กฎกระทรวง ฉบับที่ 23 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบุคมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช 2485

• จำนวนมาตรา: 3

มาตรา อารัมภบท

กฎกระทรวง

ฉบับที่ ๒๓

(พ.ศ. ๒๕๔๑)

ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน

พุทธศักราช

๒๔๘๕

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔

แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช ๒๔๘๕

ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชกำหนดแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน

พุทธศักราช ๒๔๘๕ พุทธศักราช ๒๔๘๖ และมาตรา ๙

แห่งพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช ๒๔๘๕

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑

ให้ยกเลิกความในข้อ ๑๖ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๓ (พ.ศ. ๒๔๙๗) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน

พุทธศักราช ๒๔๘๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒๒ (พ.ศ. ๒๕๔๐)

ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช ๒๔๘๕

และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ข้อ ๑๖

บุคคลใดส่งของออกนอกประเทศต้องจัดให้ได้มาซึ่งเงินตราต่างประเทศในทันทีที่ได้รับชำระค่าของ

เว้นแต่จะมีการกำหนดเงื่อนเวลาการชำระค่าของไว้ซึ่งจะกำหนดเกินกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันส่งของออกนอกประเทศไม่ได้

ในกรณีเช่นว่านี้ ผู้ส่งของออกนอกประเทศต้องจัดให้ได้มาซึ่งเงินตราต่างประเทศทันทีที่ได้รับชำระค่าของภายในกำหนดเวลาดังกล่าว

และเมื่อได้รับเงินตราต่างประเทศแล้ว

ต้องขายหรือฝากเงินตราต่างประเทศนั้นกับธนาคารรับอนุญาตหรือบริษัทรับอนุญาตที่ตั้งอยู่ในประเทศภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้มา ทั้งนี้

เว้นแต่รัฐมนตรีจะมีคำสั่งยกเว้นเป็นการทั่วไปหรือได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน

ในการฝากหรือถอนเงินตราต่างประเทศที่เป็นค่าของที่ส่งออกกับธนาคารรับอนุญาตหรือบริษัทรับอนุญาตนั้น

ผู้ส่งออก ธนาคารรับอนุญาต และบริษัทรับอนุญาตต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ วิธีการ

เงื่อนไข วงเงิน และระยะเวลาในการฝากหรือถอนตามที่เจ้าพนักงานกำหนด

คำสั่งของรัฐมนตรีจะกำหนดเงื่อนไขไว้ด้วยก็ได้”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒

ให้ยกเลิกความในวรรคหนึ่งของข้อ ๒๐ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๓ (พ.ศ. ๒๔๙๗)

ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช ๒๔๘๕ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง

ฉบับที่ ๒๑ (พ.ศ. ๒๕๓๙) ออกตามความในพระราชบัญญัติควบคุมการแลกเปลี่ยนเงิน พุทธศักราช

๒๔๘๕ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ข้อ ๒๐

บุคคลใดได้มาซึ่งเงินตราต่างประเทศอันเกิดจากแหล่งเงินได้ในต่างประเทศนอกจากที่กำหนดไว้ในข้อ

๑๖ ต้องขายเงินตราต่างประเทศนั้นให้แก่ธนาคารรับอนุญาต

บริษัทรับอนุญาตหรือบุคคลรับอนุญาตที่ตั้งอยู่ในประเทศ หรือฝากเงินตราต่างประเทศนั้นไว้กับธนาคารรับอนุญาตหรือบริษัทรับอนุญาตที่ตั้งอยู่ในประเทศภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้มาหรือนำเข้า

แล้วแต่กรณี ทั้งนี้ เว้นแต่เจ้าพนักงานจะมีคำสั่งยกเว้นโดยทั่วไปหรือโดยเฉพาะ

โดยจะกำหนดเงื่อนไขในการยกเว้นนั้นด้วยก็ได้”

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓[๑]

กฎกระทรวงนี้ให้ใช้บังคับนับแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

ให้ไว้ ณ วันที่ ๖ มกราคม พ.ศ. ๒๕๔๑

ธารินทร์ นิมมานเหมินทร์

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ

โดยที่เป็นการสมควรเร่งรัดการจัดให้ได้มาซึ่งเงินตราต่างประเทศสำหรับค่าของที่ส่งออกให้เร็วขึ้น

และเพื่อมิให้ผู้ได้มาซึ่งเงินตราต่างประเทศถือครองเงินตราต่างประเทศไว้นานเกินไปโดยไม่มีความจำเป็น

อันจะเป็นการช่วยรักษาเสถียรภาพของค่าเงินบาทให้มั่นคงยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๕/ตอนที่ ๑ ก/หน้า ๑/๖ มกราคม ๒๕๔๑