คำสั่งสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ที่ 543/2549 เรื่อง การมอบอำนาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

• จำนวนมาตรา: 9

มาตรา อารัมภบท

คําสั่งสํานักงานตํารวจแห่งชาติ

ที่ 543/2549

เรื่อง การมอบอํานาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงคําสั่งกรมตํารวจ ที่ 707/2540 ลงวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 เรื่อง การมอบอํานาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 และคําสั่งสํานักงานตํารวจแห่งชาติ ที่ 474/2548 ลงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2548 เรื่อง การมอบอํานาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 เพิ่มเติม เสียใหม่ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น

อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 26 วรรคสอง มาตรา 35 มาตรา 36 มาตรา 47 และมาตรา 59 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 และมาตรา 74 แห่งพระราชบัญญัติตํารวจแห่งชาติ พ.ศ. 2547 ผู้บัญชาการตํารวจแห่งชาติ จึงออกคําสั่งไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ให้ยกเลิก

1.1 คําสั่งกรมตํารวจ ที่ 707/2540 ลงวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2540 เรื่อง การมอบอํานาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

1.2 คําสั่งสํานักงานตํารวจแห่งชาติ ที่ 474/2548 ลงวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2548 เรื่อง การมอบอํานาจตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 เพิ่มเติม

บรรดาระเบียบ ข้อบังคับ และคําสั่งอื่นใดซึ่งขัดหรือแย้งกับคําสั่งนี้ ให้ใช้คําสั่งนี้แทน

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒ ในกรณีที่มีเหตุจําเป็นต้องทําการตรวจพาหนะ ณ ที่อื่นนอกจากที่ผู้บัญชาการตํารวจแห่งชาติประกาศกําหนด ตามมาตรา 26 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 ให้หัวหน้าด่านตรวจคนเข้าเมือง เป็นผู้อนุญาต

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ การอนุญาตให้คนต่างด้าวเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวตามมาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองผู้มีหน้าที่รับผิดชอบมีอํานาจอนุญาตตามประเภทการตรวจลงตรา (VISA) ที่คนต่างด้าวได้รับดังนี้

3.1 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภทคนเดินทางผ่านราชอาณาจักร (TRANSIT VISA) ให้อนุญาตไม่เกินสามสิบวัน

3.2 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภทอัธยาศัยไมตรี (COURTESY VISA) ให้อนุญาตดังนี้

3.2.1 กรณีคนต่างด้าวถือหนังสือเดินทางทูต หรือหนังสือเดินทางราชการ หรือหนังสือเดินทางสหประชาชาติ ให้อนุญาตไม่เกินเก้าสิบวัน

3.2.2 กรณีคนต่างด้าวเป็นพระราชอาคันตุกะ ราชอาคันตุกะ แขกของรัฐบาลหรือหน่วยงานของรัฐ ให้อนุญาตตามกําหนดระยะเวลาตามความจําเป็น

3.3 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภทนักท่องเที่ยว (TOURIST VISA) ให้อนุญาตไม่เกินเก้าสิบวัน

3.4 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภทคนอยู่ชั่วคราว (NON - IMMIGRANT VISA) โดยมีรหัสกํากับตามวัตถุประสงค์ ให้อนุญาตไม่เกินหนึ่งปี

3.5 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภททูต (DIPLOMATIC VISA) ให้อนุญาตตามกําหนดระยะเวลาตามความจําเป็น

3.6 คนต่างด้าวที่เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ซึ่งได้รับการตรวจลงตราประเภทราชการ (OFFICIAL VISA) ให้อนุญาตตามกําหนดระยะเวลาตามความจําเป็น

3.7 การอนุญาตตามข้อ 3.1 ถึง 3.6 นั้น ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองผู้มีหน้าที่รับผิดชอบ อนุญาตได้เพียงครั้งเดียว

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ในกรณีที่คนต่างด้าวมีเหตุจําเป็นจะต้องอยู่ในราชอาณาจักรเกินกําหนดระยะเวลาที่พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองตามข้อ 3 ได้อนุญาตไว้แล้ว ให้ผู้บัญชาการสํานักงานตรวจคนเข้าเมืองเป็นผู้มีอํานาจในการพิจารณาอนุญาตหรือไม่อนุญาต ทั้งนี้ หากพิจารณาอนุญาตก็ให้อนุญาตให้อยู่ต่อไปได้ครั้งละไม่เกินหนึ่งปี เว้นแต่เป็นกรณีดังต่อไปนี้

4.1 กรณีคนต่างด้าวซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรตามมาตรา 34 (1) หรือ (2) ให้อนุญาตให้อยู่ต่อไปได้ตามกําหนดระยะเวลาตามความจําเป็น

4.2 กรณีคนต่างด้าวซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรตามมาตรา 34 (7) ให้ อนุญาตให้อยู่ต่อไปได้ตามกําหนดระยะเวลาที่คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนพิจารณาเห็นสมควร

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕ คนต่างด้าวที่ได้รับยกเว้นการตรวจลงตรา หรือเป็นบุคคลสัญชาติที่ได้ทําความตกลงให้ได้รับยกเว้นการตรวจลงตรา รวมทั้งคนชาติของประเทศที่ขอรับการตรวจลงตรา ณ ด่านตรวจคนเข้าเมือง เมื่ออยู่ในราชอาณาจักรครบกําหนดแล้ว แต่มีเหตุจําเป็นจะต้องอยู่ต่อเกินกว่าระยะเวลาตามที่กําหนด ให้ผู้บัญชาการสํานักงานตรวจคนเข้าเมือง เป็นผู้มีอํานาจในการพิจารณาอนุญาตหรือไม่อนุญาต ทั้งนี้ หากพิจารณาอนุญาตก็ให้อนุญาตให้อยู่ต่อไปได้ครั้งละไม่เกินหนึ่งปี

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖ อํานาจในการพิจารณาอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้คนต่างด้าวอยู่ต่อในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวตามข้อ 4 และข้อ 5 นั้น ผู้บัญชาการสํานักงานตรวจคนเข้าเมืองจะมอบให้ข้าราชการตํารวจชั้นสัญญาบัตร ในสังกัดสํานักงานตรวจคนเข้าเมือง ต่อไปก็ได้ โดยให้ขอรับความเห็นชอบจากผู้บัญชาการตํารวจแห่งชาติก่อน

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗ ให้ผู้บัญชาการสํานักงานตรวจคนเข้าเมือง มีอํานาจเพิกถอนการอนุญาตให้คนต่างด้าวอยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ตามมาตรา 36 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองผู้มีหน้าที่รับผิดชอบระดับสารวัตร มีอํานาจออกใบสําคัญถิ่นที่อยู่ให้แก่คนต่างด้าวซึ่งได้รับอนุญาตให้มีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักรตามมาตรา 47 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองผู้มีหน้าที่รับผิดชอบระดับรองสารวัตรขึ้นไป มีอํานาจหน้าที่ทําการจับกุมและปราบปรามผู้กระทําผิดต่อพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 โดยให้มีอํานาจออกหมายเรียก หรือควบคุมผู้กระทําผิด และให้มีอํานาจสอบสวนตามมาตรา 59 แห่งพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2549 เป็นต้นไป

ผู้มีอํานาจลงนาม - สั่ง ณ วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2549

พลตํารวจเอก โกวิท วัฒนะ

ผู้บัญชาการตํารวจแห่งชาติ