ข้อ ๒ ให้กำหนดอัตราเงินชดเชยค่าภาษีอากรสำหรับของในภาค
๒ แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. ๒๕๓๐
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๕๕๕
ตามบัญชีอัตราเงินชดเชยค่าภาษีอากรท้ายประกาศนี้ โดยผู้มีสิทธิได้รับเงินชดเชยค่าภาษีอากรจะต้องไม่ได้ใช้สิทธิขอคืนหรือยกเว้นหรือลดหย่อนอากรขาเข้าสำหรับของที่ส่งออกที่ใช้สิทธิประโยชน์
ดังต่อไปนี้
(๒.๑) การขอคืนอากรตามมาตรา ๑๙ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร
(ฉบับที่ ๙) พุทธศักราช ๒๔๘๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่
๑๘) พ.ศ. ๒๕๔๓
(๒.๒)
การยกเว้นอากรขาเข้าเกี่ยวกับคลังสินค้าทัณฑ์บนประเภทโรงผลิตสินค้า ตามพระราชบัญญัติศุลกากร
พุทธศักราช ๒๔๖๙
(๒.๓) การยกเว้นอากรขาเข้าเกี่ยวกับเขตประกอบการเสรี
ตามพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
(ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๕๐
(๒.๔)
การยกเว้นหรือลดหย่อนอากรขาเข้าที่ไม่ใช่เครื่องจักรตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการลงทุน
พ.ศ. ๒๕๒๐
(๒.๕) การยกเว้นอากรขาเข้าเกี่ยวกับเขตปลอดอากรตามหมวด ๑๐ ทวิ แห่งพระราชบัญญัติศุลกากร
พุทธศักราช ๒๔๖๙ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ ๑๘) พ.ศ.
๒๕๔๓