法律人 LawPlayer logo

資料由法律人 LawPlayer整理提供·กฎหมายไทย / LawPlayer จากสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

adminRule

ระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่ เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. 2550 ประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะหรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน

เลขที่
วันที่ประกาศ
จำนวนมาตรา
40
มาตรา อารัมภบท

ระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่

ระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่

เรื่อง

การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๐

ประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี

เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ

หรือการแสดงอื่น

ๆ ในทำนองเดียวกัน

สืบเนื่องจากกระแสพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช

เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เมื่อวันที่ ๔ ธันวาคม ๒๕๔๗

ที่ทรงห่วงใยสุขภาพของประชาชนโดยเฉพาะเยาวชนไทย

จากการใช้บริการสถานบันเทิงประเภทที่มีการแสดงดนตรีหรือมีดนตรีไว้บริการซึ่งใช้เสียงดังเกินควร

จนส่งผลกระทบให้เยาวชนและผู้ใช้บริการสถานบันเทิงมีปัญหาเกี่ยวกับการสูญเสียการได้ยินก่อนวัยอันสมควร

รวมทั้งยังอาจมีผลกระทบให้เกิดการเจ็บป่วยหรืออาการอื่น ๆ ในภายหลังอีกด้วย

และโดยที่สถานบันเทิงประเภทดังกล่าวส่วนใหญ่จะเป็นสถานประกอบกิจการที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพ

ตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕ ด้วย เพื่อให้การดำเนินงานดังกล่าวสนองพระราชดำรัส

เรื่อง เสียงดังเกินมาตรฐานในสถานบันเทิง

ประกอบกับเทศบาลนครเชียงใหม่ได้ตราเทศบัญญัติ เรื่อง

การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๔๙ บังคับใช้แล้ว สมควรเพิ่มเติมรายละเอียดบทบัญญัติตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข

พ.ศ. ๒๕๓๕ และตามคำแนะนำของคณะกรรมการสาธารณสุข ฉบับที่ ๑/๒๕๔๘ เรื่อง

การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพประเภทกลุ่มบริการบันเทิง

เทศบาลนครเชียงใหม่จึงเห็นควรออกระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่ ว่าด้วยการควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ

พ.ศ. ๒๕๕๐ ประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ

หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน

เพื่อควบคุมการดำเนินการสถานบันเทิงที่ทำให้เกิดมลภาวะทางเสียงในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔๘ เตรส (๔)

แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. ๒๔๙๖ แก้ไขเพิ่มเติมถึง (ฉบับที่ ๑๒) พ.ศ. ๒๕๔๖

และข้อ ๒๕ แห่งเทศบัญญัติ เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ.

๒๕๔๙ ลงวันที่ ๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙ จึงกำหนดระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่ขึ้นไว้

ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑

ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่

เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๕๐

ประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ

หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒[๑]

ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่

นับแต่วันถัดจากวันที่ได้ประกาศไว้ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓

บรรดาระเบียบ ประกาศ

หรือคำสั่งอื่นใดในส่วนที่ได้ตราไว้แล้วในระเบียบนี้หรือซึ่งขัดหรือแย้งกับระเบียบนี้

ให้ใช้ระเบียบนี้แทน

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔

ในระเบียบนี้

ให้กิจการประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ

รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน

เป็นกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพที่จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕

ในระเบียบนี้

“สถานประกอบการ” หมายความว่า

สถานที่ประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ

รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน

“ผู้ดำเนินกิจการ” หมายความว่า

ผู้เป็นเจ้าของหรือบุคคลที่เรียกชื่ออย่างอื่น

ซึ่งรับผิดชอบดำเนินสถานประกอบกิจการนั้น

“เจ้าพนักงานท้องถิ่น” หมายความว่า

นายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่

หมวด

ลักษณะของอาคาร

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖

การออกแบบและการวางผังของอาคารต้องเหมาะสมต่อการป้องกันเสียงและความสั่นสะเทือนจากพื้นที่ให้บริการที่อาจก่อให้เกิดเหตุรำคาญแก่ประชาชน

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗

พื้นที่ส่วนที่มีดนตรีหรือการแสดงดนตรี

ส่วนเต้นรำ และบริเวณที่มีเสียงดังและความสั่นสะเทือน

ต้องเป็นอาคารที่ปิดมิดชิดและใช้วัสดุที่ป้องกันเสียงและความสั่นสะเทือนได้ เพื่อป้องกันเหตุรำคาญจากเสียงและความสั่นสะเทือนที่จะก่อให้เกิดผลกระทบต่อประชาชนข้างเคียง

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘

บริเวณโดยรอบอาคาร ตัวอาคาร พื้น

ผนัง เพดาน โต๊ะและเก้าอี้ ต้องได้รับการดูแลให้สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่เสมอ

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙

ต้องมีประตูเข้า - ออก

ที่สูงไม่น้อยกว่า ๒ เมตร กว้างไม่น้อยกว่า ๑.๕ เมตรโดยขณะทำการต้องปิดไว้ตลอดเวลา

แต่สามารถเปิดเข้า – ออกได้

หมวด

การควบคุมและป้องกันเสียงจากการประกอบการ

มาตรา ข้อ ๑๐

ข้อ ๑๐

สถานประกอบการต้องจัดให้มีและปรับปรุงสิ่งที่เป็นต้นกำเนิดของเสียง

และทางผ่านของเสียง มิให้มีระดับเสียงเกินกว่ามาตรฐาน ตามข้อ ๑๑

เพื่อการคุ้มครองสุขภาพอนามัยของประชาชน ทั้งผู้ใช้บริการผู้ให้บริการ

รวมทั้งไม่ก่อเหตุรำคาญแก่ประชาชนใกล้เคียง

มาตรา ข้อ ๑๑

ข้อ ๑๑

ระดับเสียงภายในสถานประกอบกิจการ

ตลอดระยะเวลาทำการ ต้องมีค่าเฉลี่ยของระดับเสียงไม่เกิน ๙๐ เดซิเบลเอ

และมีค่าระดับเสียงสูงสุด ณ เวลาใดเวลาหนึ่งไม่เกิน ๑๑๐ เดซิเบลเอ และระดับเสียงที่ออกนอกสถานประกอบการ

จะต้องไม่ก่อให้เกิดเหตุรำคาญ รบกวนประชาชนที่อยู่อาศัยใกล้เคียง

โดยมีเครื่องมือและวิธีการตรวจวัดระดับเสียง ดังนี้

(๑) คุณลักษณะของเครื่องมือที่ใช้

๑.๑ เครื่องวัดระดับเสียงเป็นชนิด Sound

Level Meter Type ๒

หรือสูงกว่า

๑.๒ เครื่องวัดระดับเสียงต้องได้มาตรฐาน IEC๖๕๑

หรือ IEC๘๐๔ ของ

คณะกรรมาธิการระหว่างประเทศว่าด้วยเทคนิคไฟฟ้า

(๒)

วิธีการตรวจวัดระดับเสียงต้องปรับเทียบความถูกต้องของเครื่องวัดระดับเสียงก่อนใช้งานทุกครั้ง

(๓) จุดตรวจวัดระดับเสียง ต้องอยู่บริเวณกลางห้อง

หรือบริเวณที่โดยปกติมีผู้ใช้บริการมากและอยู่สูงจากระดับพื้นห้องประมาณ ๑.๒๐ เมตร

สำหรับการตรวจวัดในบริเวณที่ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่นั่ง และที่ระดับ ๑.๕๐ เมตร

สำหรับตรวจวัดในบริเวณที่ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่ยืน

(๔) ตรวจวัดระดับเสียง ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง

ที่สถานประกอบการเปิดให้บริการ โดยทำการตรวจวัดเป็นเวลา ๑๕ นาทีติดต่อกัน

แล้วนำมาหาค่าระดับเสียงเฉลี่ยและค่าระดับเสียงสูงสุด

มาตรา ข้อ ๑๒

ข้อ ๑๒

ในระหว่างการให้บริการ

ต้องมีการหยุดหรือลดระดับเสียงจากการแสดงดนตรีหรือการเปิดเพลง

หรือจากเครื่องกำเนิดเสียง หรือกิจกรรมอื่นที่ก่อให้เกิดเสียงดังมากเป็นระยะ

เพื่อให้ผู้ใช้บริการได้พักจากการสัมผัสเสียงดัง

มาตรา ข้อ ๑๓

ข้อ ๑๓

ต้องจัดให้มีบริการอุปกรณ์ป้องกันเสียงที่ได้มาตรฐานและสะอาดสำหรับผู้ใช้บริการเสมอ

เมื่อได้รับการร้องขอ และผู้ดำเนินกิจการต้องติดประกาศ

หรือให้ข้อมูลด้วยวิธีการอื่นใด เพื่อให้ผู้ใช้บริการได้ทราบถึงการป้องกัน

การแก้ไข และการบรรเทาอันตรายที่อาจเกิดจากการได้ยินเสียงดัง

มาตรา ข้อ ๑๔

ข้อ ๑๔

สถานประกอบการที่ก่อให้เกิดเหตุรำคาญเรื่องเสียง

ต้องจัดให้มีเครื่องวัดระดับเสียงและแสดงผลการตรวจวัดผ่านทางจอแสดงผล

เพื่อให้ผู้ใช้บริการได้ทราบถึงระดับเสียงในขณะใช้บริการ

และสามารถพิจารณาการป้องกันตัวเองได้

หมวด

การระบายอากาศ

มาตรา ข้อ ๑๕

ข้อ ๑๕

ต้องจัดให้มีการระบายอากาศที่เพียงพอ

โดยให้มีอัตราการระบายอากาศ ดังนี้

สถานที่

วิธีการระบายอากาศ

วิธี

ธรรมชาติ

วิธีกล

(อัตราการระบายอากาศ

ไม่น้อยกว่าจำนวนเท่าของ

ปริมาตรของห้องใน

๑ ชั่วโมง)

วิธีที่ใช้

ระบบปรับอากาศ

(ลูกบาศก์เมตร/ชั่วโมง/ตารางเมตร)

ห้องน้ำ

ห้องส้วม

*

๑๐

ที่จอดรถ

(ที่อยู่ต่ำกว่าระดับพื้นดิน)

*

ห้องปรุง

ประกอบอาหาร

*

๒๔

๓๐

บริเวณที่นั่ง

ส่วนแสดงดนตรีและส่วน

เต้นรำ

*

๑๒

๑๐

หมายเหตุ

* ในกรณีจัดให้มีการระบายอากาศโดยวิธีธรรมชาติ ห้องในอาคารทุกชนิด

ทุกประเภทยกเว้นห้องเก็บของต้องมีประตู หน้าต่าง

หรือช่องระบายอากาศด้านติดกับอากาศภายนอกเป็นพื้นที่รวมกันไม่น้อยกว่าร้อยละ ๑๐

ของพื้นที่ห้องนั้น ทั้งนี้ไม่นับรวมพื้นที่ของประตู หน้าต่าง

และช่องระบายอากาศที่ติดต่อกับห้องอื่น หรือช่องทางเดินภายในอาคาร

มาตรา ข้อ ๑๖

ข้อ ๑๖

ในกรณีที่จัดให้มีเขตสูบบุหรี่ในบริเวณที่มีระบบปรับอากาศ

ต้องจัดให้มีการระบายอากาศถ่ายเทหมุนเวียนระหว่างภายนอกอาคารกับภายในเขตสูบบุหรี่ไม่น้อยกว่า

๕๐ ลูกบาศก์ฟุตต่อนาทีต่อคน

หมวด

ระบบการจัดแสงสว่าง

มาตรา ข้อ ๑๗

ข้อ ๑๗

ต้องจัดให้มีความเข้มของแสงสว่างที่เหมาะสม

ดังนี้

บริเวณพื้นที่

ความเข้มของแสงสว่าง

- พื้นที่ให้บริการ

ได้แก่ ส่วนแสดงดนตรี ส่วนเต้นรำ และบริเวณที่นั่งฟังดนตรี

๑)

พื้นที่ให้บริการทั้งหมดในขณะเตรียมสถานที่ให้บริการ

ไม่น้อยกว่า

๒๐๐ ลักซ์

๒)

พื้นที่ให้บริการต่าง ๆ ในขณะเปิดให้บริการ เช่น ส่วนแสดงดนตรีหรือมี

เสียงดนตรี

ส่วนเต้นรำ และบริเวณที่นั่งฟังดนตรี

ให้มีแสงสว่างเพียงพอที่จะมองเห็นและจำหน้ากันได้

ในระยะไม่น้อยกว่า

๑.๕๐ เมตร *

- ห้องน้ำ

ห้องส้วม (ยกเว้นโรงมหรสพ)

ไม่น้อยกว่า

๑๐๐ ลักซ์

- ห้องปรุง

ประกอบอาหาร

ไม่น้อยกว่า

๒๐๐ ลักซ์

- ช่องทางเดินภายในอาคาร

ไม่น้อยกว่า

๕๐ ลักซ์

- ที่จอดรถ

ไม่น้อยกว่า

๕๐ ลักซ์

(*

ที่มา : กฎกระทรวง ฉบับที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๒๑)

ออกตามความในพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. ๒๕๐๙)

มาตรา ข้อ ๑๘

ข้อ ๑๘

ในกรณีที่มีการใช้แสงเลเซอร์

ผู้ดำเนินกิจการต้องตรวจสอบจากผู้ผลิตหรือผู้ติดตั้งว่าแสงเลเซอร์ที่ใช้นั้น

เป็นแสงเลเซอร์ที่ใช้สำหรับสถานบันเทิงเท่านั้น

และต้องไม่ก่อให้เกิดอันตรายกับสายตา

หมวด

ระบบความปลอดภัย

มาตรา ข้อ ๑๙

ข้อ ๑๙

ต้องจัดให้มีระบบป้องกันอัคคีภัยและจัดให้มีประตูหรือทางออกหรือทางหนีไฟแยกต่างหากจากประตูเข้าออกปกติ

เพียงพอกับจำนวนคนที่อยู่ภายในสถานประกอบการให้สามารถออกได้หรือหลบหนีภัยได้โดยสะดวกและทันหากมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น

ไม่มีสิ่งกีดขวาง มีแสงสว่างเพียงพอและมีป้ายหรือเครื่องหมายแสดงชัดเจน

โดยต้องมีระบบไฟฟ้าฉุกเฉินเมื่อระบบปกติขัดข้อง

มาตรา ข้อ ๒๐

ข้อ ๒๐

ต้องติดตั้งเครื่องดับเพลิงแบบมือถือตามชนิดและขนาดที่กำหนด

จำนวน ๑ เครื่องต่อพื้นที่ไม่เกิน ๑๐๐ ตารางเมตร

และติดตั้งกระจายในพื้นที่ประกอบการตามความเหมาะสม

โดยต้องติดตั้งให้ส่วนบนสุดของตัวเครื่องสูงจากระดับพื้นอาคารไม่เกิน ๑.๕๐ เมตร

ในบริเวณที่สามารถเห็นได้ชัดเจนและสะดวกในการใช้สอย

รวมทั้งต้องอยู่ในสภาพพร้อมใช้ได้ตลอดเวลา

กรณีที่มีการประกอบการหลายขั้นตอนต้องมีเครื่องดับเพลิงทุกชั้น

ชนิดของเครื่องดับเพลิง

ขนาดบรรจุ

๑.

โฟมเคมี

ไม่น้อยกว่า

๑๐ ลิตร

๒.

ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์

ไม่น้อยกว่า

๔ กิโลกรัม

๓.

ผงเคมีแห้ง

ไม่น้อยกว่า

๔ กิโลกรัม

๔.

เฮลอน (HALON

๑๒๑๑)

ไม่น้อยกว่า

๔ กิโลกรัม

มาตรา ข้อ ๒๑

ข้อ ๒๑

ต้องควบคุมไม่ให้มีผู้ใช้บริการเข้าไปในสถานประกอบการมากจนทำให้เกิดความแออัดจนเกินไป

มาตรา ข้อ ๒๒

ข้อ ๒๒

ต้องจัดให้มีระยะห่างที่เหมาะสมระหว่างโต๊ะ

เก้าอี้ เพื่อความสะดวกต่อการสัญจรและความปลอดภัยภายในสถานประกอบการ

หมวด

ห้องส้วม

ที่ปัสสาวะ และอ่างล้างมือ

มาตรา ข้อ ๒๓

ข้อ ๒๓

ต้องจัดให้มีห้องส้วมที่ถูกสุขลักษณะ

แยกเพศชายเพศหญิง และมีสัญลักษณ์แสดงอย่างชัดเจน

มาตรา ข้อ ๒๔

ข้อ ๒๔

ต้องจัดให้มีห้องส้วม ที่ปัสสาวะ

และอ่างล้างมือ ไม่น้อยกว่าเกณฑ์ที่กำหนด คือ ในพื้นที่ของอาคาร ๒๐๐ ตารางเมตร

ต้องจัดให้มีห้องส้วมสำหรับผู้ชาย จำนวน ๑ ที่ ที่ปัสสาวะ ๒ ที่อ่างล้างมือ ๑ ที่

ห้องส้วมสำหรับผู้หญิง ๒ ที่ อ่างล้างมือ ๑ ที่ กรณีที่พื้นที่ของอาคารเกินกว่า ๒๐๐

ตารางเมตร จะต้องให้มีห้องส้วม ที่ปัสสาวะ

และอ่างล้างมือเพิ่มขึ้นตามอัตราส่วนพื้นที่อาคารที่เพิ่มนั้น

และถ้ามีเศษให้คิดเต็มอัตรา

มาตรา ข้อ ๒๕

ข้อ ๒๕

สถานประกอบการที่มีการประกอบการหลายชั้น

ต้องจัดให้มีห้องส้วม ที่ปัสสาวะ และอ่างล้างมือในชั้นต่าง ๆ ตามความจำเป็นและเหมาะสม

แต่ต้องมีทุกชั้น

มาตรา ข้อ ๒๖

ข้อ ๒๖

ห้องส้วมต้องมีพื้นที่ไม่น้อยกว่า

๐.๙๐ ตารางเมตร และความกว้างภายในไม่น้อยกว่า๐.๙๐ เมตร ความสูงไม่น้อยกว่า ๑.๘๐

เมตร กรณีที่ห้องส้วมและห้องน้ำอยู่ห้องเดียวกัน ต้องมีพื้นที่ภายในไม่น้อยกว่า

๑.๕๐ ตารางเมตร

มาตรา ข้อ ๒๗

ข้อ ๒๗

ห้องส้วมและที่ปัสสาวะต้องใช้วัสดุที่ทำความสะอาดง่าย

และต้องได้รับการดูแลรักษาความสะอาดอยู่เสมอ

และต้องมีระบบบำบัดสิ่งปฏิกูลที่ถูกต้องตามหลักสุขาภิบาล

หมวด

เบ็ดเตล็ด

มาตรา ข้อ ๒๘

ข้อ ๒๘

สถานประกอบการที่เป็นสถานที่จำหน่ายอาหาร

หรือมีการปรุง ประกอบ หรือจำหน่ายอาหารและเครื่องดื่ม

ต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในเทศบัญญัติเทศบาลนครเชียงใหม่ว่าด้วยการควบคุมการค้าอาหารหรือน้ำแข็งในสถานที่เอกชน

และกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย

มาตรา ข้อ ๒๙

ข้อ ๒๙

สถานประกอบการที่จัดตั้งขึ้นก่อนวันที่ระเบียบนี้มีผลใช้บังคับ

ให้ผู้ประกอบการกิจการปรับปรุงสถานที่ประกอบการให้เป็นไปตามระเบียบนี้

ภายในระยะเวลาหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่ระเบียบนี้มีผลใช้บังคับ

ยกเว้นกรณีการจัดให้มีห้องส้วม ที่ปัสสาวะ และอ่างล้างมือ ทุกชั้นตามข้อ ๒๔

ให้ปรับปรุงให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลาสองปี และเมื่อพ้นกำหนดเวลาดังกล่าว ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นดำเนินการตามอำนาจหน้าที่อย่างเคร่งครัดต่อไป

หมวด

การขออนุญาตและการอนุญาต

มาตรา ข้อ ๓๐

ข้อ ๓๐

ให้ผู้ประกอบกิจการตามข้อ ๔

ต้องขออนุญาตประกอบกิจการ โดยยื่นคำขอต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น

และจะต้องนำหลักฐานดังต่อไปนี้มาแสดงต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่น

(๑) บัตรประจำตัวประชาชน พร้อมรับรองสำเนาถูกต้อง

จำนวน ๒ ฉบับ

(๒) ทะเบียนบ้าน พร้อมรับรองสำเนาถูกต้อง จำนวน ๒

ฉบับ

(๓)

ใบอนุญาตก่อสร้างอาคารของสถานที่ขออนุญาตประกอบการค้า พร้อมรับรองสำเนาถูกต้อง

จำนวน ๒ ฉบับ

(๔) หนังสือรับรองการจดทะเบียนนิติบุคคล (ถ้ามี)

พร้อมรับรองสำเนาถูกต้อง จำนวน ๒ ฉบับ

(๕) หนังสือมอบอำนาจ

ในกรณีที่เจ้าของกิจการไม่มายื่นขอรับใบอนุญาตด้วยตนเอง จำนวน ๒ ฉบับ

(๖) แผนผังแสดงบริเวณที่ตั้งของสถานประกอบการ

จำนวน ๒ ฉบับ

(๗) หลักฐานอื่น ๆ ตามที่เจ้าพนักงานท้องถิ่นกำหนด

มาตรา ข้อ ๓๑

ข้อ ๓๑

เจ้าพนักงานท้องถิ่นจะดำเนินการออกใบอนุญาตหรือมีหนังสือแจ้งคำสั่งไม่อนุญาตพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอรับใบอนุญาต

โดยพิจารณาสุขลักษณะตามหลักเกณฑ์ในข้อ ๔ ของคณะกรรมการสาธารณสุข ฉบับที่ ๑/๒๕๔๘

เรื่องการควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพประเภทกลุ่มบริการบันเทิง

เพื่อการพิจารณาอนุญาตตามมาตรา ๕๖ แห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอตามข้อ ๓๐ ครบถ้วนถูกต้อง

มาตรา ข้อ ๓๒

ข้อ ๓๒

ผู้ได้รับอนุญาตประสงค์จะขอต่ออายุใบอนุญาตดังกล่าว

จะต้องยื่นคำขอต่อใบอนุญาตภายในสามสิบวันก่อนวันสิ้นอายุใบอนุญาต

มาตรา ข้อ ๓๓

ข้อ ๓๓

ผู้ได้รับอนุญาตจะต้องชำระค่าธรรมเนียมการออกใบอนุญาตต่อเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามอัตราค่าธรรมเนียมออกใบอนุญาต

ตามบัญชีท้ายระเบียบของเทศบาลนครเชียงใหม่

กิจการที่เกี่ยวกับการบริการกิจการประเภทที่ ๙ (๗) การจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ

รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ หรือการแสดงอื่น ๆ ทำนองเดียวกัน กิจกรรมละ ๒,๐๐๐ บาท แต่ไม่เกิน ๑๐,๐๐๐

บาท และจะต้องชำระค่าธรรมเนียมในวันที่มารับใบอนุญาตหรือวันที่มายื่นขอใบอนุญาตแล้วแต่กรณี

มาตรา ข้อ ๓๔

ข้อ ๓๔

ผู้ได้รับอนุญาตต้องเสียค่าธรรมเนียมตามอัตรา

และตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ในระเบียบ ตลอดเวลาที่ยังดำเนินกิจการนั้น ถ้ามิได้เสียค่าธรรมเนียมภายในเวลาที่กำหนดให้ชำระค่าปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละยี่สิบของจำนวนค่าธรรมเนียมที่ค้างชำระ

เว้นแต่ได้รับอนุญาตจะได้บอกเลิกการดำเนินกิจการนั้น

ก่อนถึงกำหนดการเสียค่าธรรมเนียมครั้งต่อไปตามที่กำหนดไว้ในระเบียบนี้

มาตรา ข้อ ๓๕

ข้อ ๓๕

ผู้ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการ

จะต้องแสดงใบอนุญาตไว้โดยเปิดเผยและเห็นได้ง่าย ณ

สถานประกอบกิจการตลอดเวลาที่ประกอบกิจการ

มาตรา ข้อ ๓๖

ข้อ ๓๖

ผู้ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการรายใดไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามระเบียบนี้หรือตามบทแห่งพระราชบัญญัตินี้

หรือกฎกระทรวง หรือประกาศกระทรวงที่ออกตามความในพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.

๒๕๓๕ เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งการให้ทำการแก้ไขหรือปรับปรุงให้ถูกต้องได้

และถ้าผู้ใดรับคำสั่งไม่แก้ไขปรับปรุงภายในเวลาที่กำหนด

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งพักใช้ใบอนุญาตภายในเวลาที่เห็นสมควร

แต่ต้องไม่เกินสิบห้าวัน

ในกรณีที่ผู้ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการรายใดถูกพักใช้ใบอนุญาตตั้งแต่สองครั้งขึ้นไปและมีเหตุที่จะต้องถูกสั่งพักใช้ใบอนุญาตอีก

หรือต้องคำพิพากษาถึงที่สุดว่าได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ.

๒๕๓๕ หรือการไม่ปฏิบัติ หรือปฏิบัติไม่ถูกต้องตามวรรคหนึ่งก่อให้เกิดอันตรายอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจสั่งเพิกถอนใบอนุญาตได้

มาตรา ข้อ ๓๗

ข้อ ๓๗

ผู้ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาตจะขอรับใบอนุญาตสำหรับประกอบกิจการที่ถูกเพิกถอนใบอนุญาตอีกไม่ได้

จนกว่าจะพ้นกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันที่ถูกสั่งเพิกถอนใบอนุญาต

บทกำหนดโทษ

มาตรา ข้อ ๓๘

ข้อ ๓๘

ผู้ประกอบการรายใดไม่ปฏิบัติตามหรือฝ่าฝืนระเบียบนี้

ต้องระวางโทษตามบทกำหนดโทษแห่งพระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. ๒๕๓๕

บทเฉพาะกาล

มาตรา ข้อ ๓๙

ข้อ ๓๙

บรรดาใบอนุญาตประกอบการค้า

ซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี

เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะ หรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกันที่ได้ออกตามเทศบัญญัติเทศบาลนครเชียงใหม่

เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. ๒๕๔๙ ก่อนวันใช้ระเบียบนี้

ให้คงใช้บังคับต่อไปจนสิ้นอายุใบอนุญาตนั้น

มาตรา ข้อ ๔๐

ข้อ ๔๐

ให้เจ้าพนักงานท้องถิ่นเป็นผู้รักษาการให้เป็นไปตามระเบียบนี้

และให้มีอำนาจออกระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่ง เพื่อปฏิบัติการให้เป็นไปตามระเบียบนี้

ประกาศ

ณ วันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๐

ร้อยเอกหญิง

เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่

นายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่

วัชศักดิ์/ผู้จัดทำ

กรกฎาคม ๒๕๕๑

[๑] ราชกิจจานุเบกษา

เล่ม ๑๒๕/ตอนที่ ๑๐๘ ง/หน้า ๗๒/๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๑

40 มาตรา

อ้างอิงกฎหมายนี้

ระเบียบเทศบาลนครเชียงใหม่ เรื่อง การควบคุมกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ พ.ศ. 2550 ประเภทการจัดให้มีการแสดงดนตรี เต้นรำ รำวง รองเง็ง ดิสโก้เทค คาราโอเกะหรือการแสดงอื่น ๆ ในทำนองเดียวกัน (Office of the Council of State). Retrieved via LawPlayer, https://lawplayer.com/th/act/pythainlp_9fe073e06ed3a32b

ที่มา: ระบบกลางกฎหมาย law.go.th (สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา).

Thai official texts excluded from copyright (Copyright Act B.E. 2537 s.7);開放資料層 CC BY 署名

本頁資料來源:สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (OCS)·整理提供:法律人 LawPlayer· lawplayer.com