กฎกระทรวง ฉบับที่ 20 (พ.ศ. 2537) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522

• จำนวนมาตรา: 2

มาตรา อารัมภบท

กฎกระทรวง

กฎกระทรวง

ฉบับที่

20 (พ.ศ. 2537)

ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์

พ.ศ.

2522

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 (14) แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์

พ.ศ. 2522 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนต์

(ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2530

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ 1

ข้อ 1

ให้ยกเลิกความในข้อ 7 แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 10

(พ.ศ. 2535)ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 และให้ใช้ข้อความ

ต่อไปนี้แทน

`ข้อ 7

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารสำหรับรถยนต์รับจ้าง

โดยถือเกณฑ์ระยะทางสองกิโลเมตรแรกไม่เกิน 50 บาท

และกิโลเมตรต่อ ๆ ไป

ไม่เกินกิโลเมตรละ 12 บาท

และในกรณีที่รถนั้นไม่สามารถเคลื่อนที่หรือเดินรถต่อไป

ได้ตามปกติวิสัยในอัตรานาทีละไม่เกิน 3 บาท

การเรียกเก็บค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารให้เรียกเก็บตามจำนวนเงินรวม

ที่แสดงไว้ในมาตราค่าโดยสารเว้นแต่กรณีที่เป็นการจ้างผ่านศูนย์บริการสื่อสารของ

ผู้รับจ้างให้เรียกเก็บค่าจ้างเพิ่มขึ้นจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารที่แสดงไว้ในมาตรา

ค่าโดยสารได้ไม่เกิน 50 บาท

ให้รัฐมนตรีประกาศอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารตามวรรคหนึ่ง และ

อัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารที่เพิ่มขึ้นตามวรรคสองในราชกิจจานุเบกษา'

มาตรา ข้อ 2

ข้อ 2

ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นข้อ 7 ทวิ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 10

(พ.ศ. 2535) ออกตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522

`ข้อ 7 ทวิ

รถยนต์รับจ้างต้องติดอัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารและ

อัตราค่าจ้างบรรทุกคนโดยสารที่เพิ่มขึ้นสำหรับการจ้างผ่านศูนย์บริการสื่อสารของ

ผู้รับจ้างตามที่กำหนดในข้อ 7 ในรถ ณ

ที่ที่คนโดยสารเห็นได้ชัดเจน'

ให้ไว้

ณ วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2537

จรัส พั้วช่วย

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ปฏิบัติราชการแทน

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ

เนื่องจาก

ปัจจุบันได้มีการนำเครื่องมือสื่อสารมาใช้ในรถยนต์รับจ้างเพื่ออำนวยความสะดวก

ให้แก่ทั้งผู้โดยสาร

ผู้ประกอบกิจการรับจ้างบรรทุกคนโดยสารและคนขับรถยนต์

รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร แต่โดยที่กฎกระทรวง ฉบับที่ 10 (พ.ศ.

2535) ออก

ตามความในพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522

กำหนดให้เรียกเก็บค่าจ้างบรรทุก

คนโดยสารได้เฉพาะตามจำนวนเงินรวมที่แสดงไว้ในมาตราค่าโดยสารเท่านั้น

ดังนั้น

เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ผู้ประกอบการรับจ้างบรรทุกคนโดยสารและคนขับรถยนต์

รับจ้างบรรทุกคนโดยสารในการให้บริการดังกล่าวตลอดจนเป็นการส่งเสริมให้มีการ

ใช้เครื่องมือสื่อสารในรถยนต์รับจ้างให้มากขึ้น

สมควรกำหนดค่าจ้างบรรทุกคนโดยสาร

ในกรณีที่มีการจ้างผ่านศูนย์บริการสื่อสารของผู้รับจ้างเพิ่มจากค่าจ้างบรรทุกคนโดยสาร

ที่แสดงไว้ในมาตรค่าโดยสารได้

จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้