ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2546

• จำนวนมาตรา: 4

มาตรา อารัมภบท

ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่

๒)

พ.ศ. ๒๕๔๖

โดยที่เห็นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔

เพื่อให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๓๙

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา

๘๔ (๑๒) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒

คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑

ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ

(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๖”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒[๑]

ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓

ให้ยกเลิกความในข้อ ๑๗ แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ

พ.ศ. ๒๕๔๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ข้อ ๑๗

ในกรณีที่รถประจำตำแหน่งคันที่สูญหายหรือเสียหายเป็นรถที่ได้ทำสัญญาประกันภัยไว้

ความรับผิดชอบของผู้ใช้รถประจำตำแหน่งให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้

(๑)

หากรถประจำตำแหน่งสูญหาย

ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในส่วนที่นอกเหนือจากที่สำนักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่การสูญหายนั้นเกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น

แต่ถ้าการสูญหายนั้นเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งอนุญาตให้บุคคลใดนำรถประจำตำแหน่งไปใช้นอกเหนือจากหน้าที่ปกติประจำ

ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน แม้การสูญหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย

เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรการสูญหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง

(๒)

หากรถประจำตำแหน่งเกิดความเสียหาย ให้ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งเป็นผู้ดำเนินการติดต่อกับผู้รับประกันภัยในนามของสำนักงาน

เพื่อซ่อมแซมรถประจำตำแหน่งให้คงสภาพดีตามเดิม

ส่วนในกรณีที่ไม่อาจให้ผู้รับประกันภัยดำเนินการซ่อมแซมได้

ให้ผู้นั้นรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะในส่วนที่นอกเหนือจากที่สำนักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่ความเสียหายนั้นเกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตน

แต่ถ้าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับขี่รถประจำตำแหน่ง

ที่มิใช่ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งหรือพนักงานขับรถ

หรือมิใช่อยู่ในระหว่างการควบคุมการใช้รถของผู้ใช้รถประจำตำแหน่ง

ผู้ใช้รถประจำตำแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแม้ความเสียหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย

เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง”

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔

ให้ยกเลิกความในวรรคสามของข้อ ๒๖

แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔

และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ในกรณีที่การสูญหายหรือความเสียหายของรถส่วนกลางเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบัติราชการของตุลาการศาลปกครอง

ข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง หรือลูกจ้างสำนักงานศาลปกครอง

ผู้ที่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะรับผิดเฉพาะกรณีที่เกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น

แต่ถ้าการสูญหายหรือความเสียหายดังกล่าวเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้นั้นนำรถไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ให้บุคคลอื่นใช้ หรือนำไปเก็บไว้ ณ สถานที่ที่มิได้รับอนุญาต

ผู้นั้นต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน

แม้การสูญหายหรือความเสียหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย

เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรการสูญหายหรือความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง”

ประกาศ ณ วันที่ ๔

กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

อักขราทร จุฬารัตน

ประธานศาลปกครองสูงสุด

ประธานกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

สุภาพร/พิมพ์

๙ สิงหาคม ๒๕๔๖

หทัยภัทร/แก้ไข

๒๓ มีนาคม ๒๕๕๐

ปณตภร/ปรับปรุง

๒๕ มิถุนายน ๒๕๕๕

[๑] ราชกิจจานุเบกษา

เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๖๙ ก/หน้า ๔๘/๑๘ กรกฎาคม ๒๕๔๖