ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๖

• จำนวนมาตรา: 4

มาตรา อารัมภบท

ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่ ๒)

พ.ศ. ๒๕๔๖

โดยที่เห็นสมควรแก้ไขเพิ่มเติมระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔ เพื่อให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. ๒๕๓๙

อาศัยอํานาจตามความในมาตรา ๘๔ (๑๒) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและ

วิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ คณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองจึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยรถราชการ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๖”

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒[[1]](#footnote-1) ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓ ให้ยกเลิกความในข้อ ๑๗ แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

ว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ข้อ ๑๗ ในกรณีที่รถประจําตําแหน่งคันที่สูญหายหรือเสียหายเป็นรถที่ได้ทําสัญญาประกันภัยไว้ความรับผิดชอบของผู้ใช้รถประจําตําแหน่งให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(๑) หากรถประจําตําแหน่งสูญหาย ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน

ในส่วนที่นอกเหนือจากที่สํานักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่การสูญหายนั้นเกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น แต่ถ้าการสูญหายนั้นเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งอนุญาตให้บุคคลใดนํารถประจําตําแหน่งไปใช้นอกเหนือจากหน้าที่ปกติประจํา ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน แม้การสูญหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไร

การสูญหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง

(๒) หากรถประจําตําแหน่งเกิดความเสียหาย ให้ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งเป็นผู้ดําเนินการติดต่อ

กับผู้รับประกันภัยในนามของสํานักงาน เพื่อซ่อมแซมรถประจําตําแหน่งให้คงสภาพดีตามเดิม ส่วนในกรณี

ที่ไม่อาจให้ผู้รับประกันภัยดําเนินการซ่อมแซมได้ ให้ผู้นั้นรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเฉพาะในส่วน

ที่นอกเหนือจากที่สํานักงานได้รับตามสัญญาประกันภัยเฉพาะกรณีที่ความเสียหายนั้นเกิดจากความจงใจ

หรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตน แต่ถ้าความเสียหายนั้นเกิดขึ้นเพราะความผิดของผู้ขับขี่

รถประจําตําแหน่ง ที่มิใช่ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งหรือพนักงานขับรถ หรือมิใช่อยู่ในระหว่างการควบคุมการใช้รถของผู้ใช้รถประจําตําแหน่ง ผู้ใช้รถประจําตําแหน่งต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแม้ความเสียหายนั้น

เกิดด้วยเหตุสุดวิสัย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง”

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔ ให้ยกเลิกความในวรรคสามของข้อ ๒๖ แห่งระเบียบคณะกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครองว่าด้วยรถราชการ พ.ศ. ๒๕๔๔ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

“ในกรณีที่การสูญหายหรือความเสียหายของรถส่วนกลางเกิดขึ้นในระหว่างการปฏิบัติราชการ

ของตุลาการศาลปกครอง ข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง หรือลูกจ้างสํานักงานศาลปกครอง ผู้ที่ต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจะรับผิดเฉพาะกรณีที่เกิดจากความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของตนเท่านั้น แต่ถ้าการสูญหายหรือความเสียหายดังกล่าวเกิดขึ้นในระหว่างที่ผู้นั้นนํารถไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ให้บุคคลอื่นใช้ หรือนําไปเก็บไว้ ณ สถานที่ที่มิได้รับอนุญาต ผู้นั้นต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทน

แม้การสูญหายหรือความเสียหายนั้นเกิดด้วยเหตุสุดวิสัย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าถึงอย่างไรการสูญหาย

หรือความเสียหายก็จะเกิดแก่รถคันนั้นอยู่นั่นเอง”

ประกาศ ณ วันที่ ๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

อักขราทร จุฬารัตน

ประธานศาลปกครองสูงสุด

ประธานกรรมการข้าราชการฝ่ายศาลปกครอง

นางสาวนริศรา แสนวงค์/จัดทํา

นางวรรณพร สุฐาปัญณกุล/ตรวจ

นางสาวพิมพนัส สายสุด รกน. ผอ.กลุ่ม ขก.

วันที่ ๒ มีนาคม ๒๕๖๔

1. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๖๙ ก/หน้า ๔๘/๑๘ กรกฎาคม ๒๕๔๖ [↑](#footnote-ref-1)