่างทั่วถึง
(๔) คอกต้องมีการกั้นคอกเป็นสัดส่วนเหมาะสมกับจำนวนสัตว์ไม่ให้สัตว์อยู่กันอย่างแออัด
(๕) การระบายอากาศต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทให้เพียงพอ
๓. การสุขาภิบาลทั่วไป
(๑) การระบายน้ำ
(๑.๑) รางระบายน้ำต้องจัดให้มีรางระบายน้ำโดยรอบตัวอาคารให้มีความลาดเอียงเพียงพอให้น้ำไหลได้สะดวก
(๑.๒) น้ำทิ้งต้องมีการบำบัดก่อนระบายลงสู่ทางระบายน้ำแหล่งน้ำสาธารณะหรือในที่เอกชน
(๒) การกำจัดมูลสัตว์ต้องเก็บกวาดมูลสัตว์เป็นประจำทุกวัน ต้องจัดให้มีที่กักเก็บมูลสัตว์โดยเฉพาะ ไม่ให้ส่งกลิ่นเหม็นอันเป็นเหตุรำคาญ และต้องไม่เป็นแหล่งเพาะพันธ์แมลงหรือสัตว์นำโรค
(๒.๑) ถ้ามีการสุมไฟไล่แมลงให้สัตว์ต้องไม่ให้เกิดเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
(๒.๒) ต้องป้องกันเสียงร้องของสัตว์ไม่ให้เป็นเหตุรำคาญแก่ผู้อาศัยใกล้เคียง
(๒.๓) การเลี้ยงสัตว์ที่มีขน ตัวอาคารต้องสามารถป้องกันขนไม่ให้ปลิวฟุ้งกระจายออกไปนอกสถานที่
(๒.๔) ต้องควบคุมดูแลไม่ให้สัตว์ออกไปทำความเสียหายแก่ทรัพย์สินหรือทำความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง
(๒.๕) ต้องรักษาความสะอาดที่เลี้ยงสัตว์ให้สะอาดเสมอ
๔. การกำจัดซากสัตว์ให้ใช้วิธีการเผาหรือฝังเพื่อป้องกันการเป็นแหล่งเพาะพันธ์ของแมลงและสัตว์นำโรคและการก่อเหตุรำคาญจากกลิ่นเหม็น
