พระราชบัญญัติภาพยนตร์ (ฉะบับที่ 2) พุทธศักราช 2479

• จำนวนมาตรา: 6

มาตรา อารัมภบท

พระราชบัญญัติ

พระราชบัญญัติ

ภาพยนตร์ (ฉบับที่

๒)

พุทธศักราช ๒๔๗๙

ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล

คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร

ลงวันที่ ๒๐

สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๗๘)

อาทิตย์ทิพอาภา

เจ้าพระยายมราช

พล.อ.เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน

ตราไว้ ณ วันที่

๑๗ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๔๗๙

เป็นปีที่ ๓

ในรัชกาลปัจจุบัน

โดยที่สภาผู้แทนราษฎรลงมติว่า สมควรแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติแห่งพระราช

บัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓ บางมาตรา

จึงมีพระบรมราชโองการให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม

ของสภาผู้แทนราษฎร ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑

มาตรา ๑

พระราชบัญญัตินี้ให้เรียกว่า “พระราชบัญญัติภาพยนตร์ (ฉบับที่ ๒)

พุทธศักราช ๒๔๗๙”

มาตรา ๒

มาตรา ๒*

ให้ใช้พระราชบัญญัตินี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษา

เป็นต้นไป

*[รก. ๒๔๗๙/-/๖๗๐/๒๒ พฤศจิกายน ๒๔๗๙]

มาตรา ๓

มาตรา ๓ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๓

แห่งพระราชบัญญัติภาพยนตร์

พุทธศักราช ๒๔๗๓ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ในพระราชบัญญัตินี้

“รัฐมนตรี” หมายความว่า

รัฐมนตรีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราช

บัญญัตินี้

“ภาพยนตร์” หมายความว่า ฟิล์ม ไม่ว่าจะเป็นชนิดเนกาติฟ (Negative) หรือ

โพซิติฟ (Positive) ซึ่งได้ถูกถ่าย อัด หรือกระทำด้วยวิธีใด ๆ

ให้ปรากฏรูปหรือเสียง หรือทั้งรูปและ

เสียง เป็นเรื่องหรือเหตุการณ์

หรือข้อความอันจักถ่ายทอดรูปหรือเสียง หรือทั้งรูปและเสียง ได้ด้วย

เครื่องฉายภาพยนตร์ หรือเครื่องอย่างอื่นทำนองเดียวกันและให้หมายความตลอดถึงฟิล์มซึ่งได้ถูก

ถ่าย อัด หรือทำด้วยวิธีใด ๆ ให้ปรากฏสี

เพื่ออัดลงในฟิล์มชนิดที่กล่าวข้างต้นด้วย

“ทำภาพยนตร์”

หมายความว่าการถ่าย อัด หรือทำด้วยวิธีใด เพื่อให้เป็น

ภาพยนตร์ จะทำเสร็จแล้วหรือยังไม่เสร็จก็ตาม

“ฉาย” หมายความว่า การถ่ายทอดรูปหรือเสียง

หรือทั้งรูปและเสียงจาก

ภาพยนตร์ด้วยเครื่องฉายภาพยนตร์หรือเครื่องอย่างอื่นทำนองเดียวกัน

“ประกาศ” หมายความว่า สิ่งที่นำออกโฆษณา

ไม่ว่าจะมีลักษณะเป็นภาพ

หรือรูปถ่ายหรือตัวหนังสือ

และให้หมายความตลอดถึงการนำสิ่งนั้น ๆ ออกโฆษณาด้วย

“สถานที่มหรสพ” หมายความว่า สถานที่ใด ๆ

ซึ่งฉายภาพยนตร์ให้คนดูหรือฟัง

ไม่ว่าโดยเก็บเงินหรือไม่เก็บ โดยเชิญ หรือไม่เชิญก็ตาม”

มาตรา ๔

มาตรา ๔ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๕

(๓) แห่งพระราชบัญญัติภาพยนตร์

พุทธศักราช ๒๔๗๓ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“(๓) ประกาศด้วยภาพหรือรูปถ่ายแสดงเรื่องของภาพยนตร์หรืออื่น ๆ อันอยู่ใน

วงการของการจัดฉายภาพยนตร์นั้น โดยฉายหรือติดประกาศนั้น ๆ

ไว้ในที่เปิดเผยหรือแจก หรือ

เสนอแจก หรือสำแดงด้วยวิธีใด ๆ ก็ตาม”

มาตรา ๕

มาตรา ๕

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นวรรค ๒ แห่งมาตรา ๑๐ (๑) แห่งพระราช

บัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓

“ถ้าปรากฏว่าดวงตราทุกดวงซึ่งประทับไว้บนฟิล์มภาพยนตร์ม้วนใดชำรุด

หรือลบเลือน

ให้นำฟิล์มม้วนนั้นไปให้เจ้าพนักงานผู้พิจารณาภาพยนตร์ประทับดวงตราเสียใหม่

ก่อนนำออกฉาย”

มาตรา ๖

มาตรา ๖ ผู้ใดฉาย หรือสั่งให้ผู้อื่นฉายฟิล์มภาพยนตร์โดยฝ่าฝืนบทบัญญัติ

บทเฉพาะกาล

มาตรา ๕

มาตรา ๕ แห่งพระราชบัญญัตินี้

ผู้นั้นมีความผิดต้องระวางโทษปรับไม่เกินร้อยบาท

มาตรา ๗

มาตรา ๗

ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยมีหน้าที่รักษาการให้เป็นไป

ตามพระราชบัญญัตินี้

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

พ.อ.

พหลพลพยุหเสนา

นายกรัฐมนตรี

พระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช ๒๔๗๓ มาตรา ๓, ๕ (๓) ซึ่งพระราชบัญญัตินี้ให้

ยกเลิกมีความดังนี้

“มาตรา ๓ ในพระราชบัญญัตินี้

“เสนาบดี” หมายความว่า

เสนาบดีผู้มีหน้าที่รักษาการให้เป็นไปตามพระราช

บัญญัตินี้

“ฉาย” หมายความว่า

ฉายโดยใช้เครื่องฉายภาพยนตร์หรือเครื่องอย่างอื่น

ทำนองเดียวกัน

“สถานที่มหรสพ” หมายความว่า

สถานที่ใด ๆ ซึ่งฉายภาพยนตร์ให้คนดูโดย

ไม่เก็บหรือเก็บเงินค่าดู โดยเชิญหรือไม่เชิญก็ตาม

“มาตรา ๕ (๓) ประกาศด้วยภาพหรือรูปถ่ายแสดงเรื่องของภาพยนตร์จะ

ติดประกาศนั้น ๆ ไว้ในที่เปิดเผย หรือแจกหรือสำแดงด้วยวิธีใด

ๆ ก็ตาม”

ภคินี/แก้ไข

๒๕/๒/๒๕๔๕

A+B(C)