ประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 8)

• จำนวนมาตรา: 25

มาตรา อารัมภบท

ประกาศกระทรวงแรงงาน

ประกาศกระทรวงแรงงาน

เรื่อง

อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๘)

ด้วยคณะกรรมการค่าจ้างได้มีการศึกษาและพิจารณาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอัตราค่าจ้างที่ลูกจ้างได้รับอยู่

ประกอบกับข้อเท็จจริงอื่นตามแนวทางในการกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานและอัตราค่าจ้างขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด

โดยมีมติเมื่อวันที่ ๑๙ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๐ และวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐

ให้ปรับปรุงอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานและอัตราค่าจ้างขั้นต่ำจังหวัด ตามมาตรา ๗๙ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖ และมาตรา ๘๘

แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานจึงออกประกาศไว้ ดังต่อไปนี้

มาตรา ข้อ ๑

ข้อ ๑

ให้ยกเลิกประกาศกระทรวงแรงงาน เรื่อง

อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ ๗) ลงวันที่ ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๙

มาตรา ข้อ ๒

ข้อ ๒

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำพื้นฐานเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบสี่บาท

มาตรา ข้อ ๓

ข้อ ๓

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเก้าสิบสี่บาท

ในท้องที่กรุงเทพมหานคร จังหวัดนครปฐม นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการ และสมุทรสาคร

มาตรา ข้อ ๔

ข้อ ๔

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเก้าสิบสามบาท

ในท้องที่จังหวัดภูเก็ต

มาตรา ข้อ ๕

ข้อ ๕

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าบาท

ในท้องที่จังหวัดชลบุรี

มาตรา ข้อ ๖

ข้อ ๖

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบบาท

ในท้องที่จังหวัดสระบุรี

มาตรา ข้อ ๗

ข้อ ๗

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบห้าบาท

ในท้องที่จังหวัดฉะเชิงเทรา นครราชสีมา พระนครศรีอยุธยา และระยอง

มาตรา ข้อ ๘

ข้อ ๘

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบสามบาท

ในท้องที่จังหวัดระนอง

มาตรา ข้อ ๙

ข้อ ๙

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบสองบาท

ในท้องที่จังหวัดพังงา

มาตรา ข้อ ๑๐

ข้อ ๑๐

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยหกสิบบาท

ในท้องที่จังหวัดกระบี่ และเพชรบุรี

มาตรา ข้อ ๑๑

ข้อ ๑๑

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเก้าบาท

ในท้องที่จังหวัดเชียงใหม่

มาตรา ข้อ ๑๒

ข้อ ๑๒

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบแปดบาท

ในท้องที่จังหวัดจันทบุรี และลพบุรี

มาตรา ข้อ ๑๓

ข้อ ๑๓

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ดบาท

ในท้องที่จังหวัดกาญจนบุรี

มาตรา ข้อ ๑๔

ข้อ ๑๔

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบหกบาท

ในท้องที่จังหวัดราชบุรี และสิงห์บุรี

มาตรา ข้อ ๑๕

ข้อ ๑๕

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบห้าบาท

ในท้องที่จังหวัดปราจีนบุรี สมุทรสงคราม และสระแก้ว

มาตรา ข้อ ๑๖

ข้อ ๑๖

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบสี่บาท

ในท้องที่จังหวัดตรัง เลย และอ่างทอง

มาตรา ข้อ ๑๗

ข้อ ๑๗

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบสองบาท

ในท้องที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ลำพูน และสงขลา

มาตรา ข้อ ๑๘

ข้อ ๑๘

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยห้าสิบบาท

ในท้องที่จังหวัดขอนแก่น ชุมพร ตราด นครนายก นครศรีธรรมราช นครสวรรค์ บุรีรัมย์

พัทลุง เพชรบูรณ์ สตูล สุราษฎร์ธานี หนองคาย อุดรธานี และอุทัยธานี

มาตรา ข้อ ๑๙

ข้อ ๑๙

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบเก้าบาท

ในท้องที่จังหวัดกำแพงเพชร ชัยนาท ลำปาง สุโขทัย และสุพรรณบุรี

มาตรา ข้อ ๒๐

ข้อ ๒๐

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบแปดบาท

ในท้องที่จังหวัดกาฬสินธุ์ นครพนม นราธิวาส ปัตตานี พิษณุโลก มุกดาหาร ยะลา สกลนคร

และหนองบัวลำภู

มาตรา ข้อ ๒๑

ข้อ ๒๑

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดบาท

ในท้องที่จังหวัดตาก มหาสารคาม แม่ฮ่องสอน ยโสธร ร้อยเอ็ด สุรินทร์ และอุตรดิตถ์

มาตรา ข้อ ๒๒

ข้อ ๒๒

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบหกบาท

ในท้องที่จังหวัดชัยภูมิ เชียงราย พิจิตร แพร่ และศรีสะเกษ

มาตรา ข้อ ๒๓

ข้อ ๒๓

ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบห้าบาท

ในท้องที่จังหวัดอำนาจเจริญ และอุบลราชธานี

มาตรา ข้อ ๒๔

ข้อ ๒๔ ให้กำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นเงินวันละหนึ่งร้อยสี่สิบสี่บาท

ในท้องที่จังหวัดน่าน และพะเยา

มาตรา ข้อ ๒๕

ข้อ ๒๕ เพื่อประโยชน์ตามข้อ ๒ ถึงข้อ ๒๔ คำว่า “วัน”

หมายถึง เวลาทำงานปกติของลูกจ้าง ซึ่งไม่เกินชั่วโมงทำงานดังต่อไปนี้

แม้นายจ้างจะให้ลูกจ้างทำงานน้อยกว่าเวลาทำงานปกติเพียงใดก็ตาม

(๑) เจ็ดชั่วโมง สำหรับงานที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของลูกจ้างตามกฎกระทรวง

ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

(๒) แปดชั่วโมง สำหรับงานอื่นซึ่งไม่ใช่งานตาม

(๑)

บทเฉพาะกาล

มาตรา ข้อ ๒๔

ข้อ ๒๔

ห้ามมิให้นายจ้างจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแก่ลูกจ้างน้อยกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ

มาตรา ข้อ ๒๕

ข้อ ๒๕[๑]

ประกาศกระทรวงแรงงานฉบับนี้

ให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ ๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๑ เป็นต้นไป

ประกาศ

ณ วันที่ ๑๒ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๐

อภัย

จันทนจุลกะ

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน

ปริยานุช/ผู้จัดทำ

๒๗

พฤศจิกายน ๒๕๕๐

[๑]

ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๔/ตอนพิเศษ ๑๗๘ ง/หน้า ๒/๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๐