ข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในข้อ ๗ ของระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยเงินค่าตอบแทนพิเศษสําหรับตําแหน่งพนักงานคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๕๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
“ข้อ ๗ พนักงานคดีปกครองผู้ใดปฏิบัติหน้าที่หลักของตําแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งไม่เต็มเดือนในเดือนใด ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษสําหรับเดือนนั้นตามส่วนของจํานวนวันที่ได้ดํารงตําแหน่งและปฏิบัติหน้าที่หลักของตําแหน่งดังกล่าว แต่ถ้าในเดือนใดไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่หลักของตําแหน่งที่ได้รับแต่งตั้ง ไม่มีสิทธิได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษสําหรับเดือนนั้น เว้นแต่ในกรณีดังต่อไปนี้
(๑) กรณีลาป่วย ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ในปีงบประมาณหนึ่งไม่เกินหกสิบวันทําการ
(๒) กรณีลาคลอดบุตร ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินเก้าสิบวัน
(๓) กรณีลากิจส่วนตัว ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ในปีงบประมาณหนึ่งไม่เกินสี่สิบห้าวันทําการ แต่สําหรับในปีแรกที่เข้ารับราชการ ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินสิบห้าวันทําการ
(๔) กรณีลาพักผ่อนประจําปี ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินระยะเวลาที่ผู้นั้นมีสิทธิลาพักผ่อนประจําปีตามที่กําหนดไว้ในระเบียบว่าด้วยการลา
(๕) กรณีลาอุปสมบทในพระพุทธศาสนาหรือลาไปประกอบพิธีฮัจญ์ ณ เมืองเมกกะ ประเทศซาอุดีอาระเบีย ซึ่งมิใช่เป็นการลาภายในระยะเวลาสิบสองเดือนแรกที่เข้ารับราชการในสํานักงานศาลปกครองและตั้งแต่เริ่มรับราชการยังไม่เคยลาอุปสมบทในพระพุทธศาสนาหรือยังไม่เคยลาไปประกอบพิธีฮัจญ์ณ เมืองเมกกะ ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินหกสิบวัน
(๖) กรณีลาไปเข้ารับการตรวจเลือกหรือเข้ารับการเตรียมพล ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินหกสิบวัน
(๗) กรณีลาไปฝึกอบรมหรือดูงาน ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินหกสิบวัน
(๘) กรณีการอุปสมบทในพระพุทธศาสนาที่คณะรัฐมนตรีมีมติเป็นกรณีพิเศษ โดยไม่ให้ถือเป็นวันลาของข้าราชการ ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างเวลาดังกล่าวได้ไม่เกินหกสิบวัน
(๙) กรณีการลาไปช่วยเหลือภริยาที่คลอดบุตร ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาเฉพาะวันลาที่มีสิทธิได้รับเงินเดือนระหว่างลาตามกฎหมายหรือระเบียบว่าด้วยการนั้น
(๑๐) กรณีการลาไปฟื้นฟูสมรรถภาพด้านอาชีพ ให้ได้รับเงินค่าตอบแทนพิเศษระหว่างลาได้ไม่เกินหกสิบวัน”
